banner ad

Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΙ

. January 21, 2013 . 0 Comments

Suraj-Sharma-in-Life-of-Pi-2012-Movie-Image1‘Μπορεί μια ταινία να σε κάνει να πιστέψεις στο Θεό;’ Είναι το ερώτημα που θέτει ένα άρθρο σχετικό με την ταινία ‘Η ζωή του Πι’ του σκηνοθέτη Άνγκ Λι, βασισμένη στο βιβλίο του Γιαν Μαρτέλ.

«Θα σου διηγηθώ μια ιστορία που θα σε κάνει να πιστέψεις στον Θεό», λέει ο ηλικιωμένος, πια, Πι στον δημοσιογράφο που θέλει να καταγράψει την περιπέτεια αυτογνωσίας του.

Το μεγαλύτερο και κυριότερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται καταμεσής του αχανούς πελάγους, πάνω σε μια σωστική λέμβο, μετά από ένα ναυάγιο. Ο νεαρός Πι, από την Ινδία, μόνος επιζών, ξεκινά ένα ταξίδι επιβίωσης συντροφιά με μιαν άγρια τίγρη της Βεγγάλης, που από λάθος έχει το όνομα: Ρίτσαρντ Πάρκερ. Είναι η καταγραφή μιας πάλης με τα στοιχεία της φύσης και τα στοιχειά της ψυχής. Ο Πι παλεύει να κρατηθεί στη ζωή αντιμετωπίζοντας καταιγίδες, φουρτούνες, αλλόκοσμες καταστάσεις και τον εαυτό του. Μέσα από το ένστικτο της επιβίωσης, που τον δονεί, πρέπει να τιθασεύσει την τίγρη, να συμβιώσει μαζί της, να την γνωρίσει. Συμβολίζει τον εαυτό του, το ζώο που κρύβει μέσα του και πρέπει να ξεπεράσει; Συμβολίζει τον Θεό, η άγρια δύναμη, του οποίου κρατάει ζωντανό τον Πι;

Ο Πι από μικρός ψαχνόταν, αναζητώντας αλήθειές μέσα από τρείς διαφορετικές θρησκείες. Και τη στιγμή που βρίσκεται μέσα στο σουρεαλιστικό, μαγικό ταξίδι της αυτοδιάσωσης του, ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του όλα όσα είχε ψάξει θεωρητικά μέχρι τότε. Η εικόνες που ‘βλέπει’ ή δημιουργεί με το μυαλό του, είναι η σουρεαλιστική αλληγορία του Θείου, του Καλού και του Κακού, του μυστικισμού και της απελευθέρωσης της ψυχής από κάθε τι γήινο και πραγματικό. Είναι το αποτέλεσμα του εσωτερικού ταξιδιού και της συναρπαστικής συνομιλίας με το Θεό. Την στιγμή που ο Πι έχει την ευκαιρία να απαλλαγεί από την τίγρη-θεό, την τίγρη-εαυτό, την τίγρη-φόβητρο, αποφασίζει να την σώσει για να έχει ένα ακόμη λόγο να κρατηθεί στη ζωή παλεύοντας μαζί της. Η τίγρη είναι τρομαχτική, μεγαλειώδης, υπαρκτή και για μεγάλα διαστήματα παραμένει κρυμμένη μέσα στη σωστική λέμβο. Και κάθε φορά ο Πι την αναζητά, όπως αναζητάμε ένα σύντροφο που θα μας κρατήσει στη ζωή. Μια αιτία για να συνεχίσουμε να παλεύουμε.

Η ακούσια ή εκούσια αναζήτηση του Θεού στη ζωή μας, είναι το εσωτερικό ταξίδι του καθενός από εμάς μέσα από διαδρομές καθημερινής μεγαλοσύνης, που απελευθερώνουν τις κρυφές μας δυνάμεις, των οποίων την ύπαρξη δεν φανταζόμαστε. Είναι το αέναο ταξίδι της ψυχής μας προς το απέραντο, το σύμπαν, τη φύση. Είναι το πετάρισμα του μυαλού στο απόλυτο. Είναι ένα οδοιπορικό μέσα στα παγωμένα νερά του Αχέροντα, προς τις πηγές του, κατά το οποίο μπορείς να δεις τα τεράστια βράχια να τείνουν να σμίξουν ψηλά πάνω από το κεφάλι σου και ένα γεράκι να πετάει τόσο πάνω που γίνεται μια κινούμενη, ουράνια κουκίδα. Και τότε μπορεί να νιώσεις ότι εκεί ακριβώς αξίζει να τελειώσεις, γιατί όλο αυτό απελευθερώνει την ψυχή σου προς το Θεό, προς την απόλυτη γαλήνη. Είναι ένα σούρουπο που το ποταμόπλοιο κυλάει αθόρυβα πάνω στο Νείλο και το βλέμμα σου χάνεται στην απεραντοσύνη της αχανούς ερήμου πέρα από τους παράκτιους φοίνικες και στο ατέλειωτο του ουρανού που ροδίζει στη δύση. Και εκεί μπορεί να νιώσεις, και εσύ, ότι συναντάς το Θεό μέσα από το χωρίς όρια φτερούγισμα της ψυχής. Και κάπου εκεί ακούς και το καμπανιστό γέλιο του Μικρού Πρίγκιπα. Μπορεί να νιώσεις την ύπαρξη του Θεού τη στιγμή που ένας τσικνιάς ξεδιπλώνει τις τεράστιες φτερούγες του πάνω από τον Λάδωνα και διασχίζει πετώντας περήφανα, το ποτάμι κάτω από το πυκνό φύλλωμα των δέντρων. Και τη στιγμή που το βλέπεις δεν ακούς τίποτε άλλο εκτός από την αύρα και το δέος της απόλυτης φύσης.

Δεν ξέρω αν μια ταινία έχει τη δύναμη να κάνει κάποιον να πιστέψει στο Θεό, σίγουρα όμως η απόδοση της συγκεκριμένης είναι πολύ ισχυρή και ο θεατής αντιλαμβάνεται τους λόγους για τους οποίους ο Πι έφτασε κοντά του. Όπως λέει ο Λι σε μια συνέντευξη του: ‘Η ζωή δεν βγάζει νόημα. Είναι χαοτική και μόνο ο Θεός ξέρει γιατί.’ Το χάος, το ‘απίστευτο’ και το ‘πέρα από όσα χωράει  νους’, που βίωσε ο Πι, λειτούργησαν σαν χοάνη που έβγαλε στο υπέρτατο, στο παλίμψηστο. Στο αόρατο με το μάτι αλλά ορατό στην ψυχή.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *