banner ad

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΝΑΤΟΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ!

. February 13, 2013 . 0 Comments

Rainbow_Paint_Splatters_smallΦιλενάδα μου, που περνάς του λιναριού τα πάθη αυτόν τον καιρό, κράτα γερά! Δεν είσαι τσάμπα μάγκας, όπως με πίκρα μου έγραψες. Αντίθετα είσαι μια μαχήτρια σε όλα τα επίπεδα της ζωής σου. Έχεις αντιπαλέψει θεριά, τέρατα, δράκους. Έχεις διαβεί δρόμους δύσκολους και στάθηκες νικήτρια. Αν το καλοσκεφτείς είναι μια καλή, κατασταλαγμένη εποχή αυτή για σένα -αν εξαιρέσεις το ημίφως που επικρατεί στη ζωή του ανθρώπου σου, το όποιο, όμως δεν τον έκαμψε. Συνεχίζει να γελάει ακόμη και να κάνει χιούμορ και να αυτοσαρκάζεται. Είναι ένα τρανό παράδειγμα δύναμης και πείσματος. Πρέπει να τον μιμηθούμε!

Είναι όμως τούτοι οι καιροί που κάμπτουν και τις πιο σθεναρές αντιστάσεις μας. Πολλές φορές νιώθω και εγώ εντελώς παραδομένη στο τίποτα. Νιώθω πως δεν έχω τίποτα πια να περιμένω, τίποτα πια να ονειρευτώ. ΛΑΘΟΣ, λάθος μεγάλο. Ο Λουντέμης έγραψε ότι έκλαιγε γιατί δεν είχε παπούτσια, μέχρι που είδε κάποιον που δεν είχε πόδια. Θα μου πεις ότι η λύση δεν είναι να λειτουργούμε συγκριτικά, ΟΜΩΣ είναι ένας ακόμη λόγος για να παλέψουμε και για αυτούς που δεν μπορούν ή έχουν ξεχάσει το ‘πώς’.

Είναι το ΣΧΕΔΙΟ τους αυτό. Να μας εξοντώσουν. Να κάμψουν κάθε αντίστασή μας. Να κυκλοφορούμε στο δρόμο μ’ αυτό το απλανές βλέμμα –που ‘φοριέται’ πολύ τώρα τελευταία- χωρίς πια να βλέπουμε τις ομορφιές του κόσμου τούτου. Κάποτε μπορούσαμε να τις ξεθάψουμε σε κάθε γωνιά της στράτας μας. Σήμερα αδυνατούμε. Υποτασσόμαστε κάθε μέρα και πιο πολύ. Κάθε μέρα όλο και με μεγαλύτερη απάθεια σέρνουμε τη παραίτηση μας. Το θέμα είναι αν τελικά θα καταφέρουμε να σταθούμε πάνω από αυτούς και να τους αγνοήσουμε. Είναι πολύ δύσκολο, αλλά επιβάλλεται να το πετύχουμε. Είναι μια παρτίδα που πρέπει να είναι δική μας με όλα τα κόστη.

Καθ’ ένας από εμάς έχει τα δικά του προβλήματα και μας προσθέτουν και τα δικά τους. Διάβαζα χτες για τη θέση τους πάνω στην τρίτη ηλικία στη οποία με συμπεριλαμβάνουν -άσχετα αν εγώ νιώθω ότι βρίσκομαι στην δεύτερη ακόμη. Οι 60ρηδες, λοιπόν -σε ένα χρόνο το πιάνω το όριο- είναι περιττοί στη κοινωνία γιατί κατασπαταλούν χρήματα κοινωνικής πρόνοιας και υγείας -αν και έχουμε αρχίσει να τα πληρώνουμε πια από την τσέπη μας. Εγώ όμως δεν νιώθω ‘περιττή’. Έχω να κάνω πολλά πράγματα ακόμη. Θέλω να κάνω πολλά πράγματα ακόμη. Θα κάνω πολλά πράγματα ακόμη!

ΜΗΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥΣ. Προχώρα. Μην τα παρατάς τώρα. Κι όταν γονατίζεις να σηκώνεσαι αμέσως και να γελάς. Μην τους αφήνεις την ικανοποίηση ότι σε νίκησαν. “Γέλα  παλιάτσο”. Μια σκηνή είναι ο κόσμος και εμείς πρέπει να παίζουμε καλά το ρόλο μας για σταθούμε στα πόδια μας. Μπορεί κάτω από το ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο σου να κρύβεται πόνος βαθύς αλλά ΜΗΝ το δείχνεις. Κάνε εσύ αυτό που επέλεξες και από το οποίο θέλουν να σε αποτρέψουν για να σε καταπατήσουν και να σε εκμηδενίσουν. Και να γελάς. Και η στάση σου αυτή θα βοηθήσει και τους δικούς σου ανθρώπους που σε χρειάζονται. Μη επιτρέπεις σε ΚΑΝΕΝΑΝ να σε κάνει να παραιτηθείς απ τα όνειρα σου, τους στόχους σου, τον εαυτό σου, τη ζωή σου. Όταν φοβόμαστε, όταν πονάμε, όταν δειλιάζουμε, όταν το κλάμα αρχίζει να ξεβάφει το ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο, τότε στρέφομαι εγώ σε σένα και εσύ σε μένα και όλοι μαζί στους ανθρώπους που αγαπάμε. Και αλληλοστηριζόμαστε, και σηκωνόμαστε, και ενώνουμε τα χέρια, και παίρνουμε ανάσα βαθιά, ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ. Μαζί και κόντρα σε όλα! Μια ζωή αυτό κάνουμε. Τώρα θα επιτρέψουμε σε μερικά τσογλάνια του κερατά να μας σβήσουν από το χάρτη;;;;;;;; ΟΧΙ!!!!! Είμαστε πολλοί, είμαστε δυνατοί, είμαστε μαζί! Θα περάσει κι αυτό. Θα το σπρώξουμε εμείς να φύγει. Όλα τελειώνουν κάποτε και ξαναρχίζουν από την αρχή. Και εμείς θα είμαστε εκεί, δυνατοί για το δούμε και να το στηρίξουμε!

Σ αγαπάω. Είμαι εδώ και ξέρω ότι είσαι εκεί.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *