banner ad

ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!

. April 8, 2011 . 0 Comments

Είναι ένα τραγουδάκι που λέει: “Στη γιορτή της αυγής, με δύο δεκάρες, ένα ποντίκι μου πήραν μικρό. Μα ήρθε μία γάτα κι έφαγε το ποντίκι / μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω. Και ήρθε ένας σκύλος και δάγκωσε τη γάτα, που ’φαγε το ποντίκι / μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω. Και ήρθε ένα μπαστούνι και χτύπησε το σκύλο που δάγκωσε τη γάτα, που ’φαγε το ποντίκι / μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω. Και ήρθε μία φλόγα, κι έκαψε το μπαστούνι που χτύπησε το σκύλο, που δάγκωσε τη γάτα, που ‘φαγε το ποντίκι / μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω. Και ήρθε το νερό κι έσβησε τη φωτιά, που ’καψε το μπαστούνι, που χτύπησε το σκύλο, που δάγκωσε τη γάτα που ‘φαγε το ποντίκι / μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω. Και ήρθε ένας ταύρος κι ήπιε το νερό, που ’σβησε τη φωτιά, που ’καψε το μπαστούνι, που χτύπησε το σκύλο, που δάγκωσε τη γάτα, που ’φαγε το ποντίκι / μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω. Και ήρθε ένας χασάπης κι έσφαξε τον ταύρο, που ήπιε το νερό, που ’σβησε τη φωτιά, που ’καψε το μπαστούνι, που χτύπησε το σκύλο, που δάγκωσε τη γάτα, που ’φαγε το ποντίκι / μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω. Και άγγελος θανάτου, πήρε τον χασάπη, που έσφαξε τον ταύρο, που ήπιε το νερό, που ’σβησε τη φωτιά, που ’καψε το μπαστούνι, που χτύπησε το σκύλο, που δάγκωσε τη γάτα, που ’φαγε το ποντίκι / μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω…”. Στο τέλος, το τραγουδάκι λέει ότι ο Κύριος ανάστησε τον χασάπη, ζωντάνεψε ο ταύρος, ξανακύλησε το νερό, δεν έσβησε η φωτιά, δεν κάηκε το μπαστούνι, αλλά η γάτα το έφαγε το ποντίκι.

Αν μοιράσετε τους ρόλους, δηλαδή ποιος θα κάνει τον Κύριο, ποιος τον άγγελο, ποιος τον χασάπη κ.λπ., θα δείτε ότι για μας ο μόνος ρόλος που μένει είναι του ποντικιού. Μας έφαγε μια γάτα που την έλεγαν τρόικα, άλλοι τη λένε ΔΝΤ, άλλοι Παπανδρέου, άλλοι Καραμανλή, άλλοι Παπακωνσταντίνου, εγώ τη λέω Προδότρα…

Οι αστοί…

Θυμήθηκα αυτό το τραγουδάκι γιατί κάποιοι ηλίθιοι κυνηγοί σκότωσαν τα γεράκια και τους χρυσαετούς στο γειτονικό δάσος. Είχαν έρθει πρόσφυγες μετά τις καταστροφικές φωτιές στην Ηλεία, ακριβώς απέναντι από εκεί που μένω. Ηρθαν, έκαναν φωλιές, ζευγάρωσαν, αυξήθηκαν. Πετούσαν κάνοντας ακροβατικά, καθάριζαν το δάσος από τα ποντίκια και φίδια, κατέβαιναν να πιουν νερό από τη σκάφη που γεμίζει καθημερινά και, νομίζω, εκείνο το χαρούμενο κρώξιμο ήταν το “ευχαριστώ” τους.

Αυτό που δεν έχω ακούσει ποτέ από άνθρωπο. Μόλις ανέβηκε η θερμοκρασία κι επειδή είχαμε πολλές βροχές, γέμισε ο τόπος ποντίκια. Και φίδια. Οι ανεγκέφαλοι κυνηγοί, των οποίων πρόεδρος και προστάτης είναι ο πρώην νομάρχης, πανικοβλήθηκαν, έριξαν παντού ποντικοφάρμακα. Μαζί με την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, ο υδροφόρος ορίζοντας είναι πλέον δηλητηριασμένος. Ο πρόεδρός τους και τέως νομάρχης, ως γιατρός που είναι, δήλωσε ότι κάνει δύο τουλάχιστον διαγνώσεις την εβδομάδα με καρκίνο από φυτοφάρμακα…

Το περιβόλι

Στο δικό μας το περιβόλι φυτοφάρμακα δεν μπαίνουν. Τα απαγορεύει ο γέρος μου, δεν τα θέλουμε και ’μεις. Νερό, οινόπνευμα και υγρό σαπούνι πιάτων για τη μελίγκρα, η στάχτη από το τζάκι για τις κάμπιες και τα σκουλήκια, άντε λίγο ράντισμα με θειάφι και χαλκό. Σε προχωρημένες καταστάσεις. Μέρες τώρα, προσπαθώ να φτιάξω ένα κοτέτσι. Μπαίνω στο διαδίκτυο και μαθαίνω τα βότανα. Τα χόρτα. Ποια τρώγονται, πια όχι. Μπορεί να είμαι αδέξιος ακόμα, το προσπαθώ όμως. Κοιτώ τον ουρανό και ξέρω. Κάποιοι αετοί θα επιστρέψουν. Στο νερό μου και τη σκάφη που τους περιμένει. Οι γάτες μου κάνουν καλή δουλειά. Ποντίκι στο σπίτι δεν πλησιάζει. Εμαθα τα πάντα για τα φίδια. Τα τελευταία 100 χρόνια δεν έχει πεθάνει κανείς στο νησί από δάγκωμα φιδιού. Πήρα και 2-3 αντίδοτα για την κακιά την ώρα, ξέρω όμως ότι τα φίδια δεν δαγκώνουν εάν δεν τα πειράξεις. Αντιθέτως, δαγκώνουν οι πολιτικοί κυρίως εάν τους έχει ψηφίσει…

Το χαμόγελο…

Γελάω. Μερικές φορές ξεκαρδίζομαι. Μόνος μου. Με κοιτούν περίεργα εδώ. Πολλές φορές γελάω τρέχοντας με τη βέσπα. Σταυροκοπιούνται οι γριές στο χωριό. “Το κακόμοιρο το παιδί, γι’ αυτό γύρισε, δεν είναι στα καλά του”. Εμένα όμως μου αρέσει γιατί με λένε «παιδί». Μ’ αρέσει που οι νέοι με φωνάζουν “Αγγελάκο”. Και γελάω. Κόντρα. Σε όλους και σε όλα. Γιατί τους λυπάμαι. Ολους. Εγώ λοιπόν -και συγγνώμη που μιλώ για μένα- δεν θα χαριστώ σε κανέναν πούστη και κανένα κερατά. Δεν θα πέσω στα ψυχοφάρμακα και τη μελαγχολία. Δεν θα κλάψω για τις καταθέσεις που δεν έχω, ούτε για τα πόστα που δεν έχω. Χέστηκα. Δεν έφτασα σ’ αυτή την ηλικία για να τρομάζω από κάτι τυχάρπαστα νανάκια της πολιτικής. Αν ο Σαββόπουλος έγραψε “τους γαμώ τα Λύκεια”, μπορώ να γράψω “τους γαμώ τα έδρανα” και συγγνώμη κιόλας. Μου πέτυχε η πρόβα επιβίωσης. Το πυρηνικό μου καταφύγιο το έχω στην καρδιά μου. Δεν θέλω υπόγεια. Ο ήλιος μου λέει καλημέρα. Η θάλασσα με φλερτάρει. Ο οικογενειακός τάφος στο νεκροταφείο δείχνει οικείος. Μήπως θα πάρω τίποτα μαζί μου; Μήπως θα πάρουν τίποτα αυτοί; Ο Σόρος μια σορός θα είναι κι αυτός. Κι οι πολιτικοί και οι εργοδότες, όλοι. Τι σκατά παλεύουν, τι σκατά δολοφονούν ευτυχίες! Μου έλεγε κάποτε ένας. “Για τα παιδιά μου”. Εκλεψε, “σκότωσε”, σκόρπισε δυστυχία, “για τα παιδιά του”. Ο γιος του πέθανε από ναρκωτικά, είχε τα πάντα, δεν ήξερε τι να τα κάνει και “αγόραζε”. Πέθανε από καημό ο πατέρας, δεν πήρε τίποτα μαζί του, η νεότερη δεύτερη γυναίκα του επισημοποίησε τον εραστή της, αυτός της τα έφαγε όλα και αυτοκτόνησε η γυναίκα. Κανείς δεν πήγε στην κηδεία της. Για ποια παιδιά λοιπόν. Αν υπάρχει Θεός, γελάει μαζί μας. Κι επειδή νιώθω Θεός όταν μου λέει “καλημέρα” ο ήλιος, γελάω. Σήμερα θα φτιάξω χορτόπιτα. Κοπιάστε…

 

 

Print Friendly, PDF & Email

Category: ΑΠΟΨΗ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *