ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΟΥΛΗΣ: “ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ”

1111Το έργο του Ευγένιου Ο’ Νίλ, βασισμένο στην «Ορέστεια» του Αισχύλου, αποτελεί ένα σύγχρονο οικογενειακό δράμα. Τοποθετείται αμέσως μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ, στην οικία των Μάννον. Η επιστροφή του στρατηγού Έζρα Μάννον στο σπίτι του, στη Νέα Αγγλία, θα φέρει στην επιφάνεια τα σκοτεινά μυστικά και τις πληγές της οικογένειας.
Στο «Πένθος» ο Χρήστος Λούλης ερμηνεύει τον γιο, τον Οριν, που τρέφει παθολογική αγάπη στη μητέρα του, την ίδια ώρα που βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα στον πατέρα και την αδελφή του. Ο ηθοποιός εκφράζει στο «Βήμα» τις σκέψεις του για το έργο, τον ρόλο και την παράσταση
«Η τριλογία του Ευγένιου Ο΄Νιλ με παρέπεμπε κυρίως στην «Ορέστεια» του Αισχύλου. Την είχα διαβάσει στη σχολή αλλά από τότε έχουν περάσει χρόνια. Πάντα μου φαινόταν φλύαρος ο Ο΄Νιλ: Δεν άντεχα τις λεπτομέρειες και τις περιγραφές του. Γι΄αυτό και κάπου μέσα μου τον είχα παρατήσει. Ξέρω ότι όλα αυτά τα αμερικανικά έχουν τη γοητεία τους κι ότι χωρίς να είναι σαπουνόπερες, προετοιμάζουν το έδαφος για την έλευση του είδους. Με απλά λόγια τον είχα τοποθετήσει στις …αμερικανιές»
«Διαβάζοντας τώρα το έργο, ομολογώ ότι συγκινήθηκα. Κι όχι γιατί είναι η μεταφορά της «Ορέστειας», αλλά κυρίως γιατί λειτουργεί σαν ένα ανεξάρτητο και αυτόνομο θεατρικό».
«Ο Οριν είναι ο Ορέστης, τραγικός και μοιραίος. Κυρίως τραγικός γιατί αν και ξέρει, όπως και οι υπόλοιποι ήρωες ότι ο δρόμος που τραβάει τον οδηγεί στον χαμό, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Λαβίνια, την αδελφή του και με την Κριστίν, τη μητέρα του αλλά και με τον πατέρα του. Ολοι τους ζουν με την προσοδκία, μιας άλλης ζωής, με την αναμονή μιας άλλης μέρας. Ο Οριν είναι ένας άνθρωπος που παλεύει ανάμεσα στη μητέρα, τον πατέρα και την αδελφή του.

»Το «Πένθος» δεν είναι σαν την «Ορέσεια που έχει έναν σχεδόν υπαρξιακό χαρακτήρα. Εδώ το γήπεδο είναι η οικογένεια. Βαθύ, σκοτεινό, ζοφερό, αλλά
ενδοοικογενειακό. Είναι άνθρωποι που έχουν πάθη κι έχουν πάθει.

»Ο Οριν έχει έναν παθολογικό έρωτα _με την έννοια του μη συνειδητού, στη μητέρα του. Οπως θα λέγαμε σήμερα, είναι ένα μεγάλο παιδί, ένας μαμάκιας. Κι αυτό που με γοητεύει είναι ότι όλα όσα συμβαίνουν στους Μάνον, όλοι μας, λίγο-πολύ τα ξέρουμε, γιατί έχουμε ανάλογες καταστάσεις και σχέσεις στη ζωή και την οικογένειά μας. Ο ίδιος ενώ ξέρει ότι πηγαίνει προς τον χαμό, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Εχει στηθεί ένα παιχνίδι αλλά δεν ξέρω από ποιον…

»Σαν Χρήστος παλεύω να δεχθώ ότι μπορεί κάποια στιγμή να βλέπεις τον εαυτό σου να πηγαίνει προς τον χαμό και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Ισως γιατί πάντα πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούμε να διαλέξουμε».

Η παράσταση που υπογράφει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου είναι, για τον Χρήστο Λούλη, «μια επιλογή που περιλαμβάνει πολιτική θέση, πέραν της καλλιτεχνικής. Εχουμε φτιάξει ένα έργο τέχνης το οποίο δεν μπορεί να ξεκινήσει αν ο θεατής δεν βάλει το χέρι του στη φωτιά. Και οι θεατές που θα ρίξουν τις ασπίδες τους και θα πουν ναι, δεν θα βγουν αλώβητοι στο τέλος. Στην τέχνη δεν έχει νόημα αν δεν είσαι συμμέτοχος, συνένοχος, συνυπεύθυνος. Πρέπει να πηγαίνεις με την καρδιά κι όχι με το μυαλό. Και να παίρνει όλη την ευθύνη του κόσμου πάνω σου, όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης. Κυρίως στα δύσκολα». Και καταλήγει: «Βέβαια είναι εύκολο να το λες, ανώδυνο, αλλά δύσκολο, πολύ δύσκολο να το κάνεις».
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ευγένιου Ο΄Νι΄λ. Μετάφραση Ερρίκος Μπελιές. Σκηνοθεσία – Διαμόρφωση σκηνικού χώρου Γιάννης Χουβαρδάς. Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη. Φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος. Βοηθός σκηνοθέτη Νατάσα Τριανταφύλλη. Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου. Παίζουν: Ακύλλας Καραζήσης, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Μαρία Πρωτόπαππα, Χρήστος Λούλης, Γιώργος Γάλλος, Αργύρης Πανταζάρας, Γιούλικα Σκαφιδά, Χρήστος Στέργιογλου, Χάρης Τσιτσάκης, Θέμις Μπαζάκα, Μάγια Λυμπεροπούλου, Γιώργος Κοτανίδης
ΠΟΤΕ & ΠΟΥ
Εθνικό Θέατρο – Κεντρική Σκηνή, Κτίριο Τσίλερ
Πρεμιέρα: Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2013, στις 21.00.  Παραστάσεις ως τις 28/4.
Πηγη: tovima.gr