banner ad

ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ, ΟΠΩΣ ‘ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΣΤΕΙΡΑ ΣΕΜΝΟΤΥΦΙΑ’

. March 23, 2013 . 0 Comments

2013-03-11_091208_0Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο δημιουργός που γυρίζει ταινίες όπως ακριβώς τις θέλει, χωρίς κανένα κόμπλεξ πουριτανισμού και υποκρισίας. Ο σκηνοθέτης που λατρεύει τις γυναίκες, τα έντονα χρώματα και τη μητέρα του. Αυτός, που θίγει θέματα ταμπού και, κατά συνέπεια, δεν κάνει κινηματογράφο για όλους.

Η τελευταία του, ευφάνταστη κωμωδία ηθών –‘Δεν κρατιέμαι’- παραπέμπει στο ‘Κλουβί με τις τρελές’ του 1978, του Μολιναρό, με τους Τονιάτσι και Σερί, αφού παρουσιάζει την ομοφυλοφιλία με χιούμορ, εξομολογήσεις, συγκίνηση και απελευθερωμένη από τις συμβάσεις κοντόφθαλμων κοινωνικών δομών. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια σουρεαλιστική ταινία, αφού προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το υποσυνείδητο και να αποκαλύψει την άβυσσο που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος, αποτυπώνοντας τα αυθόρμητα συναισθήματα.

Σε μια πτήση, που φαίνεται να είναι η τελευταία, λόγω προβλήματος του αεροπλάνου, ξετυλίγονται και αναπτύσσονται όλοι οι ετερόκλητοι χαρακτήρες των ταξιδιωτών και των μελών του πληρώματος. Χωρίς κανέναν μελοδραματισμό οι άνθρωποι, βιώνοντας τις τελευταίες τους ώρες και προσπαθώντας να εξορκίσουν τον κίνδυνο, κάνουν τον απολογισμό της ζωής τους και, όπως στις περισσότερες ταινίες του Αλμοδόβαρ, οι ιστορίες τους και οι μοίρες τους συναντώνται συμπτωματικά και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Πίνουν απίστευτες ποσότητες αλκοόλ –όπως στο ‘Πάρτυ’, του Μπλέικ Έντουαρντς με τον Πήτερ Σέλερς- με μεσκαλίνη και απελευθερώνονται από τα δεσμά του ‘καθωσπρεπισμού’ τους, βιώνοντας τραγελαφικές καταστάσεις, σ’ αυτό το ταξίδι τους χωρίς προορισμό, χωρίς τέλος.

Ο κλειστός και περιορισμένος χώρος του αεροπλάνου λειτουργεί δίκην χώρου ψυχανάλυσης και η έλλειψη τεχνολογικών μέσων στην πτήση, αναγκάζει τους επιβάτες να μιλήσουν, να επικοινωνήσουν, να εξομολογηθούν και να θυμηθούν πάλι, την χαμένη, μέσα στις σιωπές της απρόσωπης, τεχνολογικής  σημερινής επικοινωνίας, ανθρώπινη επαφή. Ο επερχόμενος θάνατος εξαγνίζει τα συναισθήματα, απαλύνει τις εντάσεις και οδηγεί στην κάθαρση. Οι επιβαίνοντες του αεροπλάνου αποβάλουν από πάνω τους κάθε υποκριτική, κοινωνική επιτήδευση και συγχρόνως, απελευθερώνουν και, επιτέλους, απενοχοποιούν τις προσωπικές τους ιδιαιτερότητες, μέσα από ένα εσωτερικό ψυχολογικό ταξίδι.

Μια μίξη σάτιρας κοινωνικών συμπεριφορών και σύγχρονης κωμωδίας παραβατικών –σύμφωνα με τις κοινωνικές φόρμες- εκδηλώσεων. Ένα συνονθύλευμα ετερόκλιτων ανθρώπων, που γελούν, κλαίνε, λένε αλήθειες, κάνουν έρωτα, σπάνε τους κανόνες, ζουν έντονα τις τελευταίες τους στιγμές, αγαπούν τη ζωή και χορεύουν στο ρυθμό του ‘I’m about to lose control and I think I like it’ των Pointer Sisters.

Σαν να ζωντανεύει ‘Το καρναβάλι του Αρλεκίνου’ του Χουάν Μιρό, πάνω από τα σύννεφα, μέσα σε ένα σουρεαλιστικό ξέσπασμα γιορτής και ζωηρών χρωμάτων, όπου πέφτουν οι μάσκες και οι ταυτότητες αποκτούν την πραγματική τους υπόσταση. Κάτι σαν την ‘Φάρμα των ζώων’ του Όργουελ, με όλα τα στοιχεία του παραλόγου, χωρίς, όμως, την πολιτική ένταση και μεταφορά. Θυμίζει ‘Το καρναβάλι των ζώων’ του γάλλου Καμίγ Σεν Σανς, χαρούμενο, ανάλαφρο, χιουμοριστικό, τρυφερό με μια γλυκιά πίκρα, όχι, όμως, παιδικό. Σαν ποίημα του Αντρέ Μπρετόν, που εξαπολύει επιθέσεις σε κάθε λογής σύμβαση και επιτίθεται σε παγιωμένες ανούσιες αξίες, ήθη και έθιμα. Ο Αλμοδόβαρ την χαρακτήρισε σαν μια κομεντί ‘εξωπραγματική και μεταφορική’.

Είναι μια πηγαία ταινία που σε κάνει να γελάς, να ψάχνεσαι, να αναρωτιέσαι κι όλα αυτά χωρίς να βαραίνεις. Μια ανορθόδοξη, θεότρελη, αλμοδοβαρική κωμωδία, για μυημένους στο στυλ του ισπανού, βαθιά σκεπτόμενου, μεγάλου σκηνοθέτη.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *