banner ad

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΤΑΒΑΝΙ

. March 26, 2013 . 0 Comments

water-leaking-through-the-ceilingΤο πρώτο ‘πλιτς’ που δέχτηκα στο πρόσωπο την ώρα που έβλεπα το πρώτο νυχτερινό μου όνειρο, με ξύπνησε μέσα στη νύχτα, τόσο απορημένη όσο κι αν χτυπούσε το κουδούνι μου ο Ομπάμα! Ανακάθισα στο κρεβάτι κι αναρωτιόμουν αν το όνειρο εκτυλισσόταν σε λίμνη. Και τότε δέχτηκα το δεύτερο ‘πλιτς’, στο κεφάλι αυτή τη φορά. Το αδύναμο φως του πορτατίφ, μου αποκάλυψε μια μικρή, αλλά μεγαλοπρεπέστατη και αυθάδικη, ρωγμή στο ταβάνι μου, που έσταζε σαν βρυσούλα που δεν έχει καλή τσιμούχα! Πανικός!

Τη μεγάλη ‘κουβαδιά’ νερού, όμως, τη λούστηκα την επομένη, όταν η κυρία του επάνω ορόφου, της οποίας η βεράντα χρειαζόταν μόνωση, υποστήριξε ότι δημιούργησα το πρόβλημα στο σπίτι μου για να την αναγκάσω να μου το βάψει και αρνήθηκε την ευθύνη της. Κι από ‘κει και πέρα άρχισε ένας κυκεώνας παραλογισμού και ένας χρονοβόρος και δαπανηρότατος αγώνας για να κλείσει η τρύπα στο ταβάνι μου. Δικηγόρος, εξώδικο, μηχανικός και έκθεση αυτού. Και ο καιρός περνούσε και το ταβάνι συνέχιζε να στάζει και εγώ έπρεπε να εφεύρω αποστραγγιστικά συστήματα, που παροχέτευαν το νερό εκτός κρεβατιού, σ’ ένα κουβά. Καταστάσεις ροκ! Μετά από καιρό, όταν το πρόβλημα λύθηκε, ένιωθα πια ένα ράκος. Τα χρήματα που είχα ξοδέψει για όλο αυτό, ήταν περισσότερα από το κόστος της επισκευής, αλλά, ούτως ή άλλως δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα αν η από πάνω γειτόνισσα δεν αναγκαζόταν να φτιάξει τη βεράντα της.

Για πολλοστή φορά στη ζωή μου ένιωσα ανίσχυρη να αντιμετωπίσω αυτούς τους δικτατορίσκους της καθημερινότητας μας, που λειτουργούν με έλλειμμα κοινωνικής παιδείας και κατασπαράσσουν την ηρεμία μου και μου δημιουργούν αμφιβολίες για την αγωγή που μου έχει δοθεί και εγώ με τη σειρά μου την έδωσα στα παιδιά μου. Με λίγα λόγια, μάλλον έχει δίκιο ο Μηλιώκας όταν λέει ότι ‘κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες’.

Δεν είναι του χαρακτήρα μου να ψάχνω για καβγάδες, ούτε βγαίνω το πρωί από το σπίτι μου με σκοπό να διορθώσω τα –κατ’ εμέ- στραβά του κόσμου. Τις περισσότερες φορές θα αντιπαρέλθω της ενόχλησης, θα κάνω ότι δεν ακούω, θα προσπαθήσω να μην αφήσω το παράλογο να μου χαλάσει τη μέρα. Όταν ο δημόσιος υπάλληλος μου φερθεί σαν Δίας νεφεληγερέτης, θα σκεφτώ ότι έχει προβλήματα στο σπίτι του και θα τον συμπονέσω, γιατί διαφορετικά, αν αρχίσω τις φωνές θα είμαι συγχυσμένη όλη την υπόλοιπη μέρα. Όταν ο διαχειριστής, σε μια χωρίς απαρτία συνέλευση της πολυκατοικίας, δήλωσε ότι θα ξανακάνει συνέλευση σε 8 μήνες, γιατί τότε τον βολεύει, σκέφτηκα ότι πρέπει να κρατηθώ –για μιαν ακόμη φορά- στο ύψος του πολιτισμού μου και να μην βρίσω. Όταν ο οδηγός του υπεραστικού λεωφορείου ακούει στο ραδιόφωνο τραγούδια του καημού και της κλαψούρας –κάτι που μου γυρίζει το στομάχι ανάποδα- σκέφτομαι ότι περνάει τόσες μοναχικές ώρες στο τιμόνι, άρα μπορεί να επιλέγει πώς θα μένει ξύπνιος χωρίς να μετράει τα γούστα τα δικά μου. Ένα βράδυ στο λεωφορείο ένας ‘κύριος’ είχε όλη την πραμάτεια του στη διπλανή του θέση κι όταν μια γυναίκα του ζήτησε να την αδειάσει για να καθίσει, εκείνος την έβρισε σκαιά. Παρά την αντίδραση και των υπολοίπων εκείνος ακλόνητος. Όταν ο ταλαίπωρος αγοραστής στη λαϊκή είπε στον ‘παγκάρχη’ –όπως λέμε: καναλάρχης, επιτελάρχης κ.λ.π.- ότι έλειπαν 10 λεπτά από τα ρέστα, ο ηγεμών του πάγκου του πήρε πίσω τα φρούτα και του πέταξε τα λεφτά, βρίζοντας θιγμένος.

Οι μικροί, αλλά καθόλου αμελητέοι, δικτατορίσκοι της ζωής μας, που μας κάνουν τα νεύρα τσατάλια, μας κάνουν να παραμιλάμε από την αδυναμία αντίδρασης, μας κάνουν να νιώθουμε συνεχώς σαν θύματα βάρβαρης επίθεσης, σαν όντα σε μια συνεχή ομηρεία. Και τι να κάνουμε; Πώς να αντισταθούμε στο μονοξείδιο της ελλειμματικής παιδείας ; Ή θα πρέπει να μοιράζουμε μηνύσεις δεξιά και αριστερά και σε κάθε βήμα –άρα να κυκλοφορούμε με ένα δικηγόρο παραμάσχαλα-, ή να χειροδικούμε καθημερινά –όχι ότι θα βγαίνει κάτι, απλά για να μη ‘μας πούνε και μαλάκες’-, ή θα πρέπει να χαπακωνόμαστε σε μόνιμη βάση και να πορευόμαστε σαν ζόμπι χωρίς αντίδραση.

Πόσο μεγάλες αντιστάσεις μπορείς να έχεις στην απόκλιση από την λογική των πραγμάτων; Πόσο εύκολο είναι να παραμένεις ψύχραιμος όταν συνδιαλέγεσαι με άτομα χωρίς συγκρότηση; -Δεν θα πω ‘λογική’, γιατί όλα είναι υποκειμενικά-. ‘Στη δημοκρατία κάνουμε και λέμε ό,τι θέλουμε όταν δεν ενοχλούμε και δεν προσβάλλουμε το συνάνθρωπό μας’, διαβάζαμε στην Αγωγή του Πολίτη. Μήπως, όμως αναφερόταν στους μισούς πολίτες και άφηνε τους άλλους μισούς στα νύχια των πρώτων;

Και τι να κάνω; Ή πρέπει να κρυφτώ στο σπίτι, ή να ζώνομαι την σπάθη, καθημερινά, για να βγω στο δρόμο. Απλά τα έγραψα για να ξαλαφρώσω για λίγες ώρες, μέχρι να μου ανεβάσουν πάλι το αίμα στο κεφάλι.

Α, δεν σας είπα: τις προάλλες με τις μεγάλες βροχές, το ταβάνι μου άρχισε να στάζει πάλι! Και ΠΑΛΙ η από πάνω κυρία, μου πέταξε στα μούτρα ένα: ‘Χα! Πάλι θέλεις να σου βάψω το σπίτι!’. Και μου έκλεισε το τηλέφωνο!

 

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *