banner ad

ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΟΥΝ, ΑΦΑΙΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ;;;

. April 14, 2013 . 0 Comments

groba-lyubov-krasivye-fotografii-neobychnye-fotografii_5849999737Λόγω της γήρανσης του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες, έχει αυξηθεί και η ‘βιομηχανία’ οίκων ευγηρίας. Χώροι, οι οποίοι, σαφώς, παρέχουν κοινωνικό έργο, αφού οι συνθήκες ζωής, με την γυναίκα να εργάζεται έξω από το σπίτι, έχουν διαφοροποιηθεί δραματικά. Ο ηλικιωμένος, ο οποίος δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί σωματικά ή διανοητικά, θα ήταν αδύνατο να περνάει ώρες μόνος του στο σπίτι. Επί πλέον η ζωή η ίδια, η φύση, θα έλεγα, είναι τόσο αδυσώπητα σκληρή, που ο ανήμπορος ‘γέρος’ αποτελεί βάρος και κώλυμα στην πορεία του νεότερου και ‘αποβάλλεται’ νομοτελειακά. Είναι κι αυτός ο τρόμος των ‘νέων και ενεργών’ ατόμων μπροστά στη φυσική φθορά που παραπέμπει στην θνητότητα μας. Αν και σήμερα πολλές φορές λόγω των συνθηκών, ο νέος επιστρέφει στο σπίτι των ‘γερόντων’ του, για να επιβιώσει με την πετσοκομμένη σύνταξή τους και έτσι και ο μεν, αλλά και οι δε υποχρεούνται σε μια συμβιβαστική συμβίωση.

Τα ηλικιωμένα άτομα που δεν μπορούν πλέον να συμμετέχουν ενεργά στο κοινωνικό σύνολο και, εκ των πραγμάτων, δεν μπορούν να προσφέρουν, απομονώνονται είτε οικειοθελώς, είτε εξ ανάγκης. Σαν το άρρωστο ή πληγωμένο ζώο που απομακρύνεται από την αγέλη, για να μην δημιουργήσει προβλήματα στα υπόλοιπα.

Όταν ο δραστήριος και ανεξάρτητος ηλικιωμένος αποσυρθεί –ή τον αποσύρουν- στον οίκο ευγηρίας, νιώθει –και είναι η αλήθεια- ότι χάνει την ελεύθερη βούληση του, υποτασσόμενος σε κανόνες και κανονισμούς του χώρου, οι οποίοι, βεβαίως, αποσκοπούν στην δική του ασφάλεια, αλλά και στην εύρυθμη λειτουργία του ‘στρατοπέδου’. Θα πρέπει να φάει την συγκεκριμένη ώρα, να πάρει τα συγκεκριμένα φάρμακα, να δεχτεί επισκέψεις σε καθορισμένες ώρες, να μοιραστεί τον χώρο του με κάποιον άγνωστο, να βιώσει την κατάθλιψη που προκαλεί η απομόνωση από την οικογένεια του, αλλά και από τον ‘έξω’ κόσμο. Η ποιότητα ζωής του απειλείται, οι δραστηριότητες του περιορίζονται σ’ αυτές που ορίζονται από τις ανάγκες του συνόλου και η περιθωριοποίηση του από το κοινωνικό πλαίσιο συντείνει στην αίσθηση της μοναξιάς του. Στην Κίνα έχει θεσπιστεί ένας νόμος, ο οποίος θα μπορούσε να αποκληθεί: ‘η εκδίκηση των γέρων σου’, βάσει του οποίου σε σέρνουν στο δικαστήριο αν δεν επισκέπτεσαι συχνά τους γονείς σου, στον οίκο ευγηρίας.

Υπάρχει, βέβαια, και μερίδα ηλικιωμένων, οι οποίοι απολαμβάνουν και επιλέγουν τη διαμονή τους εκεί, γιατί δεν είναι μόνοι τους πια και γιατί συναντούν καινούριους ανθρώπους. Πολλές φορές πλέκονται και τρυφερά ειδύλλια με κατάληξη τον γάμο, κάτι που αποδεικνύει ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ, φτάνει να την βιώνεις όπως ακριβώς επιλέγεις και όχι όπως σου επιβάλλεται.

Θα δεχτώ, καλή τη πίστη, ότι οι οίκοι ευγηρίας λειτουργούν με σεβασμό προς τα άτομα, προσφέρουν τις καλύτερες των υπηρεσιών στους ‘τροφίμους’ τους και η ποιότητα ζωής των κατοίκων τους είναι άριστη: διοργανώνουν γιορτές για τα Χριστούγεννα –στις οποίες τους επισκέπτονται τα παιδιά τους, κάτι αντίστροφο με τους παιδικούς σταθμούς-, χορούς για συγκεκριμένες περιστάσεις, προβολές ταινιών, δυνατότητες επιτραπέζιων παιχνιδιών και χειροτεχνιών για το ‘ακόνισμα’ του μυαλού, έχουν γιατρούς, καλό φαγητό και καθαριότητα. ΑΛΛΑ αν –λέω, αν- δεχτούμε ότι οι παρόμοιες συνθήκες που επικρατούν στα στρατόπεδα, κατά την θητεία των νέων αγοριών, αποβλέπουν –πέρα από την ‘θωράκιση’ της πατρίδας- στο ‘να ψηθούν στη ζωή και να γίνουν άντρες’, η ‘θητεία’ στον οίκο ευγηρίας σε τι αποβλέπει;;;

Ετούτο το γραπτό δεν είναι επίκριση ούτε για τους χώρους αυτούς, που, όπως αναφέρθηκε ήδη, προσφέρουν κοινωνικό έργο, αλλά ούτε για τους γιούς και τις κόρες που το βλέπουν σαν την σωστότερη λύση και για τα δύο μέρη. Είναι απλά ένα παράπονο εκφρασμένο. Δεν θα μπορούσαν αυτοί οι χώροι να λειτουργούν πιο ανθρώπινα; Να μπορεί ο ηλικιωμένος, που δεν έχει κινητικά ή νοητικά προβλήματα, να ζει σε ένα προστατευμένο περιβάλλον αλλά, συγχρόνως να έχει και την ζωή του; Να μπορεί να βγει έξω όποτε θέλει –αν είναι σε θέση να το κάνει- να πάει στο θέατρο, να κάνει μια βόλτα, να συναντήσει φίλους και να επιστρέψει την ώρα που θέλει; Να έχει την δυνατότητα να επισκεφθεί τα παιδιά και τα εγγόνια του, και να μην περιμένει πότε κάποιος θα τον θυμηθεί ή θα βρει τον χρόνο για να το κάνει; Δεν θα μπορούσαν οι κανόνες να είναι τέτοιοι που να μην τον εκμηδενίζουν σαν προσωπικότητα; Γιατί έτσι όπως είναι τα πράγματα σήμερα μπαίνοντας σε ένα γηροκομείο, σε ξεχνάνε όλοι και εσύ ζεις έγκλειστος σε ένα κλουβί –κι ας είναι ‘χρυσό’. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου με ένα πλήθος κανόνων και περιοριστικών κανονισμών, αλλά ούτε θα επιβάρυνα ποτέ τα παιδιά μου με μια βασανιστικά βαρετή παρουσία, ούτε τον σύντροφό μου με μια πιθανή ανημποριά μου. Άρα, τι;

Και μέσα από όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά και την σημερινή οικονομική ανέχεια, ξεπηδάνε στις εφημερίδες αγγελίες ηλικιωμένων που ζητούν συνομήλικους και με παρεμφερή ενδιαφέροντα συγκατοίκους –όχι απαραίτητα ετερόφυλων-, με τους οποίους θα μοιράζονται τις συντάξεις τους και τις ανάγκες του σπιτιού, καθώς επίσης και τις μοναξιές τους. Είναι μια κραυγή για ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια και κάλυψη ψυχοκοινωνικών και οικονομικών αναγκών.

 «Ο συνταξιούχος Reg White, ετών 97, που ήταν και τυφλός αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή του πηδώντας από το λιμάνι του Aberystwyth αφότου οι γιατροί τον ενημέρωσαν ότι έπασχε από καρκίνο.» «Ο πατέρας μου ήταν πολύ αγαπητός. Έζησε μια γεμάτη ζωή και ήθελε να είναι ανεξάρτητος μέχρι το τέλος. Δεν αισθανόταν καλά όσο νοσηλευόταν και δεν ήθελε να μας γίνει βάρος και να είναι εξαρτημένος από εμάς» είπε ο γιος του.
Απόσπασμα από εφημερίδα, κομμάτι της ζωής.

Η λέξη – κλειδί στην παραπάνω είδηση, για μένα, είναι ‘ανεξάρτητος’! Πιστεύω ότι όταν ο άνθρωπος χάσει την ικανότητα, δυνατότητα και ευκαιρία να είναι πραγματικά ανεξάρτητος και αυτόνομος, είναι εν δυνάμει νεκρός. Η εξάρτηση πάσης μορφής είναι μια κατάσταση αρρωστημένη, καταθλιπτική και απευκταία.

Και εδώ κάπου θα μπορούσε να μπει και  το θέμα της ευθανασίας, στο οποίο δεν θα σταθώ πολύ, πρώτον γιατί είναι πολυδιάστατο και δεύτερον γιατί δεν βρίσκει σύμφωνο τον φίλο μου, στον οποίο δεν χαλάω χατίρια ποτέ.

Ο καθηγητής Ποινικού Δικαίου στο ΑΠΘ, κ. Ν. Παρασκευόπουλος λέει ότι ‘στη χώρα μας οι οικογενειακοί δεσμοί είναι πολύ ισχυροί, οι οικογένειες φροντίζουν τους ασθενείς τους. Επίσης δεν έχουν γίνει ιδιαίτερα αισθητές ομάδες πίεσης υπέρ της νομιμοποίησης της ευθανασίας.’ Θα συμφωνήσω μερικώς, αν και οι σημερινές συνθήκες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια, πια, για επαρκή –και αγόγγυστη- φροντίδα του ανήμπορου ηλικιωμένου από τα υπερβολικά απασχολημένα παιδιά του. Όμως θα επιμείνω στο δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης μου, να αποφασίσω για τον θάνατό μου, όπως αποφασίζω για την ζωή μου.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *