banner ad

ΣΤΑΣΗ: ΤΕΡΜΑ ΤΑ ‘ΨΕΜΑΤΑ’

. June 22, 2013 . 0 Comments

Ageing societyΤις ημέρες που είχαμε πρωινό μάθημα ο Γιώργος ερχόταν κατασυγχυσμένος στην τάξη. Μ’ αυτόν τον αυθορμητισμό των νιάτων, την αυθεντικότητα του καθαρού μυαλού του, την ορμή της εφηβείας έμπαινε μέσα γκρινιάζοντας: ‘Πού πάνε όλοι αυτοί οι γέροι πρωί-πρωί, με το λεωφορείο και εγώ θέλω να πάω στη δουλειά μου και δεν μπορώ. Μπαίνουν μέσα, τιγκάρουν το όχημα και, επί πλέον, στέκονται μπροστά στην πόρτα, μπλοκάροντας την είσοδο και έξοδο και προκαλούν ένα χαμό. Φοβούνται μη χάσουν τη στάση, μην ξεχαστούν και φτάσουν στο τέρμα, κατά λάθος.’

Έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε, Γιώργο μου και τώρα βρίσκομαι εγώ στη θέση εκείνων που σε εκνεύριζαν. Προσπαθώ, βέβαια, να στέκομαι χωρίς να ενοχλώ το πέρασμα –πώς θα μπορούσα, άλλωστε; Φοβάμαι μη με πετύχεις κάποια μέρα και μου τα ψάλεις. Όμως παρατηρώντας τους ηλικιωμένους στις συγκοινωνίες, διαπιστώνω ότι είχες δίκιο. Κυκλοφορούν –ή μήπως να έλεγα ‘κυκλοφορούμε’;- με το μάτι ανήσυχο, αλαφιασμένο, λες και στην επόμενη στάση τους περιμένει ο χάρος. Και με μιαν ανασφάλεια και έγνοια να γυρίσουν πίσω στο σπίτι νωρίς, έγκαιρα (για ποιο λόγο, άραγε;). Γιατί είναι ανάγκη να υπάρχει πρόγραμμα συγκεκριμένο, το οποίο δεν θα διαταράσσεται από την ροή εξωγενών παραγόντων. Δεν χρειάζονται εκπλήξεις πια, δεν πρέπει να υπάρχουν απρόσμενα. Όλα τα ξαφνικά είναι συνυφασμένα  με το χάρο.

Κι αν γίνει το ‘λάθος’ και ανεβούν στο λεωφορείο παρέες νέων (το ΑΝΤΙΔΟΤΟ σε όλα τα δεινά της παραίτησης), που φωνάζουν, γελάνε, πειράζονται, κάνουν πλάκες και φασαρία, τότε πέφτει όλο το κατσούφιασμα της πλάσης και η γκρίνια η ατέρμονη: ‘Δεν έχουν σεβασμό, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα, πώς κάνουν έτσι σαν να μην υπάρχουν άλλοι εδώ, κοίτα και πώς είναι ντυμένοι, εμείς στα νιάτα μας…..’ Αχά: Εδώ ΑΚΡΙΒΩΣ είναι η ουσία. Πενθούμε και μιζεριάζουμε για τα, ανεπιστρεπτί, χαμένα νιάτα μας. Γι αυτό που αφήσαμε πίσω και δεν θα ξανάρθει. Αυτό που ζηλεύουμε. Ξεχνάμε τις δικές μας κόντρες με γονείς και μεγαλυτέρους, ξεχνάμε τις δικές μας επαναστάσεις και αντιδράσεις. Ξεχνάμε ή έχουμε αφεθεί στο να ξεχνάμε. Και μεταμορφωνόμαστε σε αντιπαθέστατους γερογκρινιάρηδες.

Κι όμως, δεν ήμασταν έτσι στα νιάτα μας. Ήμασταν σαν και σένα Γιώργο. Τι έγινε στην πορεία; Με την συνταξιοδότηση βγήκαμε στο περιθώριο της ζωής εθελοντικά. Την περιμέναμε χρόνια πολλά τη απόσυρση από τη δουλειά – δουλεία (έτσι την νιώθουν οι πολλοί), αλλά τελικά αποσυρθήκαμε από όλα. Σχεδόν πεθάναμε. Θέλει δύναμη και λαχτάρα για ανάσα, το να συνεχίσεις να ‘υπάρχεις’ και πέρα από τη δουλειά. Μας έπιασε ένας τρόμος, μια λαχτάρα για το ‘αύριο’ και σέρνουμε τη μιζέρια μας, την αναποδιά μας, την ανημποριά μας, τη ζήλια μας γι αυτό που αφήσαμε πίσω, τη φτώχια της ψυχής μας και των συναισθημάτων μας.

Δεν τα έχω με την τρίτη ηλικία. Τα έχω με τους ηθελημένα ‘ξοφλημένους’, που έχουν την αίσθηση ότι δεν θα έχουν πια την ευκαιρία να ελπίσουν. Κι όταν το πάθεις αυτό, ‘κάηκες’. Δεν βλέπεις τίποτα μπροστά, δεν αισθάνεσαι τίποτα πια, δεν περιμένεις τίποτα πια. Απλά ‘γαντζώνεσαι’ από τη ζωή, διαχέοντας τα μίζερα απομεινάρια της οντότητας σου στο περιβάλλον. Με χείλια σφιγμένα σαν όστρακο, εκσφενδονίζεις τη γκρίνια που παράγει η στείρα, πλέον, συνείδηση σου, σε μια ύστατη προσπάθεια να επιβάλεις την παρουσία σου στην κοινωνία ή να κρύψεις την απουσία σου από τη χαρά.

Ναι, είχες δίκιο Γιώργο. Το θέμα, όμως, είναι να μην γίνεις σαν και ‘μας ‘όταν μεγαλώσεις’. Πρέπει να έχεις κρατήσει ζωντανές τις άμυνες σου, τα όνειρά σου, την ανεκτικότητα σου, την ελπίδα σου. Πρέπει να ‘μην ξεχάσεις’. Πρέπει να ασκηθείς σ’ αυτό, γιατί μόνο του δεν υφίσταται. Να αγαπάς την κάθε στιγμή, την κάθε αλλαγή και να συμπορεύεσαι με τη ζωή. ‘Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα ‘ρθεις’. Να πάρεις, όμως μαζί σου την ορμή και τη θέληση. Το ανοιχτό μυαλό και την ανοιχτή αγκαλιά. Μην έρθεις με άδεια χέρια και μια στείρα άρνηση για τα πάντα.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *