banner ad

Η ΑΓΑΠΗ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙ

. April 26, 2011 . 0 Comments

Και τώρα μεταξύ μας. Χωρίς πολιτικά και κόμματα και μνημόνια και όλα αυτά που δηλητηρίασαν τη ζωή μας. Εμείς μείναμε. Εγώ να στηρίξω εσένα και συ εμένα. Νομίζω, δηλαδή είμαι σίγουρος, πρέπει να επιστρέψουμε στον άνθρωπο. Να ανοίξουμε τα παράθυρά μας και τις πόρτες μας. Τόσα χρόνια στην Αθήνα, δεν ήξερα πώς λένε τον διπλανό μου και τι δουλειά κάνει. Έμπαινα στο ασανσέρ με άλλους ενοίκους, εγώ κοιτούσα τα παπούτσια μου, οι άλλοι τα χέρια τους, την οροφή της καμπίνας, ποιοι ήταν, πού πήγαιναν δεν έμαθα ποτέ. Εγώ, χειρότερος απ’ όλους. Οταν κλεινόμουν στο ασανσέρ, έβαζα τις φωνές, κλωτσούσα, απαιτούσα να με βγάλουν. Οταν άκουγα άλλον να καλεί σε βοήθεια, έσβηνα τα φώτα, έκλεινα τον ήχο της τηλεόρασης να φαίνεται ότι λείπω. Εμενε η γριά 3 ώρες μέσα, στο τέλος καλούσα την Πυροσβεστική.

Ντρέπομαι αλλά, μέρα που είναι, ας πούμε αλήθειες. Οταν έφυγα από την Αθήνα, έπεσα στην ανάγκη τους. «Ξέρετε, φεύγω, αν δείτε κάτι, αν ακούσετε κάτι στο διαμέρισμα, αυτό είναι το τηλέφωνό μου». Με παίρνουν. «Ηρθαν λογαριασμοί, ήρθε το εκκαθαριστικό, προσπάθησαν να σας διαρρήξουν». Τώρα ξέρω τα ονόματα όλων, σε ποιον όροφο και σε ποιο διαμέρισμα μένουν.

Στο νησί επέστρεψα στις «καλημέρες». Οχι ότι τις μοιράζουν απλόχερα, μια τσιγγουνιά την έχουν. Τελευταία, που δυσκόλεψαν τα πράγματα, κάτι η κρίση, κάτι τα απανωτά κρούσματα κλοπών, άρχισε μια σύσφιξη. Αν χτυπήσει ο συναγερμός του γείτονα, ο δικός μου ή κάπου στο δρόμο που θα βρεθώ ειδοποιώ ή ειδοποιούν την Αστυνομία. Σιγά – σιγά οι αλλαγές. Μου δώσανε αβγά, τους έδωσα αγριόχορτα και ελιές τσακιστές. «Δεν έρχεσαι το βράδυ σπίτι να κάτσουμε;»…

Ως τώρα μόνο βγαίναμε. Τώρα μπαίνουμε στα σπίτια. Καιρός λοιπόν να γνωριστούμε, να αγαπηθούμε, να ανταλλάξουμε γνώμες, καμιά φορά μέσα από την αγάπη της καθημερινότητας οργανώνονται οι καλύτερες αντιστάσεις…

 

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΠΟΨΗ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *