banner ad

ΜΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ, ΜΙΑ ΤΡΟΜΑΡΑ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

. October 10, 2013 . 0 Comments

view.htmlΓύρισα από τις διακοπές!!!!!!!! Τι διακοπές, δηλαδή. Μη φανταστεί κανείς τίποτα νησιά μαγικά και κοσμικά με σούρτα φέρτα πάνω στο δωδεκάποντο, στο καλντερίμι. Στο σπίτι της γιαγιάς μου πήγα – ένα μικρό, όμορφο σπιτάκι πλάι στη θάλασσα, δεμένο μ’ όλες μου τις παιδικές αναμνήσεις διακοπών, ξυπολυσιάς και ανεμελιάς.

Μια λάρα, μια τεμπελιά, μια αποχαύνωση με διακατέχει πάντα τα καλοκαίρια στο σπίτι της γιαγιάς κι αφήνομαι στη μεσημεριανή, καλοκαιρινή ραστώνη με τα τζιτζίκια να αχολογούν στα κλαριά και τις μέλισσες να ‘βουίζουν’ στ’ αυτιά μου. Τις μύγες να κολλάνε πάνω στις φλούδες καρπουζιού και εγώ να έχω τα πόδια μου μέσα στο νερό, αφημένη και αποχαυνωμένη κάτω από έναν ήλιο γεμάτο, καυτό. Ήχοι, σιωπές, αίσθηση, χαλάρωση, εικόνες, μνήμες. Κάτι σαν απόλυτη ευτυχία!

Φέτος, όμως, όλον τον καιρό που ήμουν εκεί, μ’ έπιανε μια ανατριχίλα τη γυναίκα, ένα δέος, μια τρομάρα ένα πράμα. Πόσα θα μου ζητήσουν να πληρώσω για το σπιτάκι της γιαγιάς;;;;; Τι θα κατεβάσει το κεφάλι τους και τι θα κληθεί να δώσει η τσεπούλα μου ακόμη;;;;;;; Α, ρε γιαγιά! Πού είσαι να δεις μεγαλεία το σπιτάκι σου! Σαν παλατάκι στην Εκάλη θα το πληρώσω!

Ας το πάρω, όμως απ’ την αρχή, γιατί ξέφυγα λιγάκι: Γύρισα από διακοπές!!!!! Και βγήκα για καφέ με φίλους που είχα να δω όλο το καλοκαίρι. Τι καφεδάκι ήταν, όμως, αυτό;;;;; Πικρό, κατάπικρο!

Με τη Μάγδα μιλήσαμε για το πόσο μας μειώσαν τις συντάξεις, πόσο θα πληρώσουμε την εφορία, πόσο δυσκολευόμαστε να τα φέρουμε ‘βόλτα’… Μια χαρά συζήτηση δηλαδή. Ανάταση ψυχής νιώσαμε και οι δυο.

Με το Νίκο, ου, εκεί να δεις χαρά: έχει δυο παιδιά φοιτητές σε άλλες πόλεις, μείωση μισθού και έξοδα σωρό. Θα ρίξει μαύρη πέτρα πίσω και θα φύγει για τα ξένα μακριά. Μπας και σταθεί λιγάκι, μπας κι ανταπεξέλθει στο ‘κακό’.

Αμ, η καταθλιπτική Τασούλα τι νομίζεις ότι μου είπε στον καφέ της Παρασκευής; Έχει δυο άνεργα παιδιά, που τα συντηρεί όσο μπορεί –συνήθως δεν μπορεί- και πρέπει να μαζέψει και τις αποδείξεις για τη φορολογική δήλωση. Πού να τις βρει;

Ο καφές με την Κατερίνα ήταν ‘μεγαλείο’: Δεν της δικαιολογούν πια, λέει, τα φάρμακα για την αρρώστια της και αναγκάζεται να τα πληρώνει, στερώντας από την οικογένεια σημαντικά άλλα. Κι αυτό δεν ξέρει για πόσο ακόμη. Ε, τώρα και εσύ, κυρία μου. Τι την ήθελες την ακριβή ασθένεια; Καμιά πιο πρόχειρη δεν σου έκανε; Ας πρόσεχες.

Δεν είναι πια καφές αυτός. Είναι επικήδειος της ζωής μας, του μέλλοντός μας, της ελπίδας μας.

Πού είναι εκείνοι οι καιροί (καλέ, δεν είναι και τόσο μακρινοί, απλά εμείς νιώθουμε σαν τελειωμένοι) που λέγαμε: ‘Πάμε για καφέ;’ Και εννοούσαμε, να βρεθούμε, να γελάσουμε να πούμε τα πεζά, τα τετριμμένα μας, να πάρουμε τα ‘φτυάρια’ και να βγάλουμε το Κατινίστικο, να πούμε τα μικρά πιπεράτα μυστικά μας, να ‘λύσουμε’ όλα τα πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικα θέματα –και το κυπριακό ακόμη- και μετά να επιστρέψουμε σπίτι μας ξαλαφρωμένοι, χαλαροί και άνετοι μέχρι τον επόμενο ‘καφέ’.

Φευ, όμως, αλλάξαν οι καιροί. Τι, αλλάξαν, μεταμορφώθηκαν, θα έλεγα. Μεταλλάχθηκαν. Το θέμα συζήτησης είναι ένα και μοναδικό: ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΠΕΡΑ. Πώς επιτρέψαμε στη ζωή μας να βυθιστεί, να καταποντιστεί, να στραγγίξει;

Πάλι ξέφυγα! Το παίρνω, πάλι, απ’ την αρχή: Γύρισα απ’ τις διακοπές!!!! Ε, και;; Πήγα σε υπηρεσίες δημοσίου για να πληρώσω, να διευθετήσω, να ψάξω το δίκιο μου, να διαμαρτυρηθώ. Τι ήταν, όμως, αυτό που βρήκα η άρτι αφιχθείσα από τις διακοπές μου, χαλαρωμένη αρκούντως;;;;;; ΟΛΟΣ ο δημόσιος τομέας είναι σε νάρκη ή ανύπαρκτος και ΟΛΑ στηρίζονται στον πατριωτισμό των εναπομεινάντων υπαλλήλων, οι οποίοι προσπαθούν να καλύψουν τους συνταξιοδοτημένους, τους καταργημένους, τους ‘σε κινητικότητα’ (τι καινούργια έννοια είναι πάλι κι αυτή;;;) και γενικά προσπαθούν να σηκώσουν στις πλάτες τους τις αστοχίες (τι ευγενική που έγινα μετά τις διακοπές!) των ‘από πάνω’.

Το παίρνω πάλι από την αρχή, γιατί όλο και ξεφεύγω: Γύρισα από τις διακοπές μου και βρέθηκα ενώπιον προβλήματος σοβαρού. Απ’ αυτά που παρουσιάζονται έτσι, απ’ το πουθενά και λες: ‘Πώς έγινε τώρα αυτό;’ Πρόβλημα απ’ αυτά που αντιμετωπίζουν πολλοί από εμάς. Αποτέλεσμα των καιρών, της μεταλλαγμένης φύσης, των τρελλαμένων κυττάρων. Πρόβλημα που εντείνεται ακόμη περισσότερο εξ αιτίας της ανεργίας, η οποία συνεπάγεται ανυπαρξία ασφάλισης. Και σε αυτήν την περίπτωση ήταν ο πατριωτισμός και ο ανθρωπισμός των φίλων, που λειτούργησε καταλυτικά και καθ’ υπέρβαση.

Σταματάω εδώ και το παίρνω πάλι από την αρχή για να το τελειώσω πριν χάσω την ψυχραιμία μου και τη νιρβάνα των διακοπών κι αρχίσω να γκρινιάζω ασύστολα και να αναφέρομαι στο ‘ψυχρό, αψυχολόγητο και εντελώς αναίτιο χτύπημα’ ενάντια σε όλα τα ελεύθερα μυαλά και τη ζωή μας την ίδια: Γύρισα από διακοπές. Και τώρα, τι;;;;;;;;

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *