banner ad

ΚΑΙ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ Ο … ΔΡΟΜΟΣ

. December 18, 2013 . 0 Comments

astegos5_0-600x387Παραφράζοντας τον στίχο του Δημήτρη Χριστοδούλου ‘Και σπίτι μου ο πόνος’, θα επανέλθω στο θέμα που με ταλανίζει καιρό τώρα. Άστεγοι!

Αφορμή ήταν ένα άρθρο που διάβασα: ‘Άστεγος στόλισε το πεζοδρόμιο που κοιμάται, με χριστουγεννιάτικα στολίδια.
Ο Διονύσης που έχασε όλα του τα υπάρχοντα και εδώ και αρκετό καιρό δεν εργάζεται, ζει στην ανέχεια και κοιμάται στο δρόμο, διεκδικεί το δικαίωμα να στολίσει το περιβάλλον που ζει.’ Γεια σου, περήφανε Διονύση, που τους μπαίνεις στο μάτι με τη λαχτάρα σου για ζωή. Μαθήματα θέλησης και δύναμης, παραδίδεις!

Δεν το χωράει το μυαλό μου το ότι πολλοί από εμάς βρίσκονται στο πεζοδρόμιο, γιατί έμειναν άξαφνα χωρίς δουλειά, χωρίς πόρους, χωρίς ΤΙΠΟΤΑ! Δεν είναι άτομα με ψυχοπάθεια, εξάρτηση, με παρεκκλίνουσες συμπεριφορές ή άμοιροι λαθρομετανάστες.

Είναι ‘η νέα γενιά των αστέγων’ (sicκοινωνικός ορισμός), κάτι σα να λέμε: ‘νέα γενιά αντιβιοτικών’. Έτσι, λοιπόν, χαρακτηρίζονται οι άνθρωποι, οι οποίοι  δεν παρουσιάζουν ψυχοπαθολογία, αλλά λόγω της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας διαβιούν στο δρόμο, βιώνοντας την πιο ακραία μορφή φτώχιας και κοινωνικού αποκλεισμού, παρ’ όλο που μέχρι πρότινος είχαν ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο. Και μια μέρα ξύπνησαν άνεργοι, άποροι και αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν των υποχρεώσεων τους: στεγαστικά δάνεια, καταναλωτικά δάνεια και τρέχοντα έξοδα. Και η πολιτεία, η τράπεζα, το κεφάλαιο, και οι προσταγές των πολυχρονεμένων προστατών μας, τους πέταξαν στο δρόμο.

Αποσπάσματα από τη lifo: «Έκλεισε η εταιρεία φορτηγών όπου δούλευε. Ζει σε μια εγκαταλειμμένη αποθήκη της Αθήνας. Βγάζει χρήματα συγκεντρώνοντας μεταλλικά αντικείμενα από τους κάδους τα οποία πουλάει σε μάντρες.»

«Σπίτι του ένα παρατημένο αυτοκίνητο στο λιμάνι του Πειραιά. Έμεινε άστεγος το 2010 όταν έκλεισε το κατάστημα με φυτά που είχε στην Αθήνα.»

«Το 2012 έκλεισε το κατάστημα ρούχων που είχε για πάνω από μια δεκαετία. Βρίσκει καταφύγιο δίπλα σε μια εκκλησία.»

«Δούλευε ως υπάλληλος ξενοδοχείου για 15 χρόνια. Όταν το 2011 το ξενοδοχείο έκλεισε δεν μπόρεσε να ξαναβρεί δουλειά. Δυο μήνες αργότερα διαγνώστηκε με καρκίνο του θυρεοειδούς και των λεμφαδένων. Ζει έξω από μια εκκλησία.»

Ιστορίες ανθρώπων! Πώς τον πετάς στο δρόμο, κύριε; Πώς θα ζήσει; Ξέρω, ξέρω: ‘Στα παλιά σου τα παπούτσια.’(Ευγενικά.)

Το φαινόμενο τείνει να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, βγάζοντας στην επιφάνεια την ελλειμματική κοινωνική αλλά και προνοιακή πολιτική του τόπου. Αλλά ΚΑΙ το NewWave‘φιλεύσπλαχνο-κλαψοροκ-όσοι αντέξουν’ σύνθημα της εξουσίας.

Οι άστεγοι στην Ελλάδα πολύ πρόσφατα (Ν.4052/12) αναγνωρίσθηκαν θεσμικά ως ειδική – ευάλωτη κοινωνική ομάδα που χρήζει ειδικών μέτρων προστασίας. Όμως στην ουσία δεν έχει γίνει τίποτα και οι παρεχόμενες υπηρεσίες παραμένουν σε επίπεδο φιλανθρωπίας. Δεν θα αναλύσω το θέμα από την πολιτική του σκοπιά, γιατί θα καταλήξω πάλι στο ίδιο μότο της Μαρίας Αντουανέτας: ‘Και γιατί αφού δεν έχουν ψωμί, δεν τρώνε παντεσπάνι;;;;’. Αν δεν έχεις πεινάσει, κρυώσει, στερηθεί στη ζωή σου ποτέ, πώς μπορείς να καταλάβεις;;;; Πώς μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να αποκατασταθούν στα πλαίσια του κοινωνικού ιστού, όταν η πολιτεία τους βυθίζει στο περιθώριο χωρίς δεύτερη σκέψη και στρέφει το πρόσωπο αλλού για να μην βλέπει –λες κι αν έβλεπε θα καταλάβαινε.

Περίπου 20.000 άστεγοι ζουν στα πεζοδρόμια της πόλης, στα γεφύρια, στις στοές, στις γωνίες μέσα σε χαρτόκουτα, πάνω σε σακούλες, με στέγη το σύμπαν. Θα μπορούσε να κάνει ένα πολύ τρυφερό ποιηματάκι: ‘με στέγη το σύμπαν’, αλλά δυστυχώς είναι η ωμή πραγματικότητα.

«Για τρία νοίκια, χάσαμε το σπίτι. Από τον 10ο όροφο πέσαμε με το κεφάλι και δεν ξέρουμε τι μας έχει συμβεί. Χάσαμε την επαφή με την ανθρώπινη ύπαρξη. Η ζωή στα φέρνει έτσι, στα φέρνει κι αλλιώς…».

«Κάτω από τους αυτοσχέδιους υπνόσακους, στον παγωμένο δρόμο, αν κάνεις ησυχία ακούς καρδιές να χτυπάνε.»   

«Φτάνει μη βρέξει. Όταν βρέχει ο ‘οικισμός’ από κουβέρτες και ψυχές πλημμυρίζει. Μετά δεν στεγνώνουμε με τίποτα. Παγώνουμε.»

Καλά Χριστούγεννα, κύριοι άρχοντες μας και χαρούμενη Πρωτοχρονιά. Να απολαύσετε τα σπιτικά σας τα στολισμένα, με την ζεστασιά της θέρμανσης και τις μυρωδιές της κουζίνας. Να φάτε όλη την γαλοπούλα σας, τα πατέ σας, τα φουά-γκρα σας, τα ντιπ σας και τις πουτίγκες σας. Να καλοσυντηρήσετε τα κιλά σας, τα λίπη σας και την αναλγησία σας. Να χαίρεστε τον στρουθοκαμηλισμό σας και την συμπόνια σας, προς εμάς τους αναξιοπαθούντες (και τους άλλους, τους εντελώς παθόντες και ξεσπιτωμένους). Και στα μεγάλα και τρανά τραπέζια που θα παραβρεθείτε και θα χλαπακιάσετε, ΜΗΝ διανοηθείτε να μας μνημονεύσετε με ‘πόνο ψυχής’, γιατί θα σας κάτσει το κόκαλο στο λαιμό.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *