banner ad

ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ 2014

. February 14, 2014 . 0 Comments

protaseis-valentinou-61Αγίου Βαλεντίνου πάλι! Αγάπες, λουλούδια, σοκολατάκια, τριαντάφυλλα, παιχνιδάκια, παιχνιδίσματα, έρωτας, μπαλόνια κόκκινα……. Είναι και η ημέρα όμορφη και βοηθάει τα νέα παιδιά να ξεχυθούν στους δρόμους να εκδηλώσουν την αγάπη τους, να ξεχειλίσουν από έρωτα και τρυφεράδα.

Όταν πρωτοκαθιερώθηκε αυτή η εμβόλιμη ερωτογιορτή, πριν κάποια χρόνια, δίχασε κόσμο. Πολλοί την δέχτηκαν σαν ευκαιρία εκδήλωσης της αγάπης τους και άλλοι –μεταξύ αυτών και η γράφουσα- την είδαν σαν εκβιομηχανοποίηση συναισθημάτων, καταναλωτική φρενίτιδα και σαν μια κενή, δίχως ουσία εμπορική συναλλαγή. Τι γκρίνιες από τους ‘επαναστάτες’ χωρίς αιτία, τι αντίδραση από τους ‘πολιτικοποιημένους αγωνιστές’ του αντίλογου. Αντίδραση για την αντίδραση, γκρίνια για την γκρίνια, απόρριψη για την απόρριψη. Στενόμυαλη ματιά, μικρόκαρδη μουρμούρα.

Δεν θα αρνηθώ το ανούσιο της όλης ιστορίας, δεν θα αντιπαρατεθώ στην άποψη του ότι οι ημέρες για κάποιο λόγο (της μητέρας, του πατέρα, του παιδιού, της φτώχιας, του έρωτα, των αδέσποτων και ένα ατέλειωτο κατεβατό ακόμη) είναι ό,τι πιο χαζούλικο μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Είναι κι ο αντίλογος, που λέει ότι κάθε μέρα είναι μέρα για όλα, κάθε μέρα μπορούμε να αγαπάμε τον μπαμπά, την μαμά, τον έρωτα……. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να τους αφιερώνουμε μόνο μια και τέλειωσε, κάναμε το καθήκον μας. Συμφωνώ και επαυξάνω. ΟΜΩΣ –ναι, υπάρχει ένα ‘όμως’- γιατί έχουμε αποδεχτεί αυτές τις –κατ’ εμέ- ανόητες ονομαστικές εορτές; Γιατί έχουμε αποδεχτεί ότι θα πάρουμε τηλέφωνο το φίλο, γνωστό, γείτονα στη γιορτή του, θα του ευχηθούμε ‘τα καλύτερα’…. και.. ‘να μη χανόμαστε’….. και ‘ναι, θα τα πούμε οπωσδήποτε’…… και ‘ματς, μουτς’….. Και, φυσικά, δεν βρισκόμαστε ποτέ μέχρι την επόμενη χρονιά, που θα ξανατηλεφωνηθούμε και θα αναμασήσουμε τα ίδια, μέχρι την πάρα πάνω χρονιά και ούτω καθ’ εξής.    

Και, να, που βλέπω στο λεωφορείο, σήμερα, του Αγίου Βαλεντίνου, καλοχτενισμένα, γλυκά αγοράκια με λουλούδια στο χέρι ή ένα δεματάκι με κόκκινο φιόγκο, ή σακούλα χάρτινη με καρδούλες να πηγαίνουν στο κορίτσι τους. Νέα αγόρια, που μυρίζουν κολόνια, με μια προσμονή στο βλέμμα, να αρέσει το δώρο τους. Αγόρια, που όταν η μάνα τους ζητάει να της φέρουν ένα μαρούλι από το μανάβη, ντρέπονται να το κουβαλήσουν. Όμως τον έρωτά τους τον κουβαλάνε με καμάρι. Και είναι όμορφο αυτό.

Και τα κορίτσια, με τα γελάκια τους τα χαρούμενα, τα πονηρούτσικα, ντυμένα με ‘τα καλά’ τους, με το μάτι βαμμένο –ίσως λίγο παραπάνω- (αφήστε τα νιάτα σας φυσικά. Είστε τόσο όμορφες μ’ αυτό το ‘πέπλο’ της νιότης γύρω σας), περιμένουν το δωράκι-απόδειξη έρωτα και ενδιαφέροντος. Και γεμίζουν τα στέκια τα νεανικά. Κι ακούς γέλια και φιλιά και βλέπεις ματιές όλο υποσχέσεις και προσμονή.

Και τα σημερινά παιδιά δεν ‘μασάνε καραμέλα’ αγάπης αιώνιας και πίστη Ρωμαίου και Ιουλιέτας. Έχουν δει τα ματάκια τους πολλά. Και έχουν επίγνωση του τι συμβαίνει πραγματικά. Ο έρωτας δεν θα κρατήσει για πάντα. Η ευτυχία του έβδομου ουρανού είναι μόνο για τα μυθιστορήματα. Οι σχέσεις είναι σκληρές σήμερα. Η γυναίκα απαιτητική και ανεξάρτητη κι ο άντρας όπως ήταν πάντα. Δεν υπάρχουν πια έναστρες διαδρομές και ροζ συννεφάκια. Τα παιδιά σήμερα ξέρουν ότι όλα τελειώνουν κάποτε και είτε προχωράς ενθυμούμενος τις παλιές ‘ζωντανές’ μέρες, είτε το διαλύεις και ‘πάμε γι άλλα κι όπου βγάλει’. Τα παιδιά σήμερα προέρχονται από διαλυμένες οικογένειες, από σχέσεις που έχουν φτάσει με ωμότητα στο τέρμα του δρόμου ή από πυρήνες συμβιβασμένους, που χαράζουν πορείες διαφορετικές, αλλά κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι, προσέχοντας μην ακουμπήσει ο ένας το πόδι του άλλου, κατά λάθος.

Τα παιδιά σήμερα ΞΕΡΟΥΝ. Ο Νιόνιος είπε, πολύ εύστοχα και σοφά, πριν χρόνια: ‘Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά. Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα……. Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει…… Και ο χρόνος ο πραγματικός είναι ο γιός μας ο μεγάλος κι ο μικρός.’

Ας γιορτάσουμε, λοιπόν, τον Άγιο Βαλεντίνο του ψέματος του εφήμερου, της αγάπης της σημερινής, του κόκκινου μπαλονιού. Στον καιρό της απόλυτης ισοπέδωσης των πάντων, ας χαλαρώσουμε λίγο κι ας ερωτευθούμε, έστω και το ψέμα. Σήμερα η φίλη μου η Γιωργία μου χάρισε ένα ρόδο πορφυρό κι ένα καρδιόσχημο μπαλόνι, με αφιέρωση: ‘Από τη Βαλεντίνα σου.’ Το πήρα το δώρο μου με λαχτάρα και το περιέφερα στο δρόμο με καμάρι. Της άλλης της φίλης το καρδιόσχημο μπαλόνι, με την αφιέρωση, πέταξε ψηλά. Το πήρε ο άνεμος και το περιφέρει πάνω από την πόλη, όλη μέρα σήμερα, μεταφέροντας τα ψήγματα της αγάπης και ζεσταίνοντας τη νιώση μας. Ένα κόκκινο μπαλόνι πάνω από την πόλη. Ας ερωτευτούμε σήμερα τουλάχιστον. Αύριο είναι άλλη μέρα!

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *