banner ad

ΚΟΡΙΤΣΙΑ, ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ!!!!;;;;

. March 7, 2014 . 0 Comments

sooya_02_28 Μάρτη πάλι. Οι καιροί και οι επετειακές ημέρες ανακυκλώνονται. Ο κύκλος, όμως, δεν κλείνει. Ημέρα της Γυναίκας. Σαν να λέμε η ημέρα που ξαφνικά θυμούνται όλοι την ύπαρξή της. Τις υπόλοιπες μέρες δεν υπάρχει! Μα ΔΕΝ υπάρχει, λέμε.

 Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ως μέρα της γυναίκας σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες διαδήλωναν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ήταν μία από τις πρώτες κινήσεις διεκδίκησης δικαιωμάτων από γυναίκες. Στη Ρωσία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Λένιν πείστηκε από τη φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι και καθιέρωσε την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία στη χώρα.

Με το πέρασμα των χρόνων και την κιμαδοποίηση των συνειδήσεων, όμως, το πολιτικό υπόβαθρο της ‘γιορτής’ έχει ξεθωριάσει και αυτό που έχει απομείνει είναι η κατ’ εξοχήν έξοδος μόνο γυναικών σε ταβέρνες και μπαράκια για να τιμούμε τη ‘μέρα’ μας.

Τα πολύ τελευταία χρόνια, όμως, με τις συνεχείς ανατροπές των μέχρι τώρα δεδομένων της ζωής μας (και όλο λέω η γκρινιάρα: ‘Τίποτα δεν είναι δεδομένο!’ Αλλά κανείς δε με ακούει.), η μέρα η συγκεκριμένη αποκτά πάλι κάτι από την παλιά αίγλη της και το ουσιαστικό της νόημα. Στις 8 Μάρτη 2014, μια οργάνωση ευαισθητοποιημένη σε θέματα αδικιών ανά τον κόσμο, θα κάνει μια πορεία, πέρασμα διαμαρτυρίας από δρόμους της Αθήνας, στους οποίους η γυναικεία ζωή και υπόσταση είναι χωρίς μοίρα.

 Στο βιβλίο της ‘Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα Η ιστορία του φαλλού’, η Λιλή Ζωγράφου (αγαπημένη συγγραφέας και εκπληκτική γυναίκα) γράφει: «Για να μπορέσω όμως ως γυναίκα να παρουσιάσω στην κοινωνία μια εναλλακτική λύση στην πατριαρχία (και τι απομένει από το γυναικείο κίνημα αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό;) πρέπει πρώτα να μάθω ποια ήμουν πριν η πατριαρχία με υποβιβάσει σ’ αυτό που είμαι σήμερα.» Μέσα στις σελίδες αυτού του συγγράμματος αναφέρει ότι οι πρώτες κοινωνίες ήταν μητριαρχικές, γιατί ο άντρας θαύμαζε και φοβόταν τη γυναίκα για το γεγονός ότι έφερε στον κόσμο παιδιά, κάτι που τον έκανε να νιώθει ταπεινωμένος. Αυτό φαίνεται στις τοιχογραφίες των σπηλαίων, όπου απεικονίζεται μικρούλης και πιο κάτω από τη γυναίκα. Μέσα στην πορεία της ζωής, όμως οι τοιχογραφίες άλλαξαν. Ο άντρας μεγάλωσε και θέριεψε γιατί κατάλαβε, επιτέλους ο πανεξυπνότατος, ότι συμμετείχε στην όλη διαδικασία της διαιώνισης.

Και όλη αυτή την ‘ανακάλυψη’ και ‘κατάκτηση’ ακολούθησαν μέσα στους αιώνες, οι φωτογραφίες με τον άντρα στην καρέκλα και τη γυναίκα όρθια δίπλα του. Και σε λίγο να, ο ‘αφέντης’ πάνω στο γαϊδούρι και η γυναίκα φορτωμένη το δεμάτι, πεζή δίπλα του. Και αργότερα να, η γυναίκα με μπλαβί το μάτι γιατί το φαί είχε λίγο παρά πάνω αλάτι ή έλειπε το κουμπί από το πουκάμισο.

Οι στατιστικές σήμερα, στον 21ο αιώνα (άραγε βρισκόμαστε π.Χ ή μ.Χ;;;) παρουσιάζουν α π ί σ τα ε υ τ α υψηλά ποσοστά κακοποίησης της γυναίκας ανά τον κόσμο, στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο, από τον σύζυγο, τον πατέρα, το αφεντικό…. Μα πού πάμε; Ακόμη και σήμερα ο κομπλεξικός φαλλός προσπαθεί να επιβάλει την μικρότητα του με τον ξυλοδαρμό, την απαξίωση, τη βία, το βιασμό ψυχής και σώματος

Καλέ κορίτσια, γιορτάζουμε τη μέρα που μας παραχώρησαν. 8 Μάρτη -2 μέρες μετά το θάνατο της Μελίνας, της απόλυτης Γυναίκας (άσχετο, αλά πολύ σχετικό, συνάμα). Άντε, το πρώτο βήμα έγινε. Το επόμενο βήμα πρέπει να είναι η καθιέρωση της μέρας που θα γιορτάζεται η κλειτοριδεκτομή μας, ο λιθοβολισμός μας μέχρι θανάτου, λόγω μοιχείας (καθαρά ανδρικό προνόμιο), η απαξίωση μας όταν δεν ακολουθούμε τους ‘χρηστούς’ αρσενικούς κανόνες. Α, α, μην το ξεχάσω: Και τη μέρα της Μαίρης Παναγιωταρά πρέπει να καθιερώσουμε. Γιατί, συν τοις άλλοις και πέρα από τις απαιτήσεις του σύζυγου-αφέντη για φαγητό, διεκπεραίωση υποχρεώσεων (σιδέρωμα, τράπεζες, λογαριασμοί, ‘κρεβάτι’, μεγάλωμα παιδιών –λες και τα έφερα από τη μάνα μου- κλπ κλπ κλπ ), έχουμε να αντιμετωπίσουμε ΚΑΙ το αφεντικό-αφέντη: να είμαστε άψογες στη δουλειά, αποτελεσματικές, να του ψήνουμε τον καφέ, να δουλεύουμε ΟΛΗ τη μέρα χωρίς ανταμοιβή κι ‘από πάνω να μας πιάνει και τον κω…’, κατά τον πολύ εύστοχο Κηλαϊδόνη.

Γυναίκες. Όλες ίδιες. Τρυφερές, μέγαιρες, ισορροπίστριες, ακροβάτισσες, μάγισσες, νεράιδες. Σε τεντωμένα σκοινιά ακροπατώντας, σε ριζόχαρτο εύθραυστο νυχοπατώντας, καταπνίγοντας επιθυμίες και όνειρα. Γυναίκες. Ανατολικές, δυτικές, βόρειες και νότιες. Με μπούργκα, δωδεκάποντο, μέικ απ ή μαντίλα. Υποκείμενες σε κλειτοριδεκτομή, γρονθοκόπημα, παρενόχληση, απαξίωση, ταπείνωση ή εξευτελισμό. Μάνες, πάνω απ’ όλα, μ’ απλωμένες τις τεράστιες, προστατευτικές φτερούγες πάνω απ’ τα βλαστάρια.

‘ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!’

Γιατί:  Βία κατά των γυναικών, Είναι κάθε πράξη ή απειλή πράξης βίας που συνδέεται με το φύλο και οδηγεί ή ενδέχεται να οδηγήσει σε σωματικές, σεξουαλικές, ψυχολογικές βλάβες ή σε ταλαιπωρία της γυναίκας. Θύματα βίας γίνονται γυναίκες διαφόρων ηλικιών, φυλών, μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου. Η ανοχή στην άσκηση βίας ή την απειλή βίας πλήττει το βιοτικό επίπεδο, την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των γυναικών.

[4η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για τη Γυναίκα, Πεκίνο, 1995]

Θα ήταν πολύ πιο όμορφος ο κόσμος, τελικά, αν ο άντρας δεν είχε ‘ξυπνήσει’ τότε στα σπήλαια. Θα ήταν όλα πιο δίκαια αν δεν είχε ορθώσει το φαλλό του, τότε στην εποχή των αγριανθρώπων. Γιατί σήμερα βιώνουμε τους γραπτούς και άγραφους νόμους των ξαμολημένων, παραφρόνων αρσενικών υπανθρώπων με το κόκαλο στη μύτη κι ας φορούν κουστούμι του Τάδε μόδιστρου.

Χρόνια πολλά, κορίτσια. Κρατήστε το κεφάλι ψηλά και βγάλτε από το μυαλό και την ψυχή την τοξική, ανεγκέφαλη προσπάθεια επιβολής εξάρτησης από το ‘αρσενικό’. Κρατήστε του, όμως, μια θέση στο κρεβάτι, όπως η Μήδεια, που ερωτεύτηκε μέχρι τρέλας τον Ιάσονα, που τον επιθυμούσε με όλο της το κορμί. Τη στιγμή της θυσίας, όμως, θυσιάστε τον ίδιο το θύτη και πάμε γι άλλα!

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *