banner ad

ΤΑ ‘ΟΧΙ’ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ

. February 1, 2015 . 0 Comments

d84c5cded2d5425783cf0bbd0cbdbf0d_LΕίναι ένα «όχι» σε τόνο αποφασιστικό, που δεν επιδέχεται συμβιβασμούς. Μας…σερβίρετε από τα παιδιά μας όταν περνούν στο κατώφλι της βασανιστικής «περιπέτειας» που ονομάζεται «εφηβεία».

Λένε «όχι» σε όλα και στις προτάσεις μας αντιπαραθέτουν μια υπέρμετρη αντίσταση, θα λέγαμε «από χέρι». Αν ζητήσουμε από το 12άχρονο γιο μας να κατέβει να αγοράσει ένα κιλό ψωμί, βρίσκει πάντα μια αντίθεση να μας αντιπαραθέσει, προσπαθεί να αναβάλλει, εφευρίσκει δικαιολογίες. Και όταν αποφασίζει, είναι σαν να μας κάνει μια πολύ μεγάλη χάρη. Αλλά αν ένας φίλος του ζητήσει, ενώ έξω βρέχει, να πάει να αγοράσει κάτι, βάζει το μπουφάν του και βγαίνει αμέσως.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ «ΟΧΙ!»
Ακόμα και αν μας φέρνουν τόσες αντιρρήσεις, τα «όχι» των εφήβων δε στοχεύουν ακριβώς σε εμάς. Ακριβώς όπως και τα «όχι» των δίχρονων χρησιμεύουν για να νιώθουν ότι διαφοροποιούνται, παρά για την ίδια την άρνηση.

Όπως τότε, έτσι και τώρα πρόκειται για μια έμφαση στη δήλωση της ταυτότητάς τους. Ένα Εγώ τόσο εύθραυστο, όχι ακόμα σαφώς ορισμένο, που πρέπει να το αποδείξει, που πρέπει να το «συναρμολογήσει» σαν τα κομμάτια του παζλ που είναι χύμα ριγμένα στο τραπέζι.

Αυτό το Εγώ αρχίζει να κατακτά δύναμη ακριβώς με το «όχι»: σαφής διαφοροποίηση ανάμεσα στον εαυτό του και στους άλλους. Ένας τρόπος για να πάρει τις αποστάσεις πρώτα απ’ όλα από τον ίδιο του τον εαυτό, από εκείνο το παιδί που ήταν και που τώρα δεν ξέρει πια να το αναγνωρίσει ούτε και όταν κοιτάζει τον καθρέφτη…

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Γιατί, όπως στην εποχή των φοβερών δύο χρόνων, η σύγκρουση αντιπροσωπεύει τον τόρνο, πάνω στον οποίο θα σχηματιστεί η προσωπικότητα. Ένα ερώτημα λοιπόν είναι θεμιτό: πώς να συμπεριφερθούμε απέναντι σε αυτούς τους μικρούς-μεγάλους επαναστάτες που όλοι μαζί σχηματίζουν, όπως λέει ο Πιαζέ, την «κοινωνία της αμφισβήτησης»;

« Όχι. Δε θα γυρίσω στο σπίτι στις 7. Θα πάω για πίτσα με τους φίλους μου», διαβεβαιώνει ο νεαρός μας με ύφος πρόκλησης. «Καλά. Άκουσα τους λόγους σου. Τώρα κι εσύ θα ακούσεις τους δικούς μου: Θέλω να γυρίσεις στο σπίτι νωρίς, γιατί είναι μια περιοχή λίγο κακή. Αν πρέπει οπωσδήποτε να βγεις με τους φίλους σου για φαγητό, πάρε με ένα τηλέφωνο όταν τελειώσετε. Έτσι, θα έρθουμε να σε πάρουμε».

Προσπαθούμε δηλαδή να μην αντιμετωπίζουμε τις αρνήσεις τους πεισματωμένοι κι εμείς και να αιτιολογούμε πάντοτε τις δικές μας. Θα βρούμε μαζί ένα σημείο συνάντησης, μια μέση λύση, δίνοντας κάποιους κανόνες που θα πρέπει να είναι απλοί, σταθεροί, σαφείς. Και προπάντων προοδευτικοί: θα σήμαινε υποτίμηση και ελλιπή εμπιστοσύνη, λες και το παιδί δεν έχει μεγαλώσει.

Προσοχή!
Αν ο έφηβος νιώθει ότι τον εκτιμούν και ότι του συμπεριφέρονται σαν να είναι μεγάλος, θα είναι πιο διαθέσιμος να συνεργαστεί και θα έχει μικρότερη ανάγκη να μας αντιπαρατίθεται μεθοδικά για να κάνει αισθητή την οντότητά του.

Πηγη: belife.gr

Print Friendly, PDF & Email

Tags: , ,

Category: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ & ΠΑΙΔΙ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *