‘ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ’

Date

giakoumakis1_630_400Έχω να γράψω απ’ το ‘Μαγκάλι’. Χρόνος και βάλε. Ούτε για τον καρκίνο έγραψα, μα ούτε και για την ελπίδα, που βρήκε μια χαραμάδα ανοιχτή και όρμησε σαν Άνοιξη πρώιμη μες το Γενάρη. Μια νιρβάνα παραίτησης από τα καθημερινά; Ένα κάτι σαν ισοπέδωση: «Όλα ίδια είναι και αναμενόμενα προχωρούν;» Μια μεγάλη δόση τεμπελιάς; Ποιος ξέρει και ποιος νοιάζεται;
Όμως από χτες με πνίγει θηλιά στο λαιμό ο χαμός του Βαγγέλη. Άδικος, άνανδρος, ταφόπλακα στη λεβεντιά και τη γενναιότητα. Με εξαγρίωσε. Ένιωσα τρικυμίες να αναδεύονται μέσα μου και σπίθες να πετιούνται από τα μάτια μου. Θυμώνω με τους ανθρώπους που στην κενή και ανούσια πορεία τους στη ζωή στοχοποιούν ‘εύκολα θύματα’, γιατί είναι πολύ δειλοί για να τα ‘βάλουν’ με ‘macho καταστάσεις’. Συμπεριφορές απαράδεκτες και πρακτικές βίαιες και εξευτελιστικές εναντίον ήρεμων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων, αποτελούν ντροπή για το κοινωνικό σύνολο.
Πότε πια το να είσαι το ‘καλό παιδί’ θα σταματήσει να είναι μομφή και κόλαφος; Πότε πια η λεκτική και σωματική βία, που ασκείται από άτομα κομπλεξικά, ανεγκέφαλα και ανίκανα, θα πάψει να ‘κλείνει στόματα’ και να συγκαλύπτει εγκλήματα, άμεσα ή έμμεσα; Πόσοι χαμένοι Βαγγέληδες χρειάζονται για να σταματήσει η στοχευμένη χλεύη σ’ αυτούς που ‘γυρίζουν και το άλλο μάγουλο’ από ανωτερότητα ή από φόβο.
Γιατί δεν είναι ντροπή να φοβάσαι Βαγγέλη, Αναστασία, Γιώργο. Υπάρχει κι αυτό το συναίσθημα και είναι απόλυτα ανθρώπινο. Αν δεν υπήρχε ο φόβος δεν θα υπήρχαν γενναίοι άνθρωποι, γιατί αν δεν φοβάσαι ό,τι και να κάνεις δεν μπορεί να θεωρηθεί γενναίο γιατί δεν χρειάζεται να ξεπεράσεις τίποτα. Εξ άλλου «θάρρος είναι ο φόβος που έχει κάνει την προσευχή του». Και είμαι σίγουρη ότι έκανες πολλές φορές την προσευχή σου αγόρι μου, αλλά δεν σε βοήθησε καθόλου γιατί δεν αντέδρασες, δεν φώναξες, δεν ΜΙΛΗΣΕΣ. Σίγουρα σε απειλούσαν –ποιος ξέρει με τι- και εσύ ενέδωσες. Λύγισες και γονάτισες. Κι έδωσες τέλος στη σύντομη ζωούλα σου μέσα στη λάσπη του βάλτου. Μέσα στο τέλμα που σε είχαν πετάξει από καιρό τα ‘καλόπαιδα’ με τις ‘πλάτες’ που τα στήριζαν.
Γνωστοί και άγνωστοι σου γράφουμε για να σε αποχαιρετήσουμε και να ευχηθούμε τουλάχιστον η θυσία σου να είναι η τελευταία. Ας είναι η τελευταία αυτή η φορά που επιτρέπουμε στην αλητεία της ‘μαγκιάς’ και στους νταήδες της καθημερινότητας μας να καταπατούν τη αξιοπρέπεια, τη ευγένεια, την διαφορετικότητα και την λεπτότητα τρόπων. Bullying της ψυχής, του νου, της σκέψης. Bullying της ζωής σου ολόκληρης Βαγγέλη μου και της δικής μας ανοχής και εθελοτυφλίας απέναντι στο ‘κακό’.
Η κ. Ακρίτα σου έγραψε ένα πολύ δυνατό μήνυμα: «….Βαγγέλη μου, την γαλήνη που έψαχνες, έπρεπε να την βρεις στην ζωή. Όχι στον θάνατο, αγόρι μου… Όχι έτσι, ψυχή μου…».
Η κ. Νικολούλη λέει: «…Είναι χρέος όλης της κοινωνίας να βοηθήσει στην απόδοση των ευθυνών όσον αφορά το έργο της δικαιοσύνης…».
Οι φίλοι και συμφοιτητές σου έγραψαν ένα τρυφερό τραγούδι, στο οποίο σε παρομοιάζουν με άγγελο.
Οι εφημερίδες γράφουν: «Ένοχοι όλοι μας», «Μυστικά και ψέματα» « Πάει το παιδί» …
Ο κόσμος πονάει και ντρέπεται και μια μεμβράνη πένθους σκεπάζει τη χώρα.
«Γι’ αυτό πρέπει να χτυπάμε πόρτες, να μιλάμε στους σιωπηλούς, να ακούμε τους λυπημένους, να οσμιζόμαστε τον φόβο και να τον πατάμε κάτω. Γιατί πίσω απ’ το σφιγμένο, τσαλακωμένο χαμόγελο ενός παιδιού μπορεί να παραμονεύει ο επόμενος τραγικός νεκρός, το αδέρφι μας, το παιδί μας», έγραψε στο λογαριασμό του o συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ.
Ο Γιάννης Κότσιρας έγραψε: «Σήμερα μόνο σιωπή. Για το παιδί που χάθηκε. Για τον ρατσισμό που βίωσε. Για τον πόνο που ένιωσε. Για τον πόνο που νιώθουμε. Για τη σκοτιά που μας πλάκωσε. Κουράγιο στους γονείς… Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχούλα του».
Οργή με πνίγει! Κι είναι κι αυτή η αίσθηση ότι τίποτα δεν γυρίζει πίσω: το ποτάμι, η πέτρα, ο λόγος…….. ο χαμός. Κι εσύ δεν θα γυρίσεις ποτέ πια.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όλους τους ‘κυρίους’ και ‘κυρίες’ ΤΙΠΟΤΑ του κόσμου τούτου. Τα καταφέρατε να εξολοθρεύσετε ένα ακόμη παιδί, μιαν ακόμη ψυχούλα. Ελπίζω, όμως, την επόμενη φορά να μιλήσουν ΟΛΟΙ. Κι αυτοί που θα απειληθούν, κι αυτοί που ‘ξέρουν’ και σιωπούν, και εκείνοι που παρατηρούν σιωπηλά και δεν αντιδρούν φοβούμενοι για τους εαυτούς τους ή προσβλέποντας σε εύνοια των ‘δυνατών’ ανδρείκελων.
Καλό ταξίδι Βαγγέλη. Και να ξέρεις ότι άγγιξες πάρα πολύ κόσμο. Τόσο πολύ που δεν φαντάζεσαι, αγόρι μου. Μετά από ‘σένα ο κόσμος θα είναι ένα λιθαράκι καλύτερος και δυνατότερος!

Print Friendly, PDF & Email

Περισσοτερα
αρθρα