banner ad

ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΟΓΚΑ Ή ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ ΣΑΝ ΦΙΟΓΚΟΣ

. January 4, 2016 . 0 Comments

140905069.2_mnΔιάβαζα ένα άρθρο τις προάλλες, για την ευεργετική επιρροή της γιόγκα στην καθημερινή μας ζωή. Πολλές επιχειρήσεις στις δυτικές χώρες έχουν καθιερώσει διάλειμμα των εργαζομένων για γιόγκα, έχοντας κατανοήσει πόσο σημαντική είναι η εναρμόνιση της κίνησης με την αναπνοή, καθώς και η γνώση του σώματος.

Εγώ γυμνάζομαι. Χρόνια τώρα. Πολλά χρόνια, λέμε. Πολλά. Πάνω από μισό αιώνα. Γυμνάζω το κορμί, την ψυχή, το μυαλό, την υπομονή μου, την αυτοσυγκράτηση μου, την αυτοσυγκέντρωσή μου, τα νεύρα μου. Ναι, ναι. Ιδίως τα νεύρα μου. Εκτονώνομαι στα γυμναστήρια και γίνομαι μια αλοιφή η γυναίκα και μετά είμαι μες την ήρεμη ευτυχία για το επόμενο τρίωρο. Κάτι είναι κι αυτό.
Και κάνω τα πάντα: Tae bo, pilates, zumba, ενδυνάμωση, όργανα –όχι πολύ, γιατί βαριέμαι- κλπ κλπ. Ταλανίζω το κορμί μου για να ηρεμεί η ψυχή μου. Λίγο παλιότερα έκανα και γιόγκα. Μια στρωτή, φυσιολογική –για τα μέτρα μου- γιόγκα. Ανοίγαμε τα πόδια, τεντώναμε τα χέρια, κλείναμε και τα μάτια –εκεί σε θέλω, να κρατήσεις ισορροπία-, παίρναμε και κάτι στάσεις του λωτού, του πολεμιστή, του δέντρου – αυτό το τελευταίο μου άρεσε γιατί δεν είχε πολλή συστροφή σώματος- και όλα ήταν καλά. Στο τέλος χαλαρώναμε –το καλύτερο κομμάτι- 10 λεπτά, με μισοσκόταδο και με την γυμνάστρια να μας ηρεμεί με φωνή χαλαρή. Τον είχα πάρει τον υπνάκο κάνα δυο φορές!

Και επειδή στη ζωή, όλα –μα όλα- αλλάζουν: οι καιροί, οι άνθρωποι, οι πρωθυπουργοί –πώς μου ήρθε τώρα τούτο;;;;-, τα σεντόνια, τα γυμναστήρια, έτσι και εγώ, μετά από πολλά χρόνια άλλαξα πετσέτες και γυμναστήριο.
Δεν ήταν εύκολη απόφαση, αλλά την πήρα και είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου. Άφησα πίσω το παλιό και πήγα στο καινούριο –σημεία και συνθήματα των καιρών-, ή, όπως αλλιώς θα λέγαμε: ο παλιός είν’ αλλιώς, ο νέος, όμως, είν’ ωραίος.

Προσπαθώντας να εγκλιματιστώ στον καινούριο χώρο, συμμετείχα σε όλα τα προγράμματα για να καταλήξω ποιά θα παρακολουθώ. Και επειδή με βόλευε η ώρα της γιόγκα είπα να ξαναθυμηθώ τα παλιά μου, αλλά και να ανατάξω το είναι μου ολόκληρο, σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο.
Τα μηνύματα τα πήρα με το που ξεκίνησε η δασκάλα να δίνει εντολές. Κάτι σαν: «κάτω τα χέρια, πάνω η λεκάνη, πάνω το ένα πόδι με συστροφή προς τα έξω………». Πιάστηκε η ωμοπλάτη μου, της γυναίκας. Άλλα περίμενα, άλλα θυμόμουν. Είπα, αρχή είναι, θα συνηθίσεις. Το σώμα δεν ξεχνάει.
Έλα μου, όμως, που στη συνέχεια έπρεπε να στηρίξω όοοοοολο το σώμα μου στους πήχεις των χεριών μου. Κάτι σαν να κάνω το βατραχάκι.
Μια απελπισία, μια δυστυχία, μια καταρράκωση. Να βάλω τα κλάματα, λέμε. Να το βάλω στα πόδια και να τρέχω χωρίς να κοιτάζω πίσω. Είπα, όμως, στον εαυτό μου: «Κάτσε κοριτσάκι μου, μη φεύγεις. Δεν έχεις εγκαταλείψει αγώνα ποτέ. Άσε να δεις…..»
Και τι είδα, λέτε; Το Γόρδιο Δεσμό αυτοπροσώπως! Είπε η δασκάλα, η γιόγκι: «Λυγίστε το γόνατο και καθίστε επάνω του (Πώς να το κάνω κυρία μου, αφού είναι ζαβό;;;;) Τεντώστε το άλλο πόδι πίσω και λυγίστε το έτσι ώστε να πιάσετε με το χέρι την πατούσα.(Πού να τελειώνει η φαντασία, άραγε;) Και τώρα φέρτε το άλλο χέρι πάνω από το κεφάλι, πίσω στην πλάτη, έτσι ώστε να πιάσετε το χέρι που κρατάει το πόδι και ισιώστε την πλάτη»…..!!!!!!;;;;;;; Μεγ’ Αλέξανδρε, με την σπάθα σου την μεγάλη, πού είσαι;;;;;;;;
Άσε εκείνο το: « Ελάτε στα τέσσερα –μην πάει ο νους σου στο κακό-, ‘γλύψτε’ το πάτωμα με το στήθος, ακουμπήστε το μέτωπο στο πάτωμα -δεν μπορώ, κυρία μου. Βρίσκει η μύτη μου-, περάστε το ένα χέρι κάτω από την μασχάλη και φέρτε το πόδι στην άλλη μεριά τεντωμένο.» Ένας αχταρμάς. Ένα κακό μεγάλο, η γυναίκα. Και πώς να σηκωθώ μετά;;;;;

Καλά, ε! Δεν έχω λόγια να περιγράψω την νιρβάνα στην οποία περιήλθα. Ξέρω ότι η γιόγκα είναι, βασικά, άσκηση του διαλογισμού. Προσεγγίζεις το θείο (όποιο θείο θέλεις: το θείο βρέφος, το θεϊκό, απόλυτο σύμπαν, το θείο άδειασμα της ψυχής από τις τοξίνες –πού το βρήκα τώρα αυτό το ανώτερο-, τον θείο Αγησίλαο…) υψώνοντας τα χέρια σου στο διάστημα με ενωμένα τα δάχτυλα –κάτι, τέλος πάντων-, ισορροπώντας στο ένα πόδι, με το άλλο κάπου τεντωμένο. Κι εκεί ακριβώς, αν δεν σωριαστείς στα πατώματα, την βρίσκεις την άτιμη τη νιρβάνα, που σε ταξιδεύει σε σύμπαντα αστρικά.
Η δική μου, όμως, νιρβάνα έμοιαζε πολύ με κατάσταση ανθρώπου μετά από πολύ ξύλο, που αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται.

Μετά ήρθε η χαλάρωση. Ποια χαλάρωση; Τόσο τέντωμα, τσίτωμα, τσατάλι που είχα, ήθελα να εκτιναχτώ και να κάνω τον Freddie Mercury επί σκηνής. Είπε η γιόγκι: «Κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε κάτι πολύ όμορφο (αδύνατον κυρία μου!), νιώστε ότι δεν έχετε βάρος (δεν γίνονται αυτά τα πράγματα κυρία μου), αισθανθείτε όλο το μυϊκό σας σύστημα απελευθερωμένο.»

Η κατακλείδα του όλου θέματος είναι ότι εγώ έχω κλείσει σαν μαθήτρια γιόγκα και πάω για άλλα. Η γιόγκα, ίσως, είναι, πράγματι, αυτό που περιγράφουν οι πολλοί, αλλά αφού δεν μπορώ να ενωθώ με το διανοητικό κομμάτι της, δεν μπορώ να την νιώσω. Για να κάνεις γιόγκα πρέπει να απελευθερωθείς από ότι γήινο και χωμάτινο. Πρέπει να μπορείς να νιώσεις τον άνεμο στις φυλλωσιές και το νερό να κελαρύζει ανάμεσα στα χαλίκια. Αν είσαι ‘καρφωμένος’ στο έδαφος, όπως εγώ, δεν μπορείς να δώσεις φτερά στο σώμα. Παραμένεις στη γη και κλέβεις κάτι από την απόλυτη νιρβάνα του νεροβούβαλου.

Τώρα στο τέλος, σοβάρεψα ξαφνικά, γιατί θυμήθηκα τον πόλεμο που δέχεται η γιόγκα από διάφορες στείρες, άκυρες και στενόμυαλες κατευθύνσεις και θέλω να ξεκαθαρίσω ότι όποιος μπορεί να κάνει το κορμάκι του φιόγκο, μέσα από την ανάταση της ψυχής του, είναι τυχερός!

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *