banner ad

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ‘ΤΟ ΣΗΚΩΣΕ, ΤΟ ΤΙΜΗΜΕΝΟ’ Ο ΝΤΙ ΚΑΠΡΙΟ!!!

. March 5, 2016 . 0 Comments

Leonardo-DiCaprio-744x445-660x400Αχάραγα 29ης Φλεβάρη, επέστρεφα από το λιμάνι, όπου είχα κατέβει να παραλάβω δέμα ασυνόδευτο, από Κρήτη. Πρωί-πρωί. Και το παρέλαβα. Αχάραγα, ξαναλέω. Στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι –αχάραγα, έχει σημασία- άνοιξα, με αδημονία περισσή, το ραδιόφωνο για να ακούσω ειδήσεις και συγκεκριμένα, ποιος είχε πάρει το Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου! ΄

Ίσως τώρα έγινε αντιληπτό το γιατί τόνιζα το ‘αχάραγα’! Λες κι άλλη σκέψη δεν είχα. Αχάραγα.

Ο κινηματογράφος μου αρέσει πολύ. Ασκεί μια δύναμη μαγική επάνω μου. Σχεδόν τρείς φορές την εβδομάδα βυθίζομαι στις πολυθρόνες των αιθουσών και απολαμβάνω ταινίες, ‘συμμετέχοντας’ ενεργά. Όταν η αίθουσα γίνει ένα με το σκοτάδι μετατρέπομαι σε κομμάτι του έργου. Όταν κλαίει η πρωταγωνίστρια, κλαίω κι εγώ. Όταν γελάει, γελάω. Όταν επικρατεί τρόμος στην οθόνη σφίγγεται το στομάχι μου και, ενίοτε, κουλουριάζομαι ή πετιέμαι επάνω. Ο κινηματογράφος είναι για μένα τρόπος έκφρασης, χαλάρωση, ίσως ό,τι θα ήθελα να ζήσω… Κι όπως λέει ο Claude Lelouch: «Είναι καλύτερος από τη ζωή, είναι καλύτερος από όλα, αυτό που μου επιτρέπει να μην είμαι ποτέ εντελώς απελπισμένος. Όταν δεν νιώθω καλά πηγαίνω στο σινεμά, είναι η ασπιρίνη μου, το γιατρικό μου. Είναι η ζωή… στο καλύτερο!»

Παρακολουθώ και τις απονομές των Όσκαρ, για να δω αν οι δικές μου εκτιμήσεις έχουν συμπέσει με αυτές της Ακαδημίας Κινηματογράφου. Μ’ αρέσει κι αυτό το λογύδριο των νικητών, οι οποίοι κρατώντας το πολυπόθητο αγαλματίδιο, ευχαριστούν, κλασσικά, τη μαμά τους, τον μπαμπά τους, κάτι θείους μακρινούς, τα ξαδέρφια εξ αγχιστείας, την γαλοπούλα του Thanks giving, τον σκηνοθέτη …. και, γενικά, όλους όσους απαρτίζουν και αποτελούν το κέντρο αναφοράς του αμερικάνικου τρόπου ζωής και των αξιών του.

Αυτό, όμως, φέτος με τον Ντι Κάπριο ήταν άλλο πράγμα. Όλος ο πλανήτης αγωνιούσε: ‘Θα το πάρει, δεν θα το πάρει. Θα το χάσει στο νήμα; Θα του το ‘φάει’ άλλος και μετά θα κλαίμε, πάλι, όλοι μαζί, όπως και τις προηγούμενες φορές;;;;; Αυτό το να κοιμάμαι και να ξυπνάω με μόνη έννοια στο μυαλό μη δα και δεν το πάρει ούτε φέτος, δεν μου έχει ξανατύχει.

Δε λέω, όμορφο παιδί είναι, γοητευτικό, πονετικό, αντισυμβατικό, ακτιβιστής ενεργός, αγαπάει τη μαμά του (τι είναι πάλι και τούτο: όπου σταθεί, όπου βρεθεί, δίπλα και η μαμά), αγαπάει τον πλανήτη (το είπε και στον ευχαριστήριο λόγο του: ‘Ας μην παίρνουμε αυτόν τον πλανήτη ως δεδομένο.’) Και όταν ανακοινώθηκε το όνομα του, το κοινό του θεάτρου τον χειροκρότησε όρθιο, αναγνωρίζοντας την εξαιρετική αξία του. Και, πραγματικά, σπουδαίος ηθοποιός είναι και όσο περνούν τα χρόνια ωριμάζει και γίνεται ακόμη καλύτερος. Αποκτάει μια στόφα μεστή και ποιοτική.

Τι να πρωτοσκεφτείς: Τον Τιτανικό, όπου εκείνη η γαϊδάρα δεν του άφησε χώρο στην επιπλέουσα πόρτα και πνίγηκε, τελικά, το παλικάρι; Την συγκλονιστική ερμηνεία του στον ‘Λύκο της Γουόλ Στριτ’ ή την ανατρεπτική απόδοση του ρόλου στο ‘Ματωμένο Διαμάντι’ και στο ‘Revolutionary Road’. Όπου έχει παίξει, έχει αφήσει σφραγίδα ανεξίτηλη. Κατά συνέπεια δικαίως έγινε ένας ακόμη περήφανος κάτοχος της χρυσής απόδειξης και αναγνώρισης, σε μια τελετή αίγλης, που έχει καταλήξει να είναι πεδίο γκλαμουριάς, αλλά και αντίστασης στα κοινωνικά κατεστημένα της χολιγουντιανής επικάλυψης, αλλά και συγκάλυψης.

Το 1973 ο Μάρλον Μπράντο έστειλε στην τελετή την Littlefeather, η οποία ανέβηκε στη σκηνή και αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο για λογαριασμό του Μπράντο, λόγω της «άδικης μεταχείρισης των Ινδιάνων της Αμερικής από την κινηματογραφική βιομηχανία».

Σε μία χρονιά που όλοι μιλάνε για τα «λευκά» Όσκαρ, λόγω της απουσίας υποψηφιοτήτων μαύρων ηθοποιών, μπορούμε να θυμηθούμε το 2002 όταν η Χάλι Μπέρι πήρε στα χέρια της το χρυσό αγαλματίδιο κι έγινε η πρώτη μαύρη ηθοποιός που κέρδισε το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου, για την ταινία «Χορός των τεράτων», συγκινημένη μετά βίας μπόρεσε να πει: «Αυτή η στιγμή είναι πολύ πιο μεγάλη από μένα». Ήταν μια χρονιά ξεχωριστή, αφού αργότερα εκείνη τη βραδιά και ο Ντένζελ Ουάσινγκτον έγινε ο πρώτος μαύρος ηθοποιός, που κέρδισε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού (Ημέρες εκπαίδευσης).

Το 2015 η μαχητική Πατρίσια Αρκέτ αφιέρωσε το βραβείο της «Σε κάθε γυναίκα που έχει γεννήσει, κάθε φορολογούμενο και πολίτη αυτού του έθνους, σε όλους όσους έχουν αγωνιστεί για τα ίσα δικαιώματα των άλλων. Ήρθε η στιγμή να αποκτήσουμε μισθολογική ισότητα μια για πάντα και ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες της Αμερικής.»

Φέτος η Jenny Beavan – Όσκαρ για τα καλύτερα κοστούμια- εισέπραξε υποτιμητικά βλέμματα για την αντισυμβατική εμφάνισή της με biker τζάκετ και όχι με απαστράπτουσα τουαλέτα. Μια ακόμη επιβεβαίωση της στείρας και επιδερμικής συμπεριφοράς των ‘δήθεν’ αυτού του χώρου –και όχι μόνο. Απ’ την άλλη μεριά, πολλοί, ανοιχτόμυαλοι και απαλλαγμένοι από κλισέ, σχολίασαν με επαίνους το πώς αυτή η γυναίκα επέλεξε να είναι ο εαυτός της και να μην μεταμορφωθεί για τη βραδιά, που όλοι δίνουν μαραθώνιο για λάμψη και στιλ.

Είναι η ανάγκη του ανθρώπου για επιβράβευση, αυτή που καθιερώνει το βραβείο. Ή το αντίθετο; Να ‘ναι το βραβείο αυτό που καθοδηγεί συμπεριφορές και στόχους; Μια καραμέλα, αν καθίσει φρόνιμο το τρίχρονο, ένα gadget προηγμένης τεχνολογίας, αν φέρει καλούς βαθμούς ο μαθητής, ένα αυτοκίνητο, αν περάσει στο Πανεπιστήμιο ο έφηβος ………. και γενικά μια ατέλειωτη σειρά ‘χειριστών’ συμπεριφοράς και συνείδησης.

Εν πάση περιπτώσει, συγχαρητήρια στον Ντι Κάπριο και σε όποιον άλλον ξεπέρασε το κλισάρισμα ερμηνείας και ανατάχθηκε σε σφαίρες καταξίωσης, που συντηρούν και προάγουν την ρομαντική μυθολογία γύρω από τον λαμπερό κόσμο των σκοτεινών αιθουσών.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *