banner ad

ΠΑΙΔΙ: H ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ‘ΟΧΙ’

. May 13, 2016 . 0 Comments

thimos-paidi1-612x382Είναι ένα «όχι» σε τόνο αποφασιστικό, που δε δέχεται συμβιβασμούς. Μας το… σερβίρουν τα παιδιά μας όταν βρίσκονται στην ηλικία των 12-14 χρονών, όταν περνάνε στο κατώφλι εκείνης της βασανιστικής «περιπέτειας» που ονομάζεται «εφηβεία».

ΟΧΙ ΑΠΟ ΧΕΡΙ

Λένε «όχι» σε όλα και στις προτάσεις μας επιδεικνύουν μια υπέρμετρη αντίσταση, θα λέγαμε «από χέρι». Αν ζητήσουμε από το 12χρονο γιο μας να κατέβει να αγοράσει ένα κιλό ψωμί, βρίσκει πάντοτε κάποια αντίρρηση να μας αντιπαραθέσει, προσπαθεί να αναβάλει, εφευρίσκει δικαιολογίες. Και όταν το αποφασίζει, είναι σαν να μας κάνει μια πολύ μεγάλη χάρη. Αλλά αν ένας φίλος του του το ζητήσει, βάζει το μπουφάν του και βγαίνει αμέσως.

Ακόμα και αν μας φέρνουν τόσες αντιρρήσεις, τα «όχι» των εφήβων δε στοχεύουν ακριβώς εμάς. Ακριβώς όπως και τα «όχι» των δίχρονων χρησιμεύουν για να νιώθουν ότι διαφοροποιούνται παρά για την ίδια την άρνηση. Όπως τότε έτσι και τώρα πρόκειται για μια έμφαση στη δήλωση της ταυτότητάς τους. Ένα «εγώ» τόσο εύθραυστο, όχι ακόμα σαφώς ορισμένο, που πρέπει να το αποδείξει, που πρέπει να το «συναρμολογήσει» σαν τα κομμάτια του παζλ που είναι ριγμένα στο τραπέζι.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ «ΕΓΩ»

Αυτό το «εγώ» αρχίζει να κατακτά δύναμη ακριβώς με το «όχι»: μια σαφής διαφοροποίηση ανάμεσα στον εαυτό του και τους άλλους. Ένας τρόπος για να πάρει τις αποστάσεις από τον ίδιο του τον εαυτό, από εκείνο δηλαδή το παιδί που ήταν και που τώρα δεν ξέρει πια να το αναγνωρίζει ούτε και όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη.

Γιατί όπως και στην εποχή των φοβερών 2 χρόνων, η σύγκρουση αντιπροσωπεύει τον τόνο πάνω στον οποίο θα σχηματοποιηθεί η προσωπικότητα. Ένα ερώτημα, λοιπόν, είναι θεμιτό: Πώς να συμπεριφερθούμε απέναντι σ’ αυτούς τους μικρούς μεγάλους επαναστάτες, που όλοι μαζί σχηματίζουν, όπως λέει ο Πιαζέ, την «κοινωνία της αμφισβήτησης»;

Η ΜΕΣΗ ΛΥΣΗ

«Όχι, δε θα γυρίσω στο σπίτι στις επτά. Θα πάω για πίτσα με τους φίλους μου», διαβεβαιώνει ο νεαρός μας, με ύφος πρόκλησης. «Καλά. Άκουσα τους λόγους σου. Τώρα κι εσύ θα ακούσεις τους δικούς μου. Θέλω να γυρίσεις στο σπίτι νωρίς, γιατί η περιοχή δεν είναι και τόσο καλή. Αν πρέπει οπωσδήποτε να πας με τους φίλους σου για φαγητό, πάρε με ένα τηλέφωνο όταν τελειώσετε, για να έρθουμε να σε πάρουμε».

Προσπαθούμε, δηλαδή, να μην αντιμετωπίζουμε τις αρνήσεις τους πεισματωμένοι κι εμείς και να αιτιολογούμε πάντοτε τις δικές μας. Θα βρούμε μαζί ένα σημείο συνάντησης, μια μέση λύση, δίνοντας κάποιους κανόνες που θα πρέπει να είναι απλοί, σταθεροί και σαφείς: στα δεκατέσσερά του χρόνια δεν μπορεί να γυρίζει στο σπίτι την ίδια ώρα που γύριζε και στα δώδεκα. Γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε υποτίμηση και ελλιπή εμπιστοσύνη, σαν να μην έχει μεγαλώσει.

ΠΡΟΣΟΧΗ!
Αν ο έφηβος νιώθει ότι τον εκτιμούν και ότι του συμπεριφέρονται σαν να είναι μεγάλος, θα είναι πιο διαθέσιμος να συνεργαστεί και θα έχει μικρότερη ανάγκη να μας αντιπαρατίθεται μεθοδικά για να κάνει αισθητή την οντότητά του.

Πηγη: belife.gr

Print Friendly, PDF & Email

Tags: , ,

Category: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ & ΠΑΙΔΙ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *