banner ad

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ: ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΙΡΑΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ

. May 21, 2016 . 0 Comments

1766774Παρακολουθώντας την πρώτη ταινία του Ιρανού Νίμα Τζαβιντί, ‘Μελβούρνη’, εκεί κάπου μετά το πρώτο τέταρτο μου δημιουργήθηκε η έντονη επιθυμία να φύγω από την αίθουσα. Πάνω που τέλειωνε ο φετινός βροχερός Μάης, σε αίθουσα χειμερινή με άλλους οκτώ θεατές. Η ένταση, το σασπένς και η πνιγηρή, αγωνιώδης προσπάθεια συγκάλυψης του ψέματος με άλλο και άλλο και ακόμη άλλο ψέμα, χτύπησαν ‘κόκκινο’. Ήθελα να κλείσω τα μάτια, για να μην συμμετέχω σε όλο αυτό το θεατρικό, εντός των τεσσάρων τοίχων του διαμερίσματος, ψυχόδραμα. Αποφάσισα, τελικά να μείνω και είδα μια ταινία δυνατή, στην οποία απογυμνώνεται η ανθρώπινη αδυναμία.
Αν έβλεπα ταινία τρόμου, λιγότερο θα αγχωνόμουν. Θεωρώ, όμως, ότι αυτό ακριβώς ήταν που ήθελε να τονίσει ο Τζαβιντί και το πέτυχε. Η ζωή ολόκληρη κομμάτια, σε χιλιάδες γυαλάκια σπασμένα, σκορπισμένη. Σαν το τζάμι της πόρτας που έσπασε απ’ τον αέρα και τότε άρχισε το δράμα. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο μετεωρισμός στο απόλυτο κενό. Εκεί που ο Αμίρ, σύζυγος, τον οποίο αποδίδει εκπληκτικά ο Μάνι Χαγκίγκι, και η γυναίκα του, Σάρα, την οποία υποδύεται η επίσης πολύ καλή Ροσανάκ Τζεραμί, ετοιμάζονται, με αδημονία, για ταξίδι ζωής στη Μελβούρνη, όλα γυρίζουν ανάποδα. Μελβούρνη, Αυστραλία, νέος κόσμος, μακρινός και, ενίοτε, άπιαστος προορισμός. Πολλά υποσχόμενη χώρα, πέρα από ό,τι παλιό και φθαρμένο. Το παλιό, όμως, καραδοκεί, παραφυλάει και στοιχειώνει.
Οι βαλίτσες κλείνουν, η μια μετά την άλλη, τα ρούχα μπαίνουν σε σακούλες χωρίς αέρα, για οικονομία χώρου – η στιγμή, βέβαια, που ρουφιέται ο αέρας, στους τίτλους αρχής, προκαλεί μια ασφυξία, προϊδεάζει για την συνέχεια-, τα έπιπλα δίνονται, πωλούνται, χαρίζονται, τα τελευταία κοινόχρηστα πληρώνονται, οι εκκρεμότητες τακτοποιούνται…….. Όλα μπαίνουν στα κουτάκια τους: πράγματα και η παλιά ζωή. Όλα τείνουν προς τα μπρος, προς την καινούρια ζωή, προς τον προορισμό, ο οποίος μπορεί να αποτελέσει την νέα μόνιμη κατοικία. Το τηλέφωνο και το κουδούνι χτυπούν σ υ ν έ χ ε ι α. Οι φίλοι και συγγενείς θέλουν να χαιρετήσουν, να ευχηθούν, να συμβουλέψουν, να επιβεβαιώσουν μιαν επιστροφή, μιαν επανασύνδεση. Άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν από το σπίτι: ο ιδιοκτήτης , η μάνα, η γειτόνισσα με φαγητό και ο καθένας λέει κάτι, προσφέρει κάτι και ανανεώνει το ραντεβού στο αεροδρόμιο, όπου θα συγκεντρωθούν όλοι τους για τον αποχαιρετισμό. Κάτι σαν τα νιογάμπρια, που συνοδεύονται στο γύρισμα της ζωής τους. Υπάρχει εκνευρισμός, υπάρχει συνεχής κίνηση, υπάρχει τέντωμα.
Αλλά αυτό που, κυρίως, υπάρχει και σπάει όλα τα στατικά δεδομένα απογυμνώνοντας την φοβική τάση, είναι το ξένο μωρό. Το κοιμισμένο μωρό, που έχει αφεθεί στο ξένο σπίτι σαν το κεντρικό τμήμα του κυκλώνα, γύρω από το οποίο στρέφεται ο προσχηματικός, ενοχικός τρόμος της ευθυνοφοβίας. Το τηλέφωνο αποσυνδέεται, το κουδούνι ‘κλείνει’, οι θόρυβοι ελαχιστοποιούνται για να μην ξυπνήσει το μωρό. Όλοι φροντίζουν και προσέχουν το βρέφος, αλλά συγχρόνως θέλουν να απαλλαγούν από αυτόν τον ξένο ‘εισβολέα’, που ξεβολεύει την εφησυχασμένη συνείδηση, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, γατί πρέπει να φύγουν. Να αφήσουν την Τεχεράνη και τα διαχρονικά διλήμματα του καταρρακωμένου παλιού. Να φύγουν μακριά από τη χώρα που δεν μπορεί να τους προσφέρει πολλά, πια, και να κυνηγήσουν το όνειρο αλλού, γιατί το ‘γρασίδι είναι πάντα πιο πράσινο στην άλλη πλευρά του φράχτη.’
Όμως, η αλληγορική ανατροπή θα οδηγήσει σε ένα αιφνιδιαστικό αδιέξοδο, που θα ανακυκλώνεται σε όλο το έργο. Ο φόβος ανάληψης ευθύνης, ο τρόμος μπροστά στην αλήθεια, που δεν ξεστομίζεται ποτέ, οι επιπόλαιοι και παραπαίοντες χειρισμοί θα υφάνουν την αλληγορία της ανθρώπινης ανεπάρκειας και όλοι, μα όλοι, θα γίνουν μαλλιά κουβάρια σε ένα ξέφρενο χορό χωρίς αρχή και τέλος. Και το ζευγάρι θα αφεθεί να παρασύρεται αέναα από τον κυκλώνα του ψέματος, της αμφιβολίας και της διαβρωμένης ηθικής του.
Τίποτα, πια, δεν θα είναι όπως πριν, όσο μακριά κι αν ταξιδέψουν, όσο κι αν κλείσουν τα αυτιά τους με κερί. Και παραφράζοντας τον στοίχο του Τσικληρόπουλου: Η ζωή τους θα ‘ναι επικηρυγμένη πάντα.
Ευρηματική αφήγηση, καθηλωτική πλοκή, που δίνουν αυτό ακριβώς που θέλει ο Τζαβιντί, ο οποίος αποδεικνύεται ένας πολλά υποσχόμενος απογραφέας χαρακτήρων.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *