banner ad

‘ΑΥΤΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ, ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ…’

. June 7, 2016 . 0 Comments

900_7d99b61079b0130c75648b233eab150e…Ας είμαστε ειλικρινείς, ο κόσμος τους είναι σάπιος. Για να επιβάλουν τους νόμους ξεθάβουν όλο το νομοθετικό τους οπλοστάσιο που έχει αποφασιστεί μεταξύ προυχόντων.
Αυτοί υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους, εμείς τα δικά μας…

..Μαμά, μην ανησυχείς όταν βλέπεις στον δρόμο μετά το πέρασμά μας σπασμένες βιτρίνες. Είναι μόνο βιτρίνες, δεν έχουν νευρικές απολήξεις...

…Μάνα, το ξέρω πως η «βία» σε κάνει να μη νιώθεις καλά. Δεν χρειάζεται να σπάσεις ένα μηχάνημα ανάληψης για να είμαστε από την ίδια πλευρά…

…Εάν βλέπεις αθλητικά παπούτσια και μια μαύρη μπλούζα με κουκούλα να περνά τρέχοντας, είμαστε ίσως εγώ ή οι φίλοι μου, μη φοβάσαι…

 * Εργαζόμενοι σε διυλιστήρια, πυρηνικούς σταθμούς, μεταλλουργεία, σιδηρόδρομους, μέσα μεταφοράς στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού, πιλότοι και προσωπικό της Air France αντιδρούν μαζί με την εξεγερμένη νεολαία για τον νέο εργασιακό νόμο στη Γαλλία.
Η μαχητικότητα των διαδηλωτών αυξάνεται ενώ η κυβέρνηση ανεβάζει τα επίπεδα καταστολής εκμεταλλευόμενη το καθεστώς διαρκούς εξαίρεσης.
Ένας 29χρονος διαδηλωτής αποφασίζει να γράψει μια φορτισμένη συναισθηματικά επιστολή προς τη μητέρα του (της γενιάς του ’60), εξηγώντας της τους λόγους της αντίδρασης.
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα συντονισμού των κινητοποιήσεων paris-luttes.info.
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Γιέ μου, απομόνωσα μερικές φράσεις από ένα κείμενο επίκαιρο, διαχρονικό, αληθινό, ανήσυχο σαν τα νιάτα κι όσους δεν θέλουν να μεγαλώσουν.

Η συζήτηση αυτή είναι πολύ μεγάλη και την έχουμε κάνει οι δυό μας πολλές φορές. Απλά για μιαν ακόμη φορά θέλω να θίξω το γεγονός ότι το σύστημα χρησιμοποιεί όλους εμάς κατά πώς το βολεύει. Προσχηματικές πρακτικές βγάζουν τον κόσμο στους δρόμους.

Αναπόφευκτα και ουσιαστικά, σαφώς και πρέπει να βγαίνουμε στους δρόμους εκδηλώνοντας την αντίθεσή μας στις πρακτικές τους. Όχι, όμως, όποτε μας ‘χρειάζονται’ αυτοί για να μας χρησιμοποιήσουν για τα ανομήματά τους, τα οποία μετά θα στρέψουν εναντίον μας ευσχήμως.

Γιόκα μου, αυτοί είναι οι συστημικοί μπαχαλάκηδες: «Τώρα σε θέλω να κάψεις, να σπάσεις, να δημιουργήσεις χάος και αντίδραση. Για να βγω και να κατακεραυνώσω αυτούς που ζητούν το δίκιο τους, παρουσιάζοντας τους σαν αποβράσματα.

Αύριο όμως, σε θέλω να βγεις με τις κατσαρόλες, εσύ κυριούλα του καναπέ και της κατευθυνόμενης τηλεόρασης και πολιτικής φρασεολογίας, στους δρόμους για να δημιουργήσεις εντυπώσεις αρνητικές και να προκαλέσεις ρωγμές σε ό,τι διαφορετικό, ακόμη και μέσα από τον ερασιτεχνισμό του, έχει προκύψει σ’ αυτόν τον τόπο.»

Όσον αφορά στο τελευταίο, φοβάμαι ότι πολύ σύντομα θα το βιώσουμε. Κυκλοφορώ με τις συγκοινωνίες και κατά συνέπεια ακούω, αφουγκράζομαι και θλίβομαι γιατί ο κόσμος είναι έρμαιο του ‘κακού, του κοινού, του συντηρητικού’. Δεν βλέπεις τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη; Πόσο πολύ έχει ανέβει η ακροδεξιά και ό,τι αυτό συμπαρασύρει; Είναι οι κύκλοι της Ιστορίας αυτοί.

Όσο για τα ‘συμφέροντά τους’, τα έχουμε γνωρίσει πολύ καλά και να είσαι σίγουρος ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να κρατάμε την ψυχή μας ανοιχτή στο καλό, στο δίκαιο, στη ανθρωπιά. Αυτά είναι τα δικά μας συμφέροντα! Το ‘κακό’ είναι πολύ πιο δυνατό και απλωμένο παντού. Δεν βρίσκεται στους άδικους εργασιακούς νόμους μόνο, ούτε στο γεγονός ότι ο φτωχός παραμένει φτωχότερος, ενώ, ω, του θαύματος, ο πλούσιος πλουταίνει πιο πολύ και περνάει καλά δειπνώντας με το όποιο σύστημα.

Για μένα το ‘κακό’ καραδοκεί και δείχνει το σιχαμένο πρόσωπό του και την απάνθρωπη υπόστασή του μέσα από τις πολυεθνικές, οι οποίες διαφεντεύουν τον κόσμο ΚΑΙ τις εκάστοτε κυβερνήσεις, που νομίζουμε ότι εκλέγουμε με ελευθέρα βούληση: Η έκρηξη στο εργοστάσιο του Μποπάλ, αυτό το τραγικό βιομηχανικό ατύχημα, που προκάλεσε τον θάνατο χιλιάδων Ινδών και ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή, μας δείχνει πόσο εύκολα μπορούν οι πολυεθνικές να παίζουν με τις ανθρώπινες ζωές χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. 3 Δεκεμβρίου 1984.

 Ή ακόμη ένα: Ήταν ξημερώματα της 26ης Απριλίου 1986 όταν οι εργαζόμενοι στον πυρηνικό σταθμό «Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν», στο Τσέρνομπιλ της Ουκρανίας, άρχισαν τις προγραμματισμένες εργασίες για ένα πείραμα, και η αλυσιδωτή αντίδραση στον τέταρτο αντιδραστήρα προκάλεσε διαδοχικές εκρήξεις, οι οποίες τίναξαν στον αέρα το ατσάλινο κάλυμμα του αντιδραστήρα, βάρους χιλίων τόνων. Επισήμως, 31 άνθρωποι πέθαναν λίγο μετά την έκρηξη. Καθημερινά, όμως, συνεχίζουμε να πεθαίνουμε και σήμερα.

Αγόρι μου, οι βιτρίνες δεν έχουν νευρικές απολήξεις, κρύβουν όμως, απολυμένους εργαζόμενους. Και μη μου μιλήσεις για αποζημιώσεις ασφαλειών. Το κόστος σήμερα είναι βαρύ και δεν έχουν όλοι.

Η βία, ναι το ξέρεις καλά, με βρίσκει αντίθετη σε όλες της τις εκφάνσεις κι ας υπάρχει σε όλες τις στιγμές της ζωής μας: ο σπόρος σκάει με πόνο και βία, η μάνα γεννάει με πόνο και βία…

Γιέ μου, όταν βλέπω αθλητικά παπούτσια και κουκούλα σαφώς και ξέρω ότι είσαι εσύ και οι φίλοι σου, όπως ο Γρηγορόπουλος, ας πούμε (6-12-2008). Και δεν φοβάμαι εγώ, αλλά φοβάμαι για σας. Το νόημα όμως δεν βλέπω πουθενά, μα ούτε και την παρεμβατική αλλαγή μετά το συμβάν αυτό ή όλα τα παρόμοια, παρά μόνο μια αναμνηστική πλακέτα στον τοίχο του συμβάντος πχ έξω από την Τράπεζα της Ελλάδος: ‘Εδώ σκοτώθηκε ο Σωτήρης Πέτρουλας.’ φοιτητής και μέλος της ΕΔΑ , από την αστυνομία τον Ιούλιο του 1965 κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Και τόσοι άλλοι. Κανελλοπούλου, Κουμής, πορεία Πολυτεχνείου το 1980. Ή ο 15χρονος Καλτεζάς το 1985, πάλι στην πορεία του Πολυτεχνείου.

Εκείνο που πάντα υποστήριζα ήταν και συνεχίζει να είναι, ότι η αλλαγή πρέπει να γίνει μέσα μας, ο αγώνας δεν είναι ‘σπάζω βιτρίνες’ είναι ‘σπάζω το κατεστημένο της ζωής μου, αυτό που με κάνει ίδιον με τους υπόλοιπους.’ Και δεν εννοώ μια ζωή στυλ Άσημος ή Γώγου, οι οποίοι λειτούργησαν περιθωριακά γιατί δεν είχαν τη δύναμη να μπουν στο σύστημα και να το διαβρώσουν από μέσα. Εννοώ αντίσταση μέσα από το σύστημα. Γιέ μου, μπορείς να το καταλάβεις;;; Θέλει μεγάλη δύναμη, πίστεψέ με. Εγώ το έκανα στη δουλειά μου και είμαι περήφανη. Πάρα πολύ περήφανη. ‘Ήμουν τίμια, δυνατή, παρεμβατική, αποτελεσματική, πιστή, αληθινή. Άφησα πίσω μου έργο. Μέσα από το σύστημα. Και μη μου πεις, πάλι, ότι ήμουν με παιδιά. Παντού μπορείς να λειτουργήσεις έτσι.

Και εσύ όταν αποφασίζεις να συμμετάσχεις στο παιχνίδι, το κάνεις τόσο καλά που τους παίρνεις με το μέρος σου. Τους κάνεις καλύτερους. Τους κάνεις να ‘βλέπουν’. Με τον τρόπο σου. Χωρίς νουθεσίες και περιττές γιρλάντες. Προχώρα. Μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, χωρίς να παίζουμε το παιχνίδι τους!

 

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *