banner ad

…ΚΙ ΕΝΑ ΤΑΞΙ ΝΑ ΦΥΓΩ!

. July 20, 2011 . 0 Comments

 

Τα νεύρα μου, τα χάπια μου κι ένα ταξί να φύγω! Για δες καιρό που διάλεξε η βέσπα να μ’ αφήσει. Στη μέση του πουθενά, με καύσωνα, χωρίς ένα δένδρο, ένα κατσάβραχο για λίγη σκιά. Στο βάθος έχει πιάσει φωτιά. Κάθε μέρα έχουμε φωτιές εδώ. Είναι έθιμο. Βάζω μανιβέλα, βγάζω το δάχτυλο. Πάει το πόδι. Πήγε και σφήνωσε το δάχτυλο ανάμεσα μανιβέλας και σταντ στήριξης.

Αίματα. Και ο ήλιος να καίει. Δεν μπορεί. Κάποιος θα περάσει. Νάτος, έρχεται. Κάνω σήμα, μου κάνει σήμα, κάτι σε «άντε και….» μου φάνηκε. Δεν πειράζει. Καλή καρδιά.

Στο μεταξύ, η φαλάκρα καίγεται. Εχω βγάλει το κράνος. Ερχεται άλλο Ι.Χ., χέστηκε κι αυτός. Μιλά στο κινητό ούτε που με βλέπει. Σκέφτομαι. Αν το σπρώξω λίγο στην ανηφόρα, μετά έχει κατηφόρα. Βαριά η ανηφόρα. Λίγο πριν φτάσω, βγαίνει ένα κωλόφιδο 2 μέτρα. Πού πας παιδάκι μου με 40 βαθμούς; Με κοιτά, έρχεται καταπάνω μου, ανεβαίνω στη βέσπα και ρολάρω κατήφορο. Εγώ κι η Λάσκαρη τέτοια επιτυχία σε «Κατήφορο».

Να μην έχω ούτε νερό, να μην πιάνει το κινητό, πάει, θα με βρούνε πτώμα αφυδατωμένο. Μούμια. Θα μου πείτε μούμια είμαι και στο κανονικό μου. Κλειδώνω τη βέσπα, το κόβω με τα πόδια. Δεν μπορεί, κάπου θα πιάνει το κινητό. Ανάθεμα τη διαφήμιση. Πιάνει παντού. Με πιάνει κορόιδο παντού. Στο χιλιόμετρο, κι ενώ έχουν περάσει 2 αυτοκίνητα που… με χαιρέτισαν χαρούμενα ως μικρό εξερευνητή, χωρίς να σταματήσουν, πιάνω σήμα. Παίρνω ταξί. Χτυπάει, χτυπάει, χτυπάει, χτυπάω τα πόδια μου από τα νεύρα. «Απεργούμε»! «Εκτάκτου ανάγκης δεν έχετε;». «Θέλουμε χαρτί γιατρού». «Ούρα ή αίμα;»…

Παίρνω ταξιτζή. «Απεργώ». «Μα, το πρωί σε είδα να κουβαλάς τουρίστες»! «Τουρίστες, όχι ντόπιους»! «Και γω τουρίστας είμαι»! Δεν ήρθε. Βρήκα τον αδελφό μου. Και παρ’ όλ’ αυτά, στηρίζω ταξιτζήδες ο εξαρτημένος. Μπα… θα μάθω να οδηγώ. Απεξάρτηση τώρα!

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΥΡΙΟΧΟΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *