banner ad

«ΖΩ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!»

. August 27, 2011 . 0 Comments

Ηθοποιός με ξεχωριστή κωμική στόφα, η Ελένη Ράντου έχει δώσει επάξια το “παρών” τόσο στο θέατρο όσο και στη μικρή οθόνη στα είκοσι πέντε χρόνια που ασχολείται με την υποκριτική. Σήμερα μιλά στο Radar! για το νέο θεατρικό έργο που γράφει, το “Καταδικός μας”, και ασκεί καυστική κριτική στην τηλεόραση και την τουρκική επέλαση, αλλά τολμά να προβεί και σε αυστηρή αυτοκριτική.

Σε βρίσκουμε να γράφεις ένα θεατρικό έργο μαζί με τους Νίκο Σταυρακούδη και Σάρα Γανωτή που θα δούμε τον χειμώνα στο “Διάνα”, αλλά θέλω να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας από την ατυχήσασα “Εργαζόμενη γυναίκα” που κάνατε για τον AΝΤ1.

Νιώθεις πίκρα για τη σειρά;

Τότε που την άφησαν στα συρτάρια παγωμένη,τότε που της άλλαζαν μέρες και ώρες, τότε που της φέρονταν άθλια, τότε ναι, είχα μεγάλη πίκρα. Θεωρούσα αδικία να συμπεριφέρονται έτσι σε μια δουλειά που γινόταν με τόση αγάπη και με τόσον κόπο, το έπαιρνα προσωπικά, όμως αργότερα είδα ότι αυτή ήταν η τακτική που είχαν αποφασίσει να έχουν γενικότερα. Απαξιώνουμε τη μυθοπλασία και αποθεώνουμε το φτηνό! Μεταφορικά και κυριολεκτικά! Τότε ένιωσα ότι το χαστούκι αφορούσε εμένα, όμως ο καιρός έδειξε ότι ήταν χαστούκι για όλους. Λυπήθηκα πολύ για την απόλυτη απαξίωση, αλλά τώρα πια γι’ αυτήν τη δουλειά -για την οποία δεν πληρώθηκα τη δεύτερη χρονιά γιατί διαλύθηκε η εταιρεία παραγωγής!- έχω γλυκές αναμνήσεις, που αφορούν μόνο την ίδια και καθόλου τα όσα άθλια γίνονταν στον περίγυρο.

Γνώρισες την τηλεόραση στην απόλυτη ακμή της…

Και έζησα την απόλυτη παρακμή της, τελικά. Η φτήνια που ζητήθηκε την έριξε σε μια φτήνια που… δεν υπάρχει! Και το ότι τουρκοκρατείται πια η τηλεόραση από μόνο του σημαίνει πολλά! Οπου και να ανοίξεις βλέπεις τούρκικες σειρές σε υπερβολικές δόσεις. Νομίζεις ότι ζεις στην Τουρκία! Είναι τακτική αυτή; Θέλεις να ψωνίσεις φτηνά απ’ το καλάθι; Ψώνισε δύο-τρία, μην το παίρνεις όλο στο σπίτι σου.

Απ’ την άλλη βλέπουμε επαναλήψεις και κόντρα επαναλήψεις. Το “Κωνσταντίνου και Ελένης”, που αγαπήσαμε πολύ, μας βγήκε από τη μύτη. Πόσο σε ενοχλεί αυτό;

Πολύ. Παίχτηκε μία επανάληψη, παίχτηκαν δύο, παίχτηκαν τρεις και εδώ και 11 χρόνια δεν σταματά να παίζεται! Οσο κι αν την αγάπησε ο κόσμος, πόσο να αντέξει πια; Απ’ την άλλη, όσο και να γκρινιάξουμε εμείς, ό,τι και να πούμε, δικά τους είναι τα κανάλια, δικά τους τα λεφτά, δική τους η στρατηγική -αν υπάρχει τέλος πάντων! Ή ψήνεσαι και παίζεις το παιχνίδι σου, ή απέχεις από θέση. Εγώ το κάνω.

Δεν παθαίνεις… στερητικό μακριά από την τηλεόραση;

Κανένα στερητικό! Το θέατρο ήταν, είναι και θα είναι ο πιο μεγάλος μου έρωτας, χωρίς αυτό θα πάθαινα στερητικό. Από την τηλεόραση μια χαρά μπορώ να ζήσω μακριά! Ενώ από το θέατρο όχι! Εμεινα εκτός ένα διάστημα και μου έλειψε πολύ. Και τώρα που γράφω γι’ αυτό και θα μπω για πρόβες αισθάνομαι μεγάλη λαχτάρα που ασχολούμαι ξανά με αυτό. Τις προάλλες που γράφαμε με τον Νίκο Σταυρακούδη και τη Σάρα Γανωτή λέγαμε ότι αν δεν το κάναμε, με όσα συμβαίνουν γύρω μας, θα τρελαινόμασταν. Είναι δύσκολοι καιροί και δύσκολα μπορείς κανείς να αντέξει με όσα συμβαίνουν. Υπάρχει φόβος παντού. Κι αυτόν τον φόβο βάλαμε πρωταγωνιστή στο έργο μας, στο “Καταδικός μου”.

Είναι κωμωδία το έργο που γράφετε;

Πρόκειται για μια πολιτική κωμωδία που μιλά για τον φόβο που έχουμε για τους ξένους, για το πόσο ξένοι γίναμε εμείς οι ίδιοι από τον φόβο μας, που μας κρατά μακριά από άλλους και μας εγκλωβίζει σε μια απόλυτη μοναξιά. Ο φόβος δεν σε αφήνει να αγαπήσεις, να δοθείς, βρίσκεσαι σε διαρκή πανικό, σε μια διαρκή άμυνα, που σε διαλύει και σε εξοντώνει αληθινά. Ολα αυτά βέβαια λέγονται μέσα από ένα καταλυτικό χιούμορ που ξορκίζει όσο μπορεί το κακό, αλλά και μέσα από σπαρταριστές καταστάσεις! Βασικοί ήρωες ένα ζευγάρι έτοιμο να χωρίσει κι ένας Ιρανός που εισβάλλει στο σπίτι της γυναίκας και που αφού την κλέβει, τον χτυπά με το αυτοκίνητο ο άντρας της την ώρα που διαφεύγει. Το γεγονός τούς φέρνει πάλι κοντά, ο φόβος τους βγάζει εκτός ορίων και έρχονται ανεξέλεγκτες καταστάσεις! Τη σκηνοθεσία θα κάνει ο Γιώργος Παλούμπης και μαζί μου θα παίξουν ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Ορφέας Αυγουστίδης.

Δεν επέλεξες ένα κλασικό έργο, αλλά ένα έργο που να μιλάει για το σήμερα και μάλλον αυτό έχει ανάγκη ο κόσμος.

Οταν η καθημερινότητα έχει γίνει έτσι, πρέπει να ανεβάζεις το πρόβλημα στη σκηνή -ακόμα και μέσα απ’ την κωμική του διάσταση- για να αισθάνεται ο θεατής πως συμπάσχεις μαζί του και δεν το περνάει μόνος του όλο αυτό.

Θα είναι μια δύσκολη χρονιά -και θεατρικά- αυτή που έρχεται.

Αυτό δείχνουν όλα, πλέον. Αφού την ώρα που βρισκόμαστε για τη συγγραφή λέμε όλοι μαζί “θα υπάρχει Ελλάδα τον Σεπτέμβρη;”. Είμαστε όλοι στην πρίζα. Βρισκόμαστε σε ένα απίστευτο τούνελ και δεν ξέρουμε αν υπάρχει φως κάπου. Και δεν το ξέρουν ούτε οι πολιτικοί που επιλέξαμε να μας δείξουν τον δρόμο. Ποιον δρόμο; Αυτοί δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα! Φταίνε σίγουρα αυτοί, φταίμε όμως κι εμείς που τους ψηφίσαμε, που κάναμε τα στραβά μάτια όταν μας ερχόταν η πρώτη μπόχα από όσα “μαγείρευαν”.Ημασταν με έναν τρόπο συνένοχοι κι αυτό όσο να’ναι έχει το κόστος του.

Ολη αυτή η κρίση έχει χτυπήσει και εσένα, υποθέτω.

Μα ποιον δεν χτύπησε η κρίση; Η κρίση έχει σίγουρα ένα κακό πρόσωπο, έχει όμως και ένα καλό: Μας αφύπνισε και μας έδειξε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και κεκτημένο. Υπήρξαμε ματαιόδοξοι και τώρα πρέπει να προσγειωθούμε. Απότομα μεν, αλλά πρέπει να το κάνουμε. Αφεθήκαμε σε μια “εικονική πραγματικότητα” και τώρα που καθάρισε το τοπίο καλούμαστε να είμαστε ταπεινοί και μετρημένοι. Η κρίση μάς διδάσκει ταπεινότητα, αυτό πιστεύω. Η έπαρση είδαμε καλά πού οδήγησε.Ας είμαστε λοιπόν ταπεινοί, έστω κι αν είναι πια αργά!

Είκοσι πέντε χρόνια τώρα είχες μεγάλες επιυχίες τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση. Εχασες κάποια στιγμή το μέτρο; Απογειώθηκες στην όλη διαδρομή;

Ημουν πάντα προσγειωμένη. Η μόνη παγίδα όπου έπεσα, αν θέλεις, είναι ότι πίστευα ότι μπορώ να τα κάνω όλα, ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, κάτι που δεν ήταν αλήθεια. Πήρα το μάθημά μου, έφαγα κι εγώ τα μούτρα μου και κατάλαβα ότι όχι, δεν μπορώ να τα κάνω όλα. Κανείς δεν μπορεί!

Εμεινες εκτός θεάτρου για λίγο ψάχνοντας κάτι ιδιαίτερο;

Ακριβώς. Διάβαζα έργα, έκανα συζητήσεις, ψαχνόμουν κι αισθάνθηκα έντονα την ανάγκη να γράψω ένα έργο που να ανεβάζει στη σκηνή τον φόβο πουπρωταγωνιστεί γύρω μας και μέσα μας, όπως είπα και πριν. Γράφοντας για τον φόβο τον ξορκίζεις με έναν τρόπο και βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις. Προχωρώ μπροστά και θέλω να δώσω δύναμη και σε άλλους να μην παραιτηθούν, να βαδίσουν μπροστά. Το ξέρω ότι είμαστε σε μια μαύρη τρύπα, αλλά δεν πρέπει να αφεθούμε σε αυτήν, πρέπει να την παλέψουμε όπως μπορεί ο καθένας! Να βρούμε δύναμη, να ξεφύγουμε απ’ την κατάθλιψή μας -γιατί είμαστε σε κατάθλιψη όλοι!

Εχεις μια κόρη, τη Νικολέττα, που έχει μεγαλώσει πολύ.

Είναι δεκατεσσάρων κι ανήκει σε μια γενιά που καλείται να πληρώσει τα σπασμένα άλλων. Είναι δύσκολα τα πράγματα για τα νέα παιδιά μια και παραλαμβάνουν το απόλυτο χάος και βλέπουν τα πάντα στον πάτο. Θέλω να πιστεύω, όμως, ότι βλέποντας τόσα τρωτά, θα μετρήσουν σωστότερα τα πράγματα και θα φέρουν καλύτερες μέρες. Τα βλέπω δυνατά και έτοιμα να “την παλέψουν”. Κοίτα μόνο πόσα νέα παιδιά κατέβηκαν στο Σύνταγμα να αντιταχθούν βαθιά αγανακτισμένα! Η νέα γενιά είναι πιο ξύπνια από την προηγούμενη, που είχε πιο πολλά “φυτά”, και ελπίζω να φέρει καλύτερα πράγματα.

Λίγο πριν να μπεις στην πρόβα, ας σταθούμε σε κάτι που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος για σένα αλλά και για τους περισσότερους κωμικούς. Εχετε μια θλίψη πολλές φορές που δεν συνάδει με τον ρόλο σας.

Μα οι ρόλοι οι κωμικοί αφορούν τη σκηνή.Βρίσκομαι στον δρόμο ή σε παρέες και με κοιτούν περιμένοντας να πω κάποιο αστείο, ή να κάνω μια πλάκα -δεν είμαι διόλου κωμική στη ζωή μου. Και ναι, έχεις δίκιο, οι περισσότεροι κωμικοί που ξέρω και εγώ κουβαλούν μια θλίψη- κι ας πρέπει στη σκηνή να σε κάνουν να κλαις από τα γέλια… Χωρίς αυτό να είναι και κανόνας βέβαια!

Αναδημοσίευση από το ethnos.gr

Συνέντευξη: ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ

Print Friendly, PDF & Email

Tags: , ,

Category: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *