banner ad

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ: “…Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ…”

. December 4, 2011 . 0 Comments

Χρυσές μελωδίες και στίχους που σιγοτραγουδήσαμε μικροί και μεγάλοι χαρίζουν σε βραδιές με νοσταλγία και σάτιρα «Τα παιδιά από την Πάτρα» που φέτος ξεσηκώνουν τα πλήθη. Το λαϊκό συγκρότημα ενισχυμένο εμφανίζεται στις «Δραχμές» για να υπενθυμίσει στους νεοέλληνες τα γνήσια ξεφαντώματα περασμένων δεκαετιών.
Μιλώντας  ο Χρήστος Παπαδόπουλος μας ταξίδεψε στον χρόνο τότε που οι φοιτητές γλεντούσαν με λίγες δραχμές αλλά πολύ κέφι. Πολυσχιδές ταλέντο ο κ. Παπαδόπουλος μας «παρασύρει» στα μουσικά μονοπάτια της ζωής του και μοιράζεται μαζί μας γλυκόπικρες στιγμές, όπως η κηδεία του Ζαμπέτα που στάθηκε πηγή έμπνευσης για το συγκρότημα.

* Ξεσηκώνετε τον κόσμο στις Δραχμές, αλήθεια πώς προέκυψε το όνομα του μαγαζιού;
«Ήμασταν με τον φίλο μου τον Αντώνη Πρέκκα και συζητούσαμε πώς θα πούμε το μαγαζί για να έχει επίκαιρο όνομα. Γινόταν χαμός με την πτώχευση και σκεφτήκαμε «Δραχμές». Μας άρεσε όχι γιατί προδικάζουμε, απλώς αναπολούμε την εποχή εκείνη στην Πάτρα όταν κάποιοι φίλοι μας φοιτητές ερχόντουσαν να πιουν ένα κρασί με 50 δραχμές. Δηλαδή με 20 λεπτά του ευρώ διασκέδαζαν τέσσερα άτομα».

* Τεράστια διαφορά με σήμερα, οπότε συνδέεται την επιστροφή σας με την νοσταλγία εκείνη της εποχής;
«Δεν επιστρέφουμε, πάντα υπήρχαν «Τα παιδιά από την Πάτρα» με εμένα και τον Αργύρη απλώς ξαναήρθε ο παλιός τραγουδιστής ο Λάμπρος Καρελάς. Κάναμε κάποιες συναυλίες το καλοκαίρι μαζί και είδαμε ότι είναι πιο ωραία γι’ αυτό και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε».

* Φαντάζομαι ότι και οι θαμώνες του μαγαζιού θα γυρίζουν νοερά στον χρόνο;
«Εμείς πάντα παίζαμε, είχαμε το κοινό μας. Ο κόσμος έρχεται διασκεδάζει και απολαμβάνουν την ιδέα του παντρέματος του μουσικού και του θεατρικού στοιχείου γι’ αυτό και είναι μαζί μας η Ελένη Φιλίνη και ο Παύλος Χαϊκάλης, οι οποίοι έχουν καλές φωνές, τραγουδούν και κάνουν ένα θεατρικό δρώμενο στην αρχή του προγράμματος. Μιλάμε για την πτώχευση, για τα χρήματα. Βασιζόμαστε σ’ ένα παλιό τραγούδι που λέει «Δεν χρωστάω, όλα τα ‘χω πληρωμένα… ο κόσμος συμμετέχει και του αρέσει πάρα πολύ».

* Συμπληρώνετε τριάντα χρόνια στο ελληνικό τραγούδι. Ποιες ήταν οι δυσκολίες που συναντήσατε τότε και εάν συγκρίνατε με το σήμερα τι διαφορές υπάρχουν;
«Τότε ήμασταν πολύ λιγότεροι οι άνθρωποι που ασχολούμασταν με την μουσική και οι ευκαιρίες ήταν πιο πολλές. Βεβαία, οι γονείς μου ήθελαν να τελειώσω το Πολυτεχνείο. Στα 18 μου όταν τους είπα ότι ασχολούμαι επαγγελματικά με το τραγούδι και ειδικά με το μπουζούκι, που ήταν συνυφασμένο με την νύχτα και τις αλητείες, δεν ήθελαν με τίποτα. Αντίθετα σήμερα, πολλά παιδιά είναι συνειδητοποιημένοι ότι θέλουν να γίνουν μουσικοί. Δυστυχώς, τα πράγματα είναι δύσκολα για ένα νέο παιδί, έχει λιγότερες ευκαιρίες».

* Παρότι υπάρχουν τα μουσικά σόου;
«Δεν θεωρώ συναδέλφους μου αυτούς τους ανθρώπους, πλην των Οικονομόπουλου και Καραφώτη. Αλλά από την άλλη καταλαβαίνω ότι ψάχνουν τρόπο να γίνουν γνωστοί. Βέβαια, εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου τραγουδιστή αλλά δημιουργό, συνθέτη και δεξιοτέχνη σε ένα όργανο. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι τα νέα παιδιά που γνωρίζουν ένα μουσικό όργανο έχουν λιγότερες ευκαιρίες σήμερα».

* Έχετε γράψει τραγούδια για πολλούς καλλιτέχνες;
«Για τον Νταλάρα, τον Μητροπάνο, τον Τερζή, τη Δούκισσα, τον Κόκκοτα, τη Μαίρη Λίντα και άλλους».

* Απ’ όλα αυτά τα χρόνια δημιουργίας ποια είναι η πιο συγκινητική στιγμή που έχετε ζήσει στο ελληνικό τραγούδι;
«Στην κηδεία του Ζαμπέτα, όταν ένας τραγουδιστής με μαύρα γυαλιά έκλαιγε πάνω στο φέρετρο και εμείς γράψαμε το τραγούδι «Όταν πεθάνω ρε κουφάλες τι να το κάνω, στον τάφο μου που θα ‘ρθετε απάνω με τα μάτια δακρυσμένα τι καλό παιδί θα πείτε, άντε γαμ… γράψαμε αλλά έγινε «άντε να χαθείτε». Επίσης, οι συναυλίες στην Αμερική με τον Σταμάτη Κόκκοτα το 1986 και οι 65 συναυλίες που κάναμε το 1984 όταν ήμασταν στα ντουζένια μας και είχαμε σαρώσει τις πρώτες θέσεις. Ένα εξάμηνο το 1984, έγραφε το περιοδικό «Ποπ και ροκ» ότι είμαστε πρώτοι στις πωλήσεις σε όλη την Ελλάδα. Και δεν καβαλήσαμε καλάμι και πιστεύω ότι είμαστε από τα λίγα συγκροτήματα που ανελλιπώς εδώ και 30 χρόνια είναι σε μαγαζί και παίρνουν μεροκάματο. Όλα αυτά τα χρόνια έχουν περάσει δίπλα μας τόσοι διάττοντες αστέρες και έχουν χαθεί, γιατί σ’ αυτή την δουλειά μπορείς να λάμψεις για ένα δυο χρόνια αλλά συνήθως σε καταπίνει. Εμείς δεν είμαστε στην πρώτη γραμμή, αλλά υπάρχουμε όλα αυτά τα χρόνια».

* Συνήθως τα συγκροτήματα διαλύονται δεν είναι ρίσκο να είσαι σε συγκρότημα;
«Το κάναμε από αγάπη για το τραγούδι, περισσότερο ερασιτεχνικά και είδαμε ότι πέτυχε πάρα πολύ στην Πάτρα, όπου το κοινό είναι απαιτητικό, γνώριζε και γνωρίζει πολύ καλά το ρεμπέτικο τραγούδι αλλά και το λαϊκό. Επομένως, πρέπει να έχεις να δώσεις κάτι για να περάσεις. Αφού κάναμε ένα δίσκο για την Πλάκα μας το 1984, για να αποτυπωθεί το μαγαζί που παίζαμε, κόψαμε 1000 δίσκους για φίλους και αυτοί πήγαν τα Χριστούγεννα στις πατρίδες τους, ακούστηκαν τα τραγούδια και ξαφνικά σ’ ένα χρόνο ο δίσκος εκείνος πούλησε 350.000 και είναι στους πέντε εμπορικότερους δίσκους όλων των εποχών».

* Πώς βλέπετε το μουσικό μέλλον;
«Πάντα ο καλλιτέχνης θα παράγει μουσική γιατί η μουσική δεν είναι μόνο ένα ποίον που κοστολογείται με χρήμα είναι και κατάθεση ψυχής».

Η Ιστορία του συγκροτήματος

Τα πρώτα βήματα πραγματοποιήθηκαν σε φοιτητικά στέκια στην Πάτρα από το 1979-1980 σε μικρούς χώρους σ’ ένα σχήμα με τον Αργύρη Παπαγεωργίου και τον Λάμπρο Καρέλα, τον Βαγγέλη Δεληκούρα, τον Παναγιώτη Μανωλάκο με τον οποίο ο κ. Παπαδόπουλος έχει γράψει μερικά από τα πιο σημαντικά στην καριέρα του. Αρχικά, μαζί τους ήταν και η ταλαντούχα Χαρούλα Μπεκάκου αλλά η συνεργασία δεν προχώρησε. Επιτυχία του συγκροτήματος απετέλεσε ότι κατάφερε να μπει μεταπολιτευτικά στα αμφιθέατρα των σχολών όπου ακούγονταν μόνο επαναστατικά τραγούδια, και η λαϊκή μουσική. Το 1995 έφυγε από το συγκρότημα Β. Δεληκούρας και ο Λάμπρος, το ίδιο διάστημα έφυγε από τη ζωή ο Μανωλάκος.

Πηγή: Αδέσμευτος Τύπος και στην δημοσιογράφο Μαρία Αλιμπέρτη

Print Friendly, PDF & Email

Tags: , ,

Category: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *