banner ad

Η «ΤΕΧΝΗ» ΤΟΥ ΝΑ ΘΥΜΩΝΕΙΣ!

. November 25, 2011 . 0 Comments

«Μην θυμώνεις!». Η φράση αυτή σίγουρα ηχεί αρκετά γνώριμη! Έχουμε αναρωτηθεί όμως πόσο φυσιολογική και λειτουργική είναι η απώθηση του θυμού; Είμαστε άραγε ενήμεροι για τις επιπτώσεις που έχει τόσο σε ψυχικό όσο και σε σωματικό επίπεδο μια τέτοιου είδους στάση απέναντι στο θυμό;

Αρχικά, είναι βασικό να τονίσουμε πως ο θυμός είναι ένα συναίσθημα και όχι μια συμπεριφορά. Συνεπώς το πώς θα εκφράσουμε το συναίσθημα αυτό είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής. Λανθασμένα λοιπόν ταυτίζουμε το θυμό με υβριστικές και βίαιες συμπεριφορές.

Δυστυχώς ο θυμός, όπως και ο φόβος, είναι ένα ενοχοποιημένο συναίσθημα και συχνά παραβλέπεται η αξία του για τη συναισθηματική μας ισορροπία και επιβίωση. Δεν είναι όμως παρά η φυσική μας αντίδραση απέναντι σε ένα αντικειμενικά απειλητικό, άδικο ή επιθετικό γεγονός. Υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι που ακόμα και κάτω από αυτές τις αντικειμενικές συνθήκες αδυνατούν να εκφράσουν ή ακόμα και να αισθανθούν θυμό.

Το προφίλ τέτοιου είδους ατόμων χαρακτηρίζεται από χαμηλή αυτοεκτίμηση και φόβο. Ο φόβος αυτός έγκειται στη διαστρεβλωμένη πεποίθηση πως η έκφραση του θυμού μπορεί να διακυβεύσει σχέσεις με τους «σημαντικούς άλλους» (σύζυγο, γονείς, παιδιά, συναδέλφους κ.ο.κ). Φοβούνται πως αν θυμώσουν θα τους απογοητεύσουν, θα τους πληγώσουν, θα τους θυμώσουν και εκείνους με τη σειρά τους. Ζουν με την απειλή της ενδεχόμενης εγκατάλειψης. Δυσκολεύονται να διατηρήσουν ισότιμες διαπροσωπικές σχέσεις και να διακριθούν εργασιακά. Συχνότατα υποφέρουν από ψυχοσωματικά συμπτώματα όπως υψηλή αρτηριακή πίεση, μυϊκούς πόνους, πονοκεφάλους, γαστρεντερικές διαταραχές (π.χ σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου), δερματικά προβλήματα (κνησμό, εκζέμα κ.ο.κ). Συνήθως τέτοια άτομα έχουν τραυματικές εμπειρίες από περιστατικά κακής διαχείρισης του θυμού (π.χ ενδοοικογενειακή βία) ή /και έχουν επιτιμηθεί έντονα για το θυμό τους στην παιδική ηλικία (π.χ. «Μετά από αυτό δεν σ’αγαπώ πια/με απογοήτευσες/θα τιμωρηθείς» κ.οκ).

Συμπεραίνουμε  λοιπόν πως  είναι  απαραίτητο για όλους μας να αναπτύξουμε δεξιότητες διαχείρησης και θεμιτής έκφρασης του θυμού μας. Η «τέχνη» του να θυμώνεις δεν είναι φυσικά μια απλή διαδικασία. Απαιτεί αυτογνωσία, υπομονή και ανάληψη προσωπικής ευθύνης. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε κάποια στοιχεία που μπορούν να λειτουργήσουν βοηθητικά σε αυτή την προσπάθεια.

  1. Μην αισθάνεστε ένοχοι για το θυμό σας. Ακούστε τον και προσπαθήστε να τον κατανοήσετε. Θα σας δώσει σημαντικές πληροφορίες για εσάς τους ίδιους.
  2. Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας να επεξεργαστεί αυτό που συμβαίνει. Προσπαθήστε να απαντήσετε στα παρακάτω ερωτήματα:

–          Τι είναι αυτό που πραγματικά με θυμώνει;

–          Τι άλλα συναισθήματα συνοδεύουν το θυμό μου;

–          Στο παρελθόν είχε συμβεί κάτι ( όχι απαραίτητα ίδιο γεγονός) που μου διακίνησε παρόμοια συναισθήματα;

  1. Φροντίστε να εκφράσετε το θυμό σας στο σωστό χώρο, χρόνο και πρόσωπο. Το δικαίωμα μας στο θυμό δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για αυθαίρετα και αδικαιολόγητα ξεσπάσματα.
  2. Καλέστε το άτομο που αφορά σε ανοιχτό διάλογο. Μην εξαντλείτε το θυμό σας σε σύντομα μηνύματα, υπονοούμενα και συγκεκαλυμμένες εκφράσεις θυμού που μόνο φορτίζουν την ατμόσφαιρα και δεν επιλύουν τα ζητήματα σας.
  3. Εκφράστε το συναίσθημα σας ξεκάθαρα χωρίς όμως να ενοχοποιείτε το συνομιλητή σας. Προτιμείστε για παράδειγμα φράσεις όπως «Αισθάνομαι τρομερό εκνευρισμό όταν η μητέρα σου παραβλέπει τους κανόνες που προσπαθούμε να θέσουμε στο παιδί μας. Θα ήθελα να το συζητήσεις μαζί της και να προσπαθήσουμε να θέσουμε ένα ξεκάθαρο όριο ως προς αυτό”.Αντίθετα αποφύγετε εκφράσεις όπως: «Η μάνα σου θέλει να κάνει το παιδί μου κακομαθημένο όπως εσένα! Βαλτη στη θέση της!”
  4. Επικεντρωθείτε στο «εδώ και τώρα». Προσπαθήστε να μην ανασύρετε παρόμοια ή μη περιστατικά που σας έχουν ενοχλήσει στο παρελθόν, αλλά να συγκεντρώσετε τη συζήτηση γύρω από το συγκεκριμένο γεγονός που πυροδότησε το θυμό σας.
  5.  Μπείτε στη συζήτηση με ισότιμους όρους. Μην μπαίνετε στο ρόλο του πληγωμένου θύματος που παραπονίεται αλλά ούτε και του δυνάστη που προσπαθεί να επιβληθεί. Στόχος σας πρέπει να είναι να κατανοήσετε και να κατανοηθείτε. Όχι να σας λυπηθούν, ούτε να σας φοβηθούν.
  6. Αποφύγετε τα «αυτονόητα». Πολλές, αν όχι οι περισσότερες παρέξηγήσεις συμβαίνουν γιατί θεωρούμε πως κάποια πράγματα εξυπακούεται πως τα έχουν καταλάβει οι γύρω μας ή εξυπακούεται πως τα έχουμε καταλάβει εμείς. Καντε διευκρινιστικές ερωτήσεις όπως «Εννοείς ότι…;» «Κατάλαβα ότι… Σώστα;».Όσο και αν αρχικά σας φαίνεται “γραφικό”, θα δείτε ότι θα ανοίξει δρόμους επικοινωνίας και θα φωτίσει κομμάτια που παρέμεναν ακατανόητα για καιρό.
  7. Τέλος, θυμηθείτε πως είναι σχεδόν αδύνατο να ελέγξετε πολλούς από τους εξωτερικούς παράγοντες που πιθανόν να σας διακινήσουν θυμό. Μπορείτε ωστόσο να επιλέξετε τον τρόπο που θα τους διαχειριστείτε. Το αν θα χρησιμοποιήσετε το θυμό σας σαν διορθωτικό εργαλείο ή σαν καταστρεπτικό όπλο, είναι στο χέρι σας!

 

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΝΑ ΜΑΚΑΡΟΥΝΑ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *