Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΜΟΥ

Date

Δημοτικό πήγαινα όταν άκουσα για πρώτη φορά τη φράση «σφίξε το ζωνάρι». Δεν είχα ιδέα από πολιτική, ήταν και οι καιροί περίεργοι, πάντα είναι περίεργοι οι πολιτικοί καιροί, δεν έχουν σχέση με το δελτίο καιρού. Οι πολιτικοί καιροί έχουν μονίμως χαμηλό βαρομετρικό και καταιγίδας. Φορούσα μια μαύρη ζώνη στο καλό μου παντελόνι, την έσφιξα, κόντεψα να σκάσω. «Λασκάρισε παιδάκι μου τη ζώνη σου, τι σ’ έπιασε;», ρώτησε η μάνα. «Το άκουσα στο ράδιο, να σφίξουμε το ζωνάρι». «Μπα, παρακούς».
Οταν το ρίξαμε στην ντοματόσουπα, μου έκλεισε το μάτι ο πατέρας. «Αυτό είναι το σφίξιμο του ζωναριού». Ετσι μεγάλωσα. Τελείωσε η χούντα, ήρθε ο Καραμανλής, το σφίξαμε κι άλλο το ζωνάρι. Είχε τις ανάγκες της η μεταπολίτευση. Μετά, είχε ανάγκες και ο σοσιαλισμός. Ξανά σφίξιμο στο ζωνάρι. Κυκλοφορούσα με δαχτυλίδι μέση. Φορέσαμε διάφορα σοσιαλιστικά ζωνάρια, Κοσκωτά look, Λιάνη look, μετά ήρθε το ζωνάρι του Μητσοτάκη τρεις και το λουρί της μάνας, ξαναβγάλαμε ζωνάρι σφιχτό για τον Ανδρέα και μετά του βάλαμε καινούργια αγκράφα. Σημίτης. Ευρώπη. Ολυμπιακά έργα. Το χαλαρώσαμε λίγο το ζωνάρι. Μεγάλη μαλακία. Ετσι ήρθε ο Κωστάκης. Ητανε και μπόλικος, άντε λέω, θα το λασκάρω κι άλλο. Μόνο το μυαλό λάσκαρε.
Πετάξαμε το ζωνάρι και βάλαμε ευρωζώνη. Ταλαιπωρία. Κοιμόσουνα με σφίξιμο Γαλλίας ξυπνούσες με σφίξιμο Γερμανίας. Ασφυξίας. Εφυγε ο Κωστάκης, ήρθε ο Γιωργάκης, χάσαμε τη μέση μας, φορέσαμε τη ζώνη στο λαιμό. Αλλοι για θηλιά, άλλοι για λαιμαριά, να μας βγάζουν βόλτα οι εταίροι. «Μπράβο το καλό το σκυλάκι, κάνε τώρα και μια κωλοτούμπα να γελάσει η μαμά Γερμανία η χοντροκώλα». Ευρωώνη σου λέει. Τους βλέπω και απορώ. Ενας με αναπηρικό, μια χοντρή, κι ένας μυτόνγκας Γάλλος, σήμερα είναι, αύριο δεν είναι…

Print Friendly, PDF & Email

Περισσοτερα
αρθρα