banner ad

ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΚΟΥΤΣΕΛΗΣ: “…ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ…”

. February 20, 2012 . 0 Comments

Αποκαλύπτικός ήταν ο Πάνος Χατζηκουτσέλης στην συνεντευξή που έδωσε στην σκηνοθέτιδα Κατερίνα Μαντέλη.

Κ: …40 χρόνια λοιπόν στο Σανίδι…

Π: Βρεγμένο σανίδι που μου χρειάζεται ! (Γελάει).

Κ: Πες μου τώρα ότι το έχεις μετανιώσει…

Π: Εγώ καθόλου… Για το ‘Σανίδι’, μην πάρω κι όρκο…

Κ: Απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω και το ‘Σανίδι’, σε καλοδέχτηκε… Να τα πάρουμε όμως από την αρχή;

Π: Σανίδωσε το και φύγαμε…

Κ: …Γεννήθηκες και μεγάλωσες στα Εξάρχεια…

Π: Ναι ! Τα Εξάρχεια είναι το ‘χωριό’ μου…Σκέψου ότι η μητέρα μου, επειδή είχε γεννήσει άλλα τρία παιδιά, πριν από εμένα, δεν πήγε καν στο μαιευτήριο. Γεννήθηκα μέσα στο σπίτι… Επί της οδού Νοταρά…

Κ: Νοταρογενής, που λένε…

Π: Ακριβώς ! Και τόσο πολύ, που και τα τρία σπίτια που αλλάξαμε, γιατί μέναμε στο νοίκι, ήταν όλα τους επί της οδού Νοταρά και μάλιστα από την ίδια πλευρά του δρόμου. Στα ζυγά νούμερα…

Κ: Εξαρχειωμένος πολίτης παιδιόθεν δηλαδή…

Π: Εντελώς ! Δύσκολα χρόνια. Μπορεί επισήμως ο εμφύλιος να είχε τελειώσει, ανεπίσημα όμως, το κυνήγι συνεχίζονταν. Ο πατέρας μου, μία περιφερόμενη βιβλιοθήκη, από οικογένεια εκπαιδευτικών, ήταν αριστερός. Που θα πει, παρόλη την παιδεία και τα προσόντα του, δεν μπορούσε να σταυρώσει δουλειά. Τη μία μέρα πήγαινε, την άλλη μέρα περνούσαν οι ‘καλοί’ άνθρωποι από την Ασφάλεια, κάτι ψιθύριζαν στον εργοδότη, ο μπαμπάς πάλι άνεργος… Αναγκάστηκε να γίνει πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης για να μας συντηρήσει…

4 – 5 Κ: Άγριες εποχές…

Π: …Βέβαια, όταν είσαι πιτσιρικάς αυτές τις καταστάσεις δεν τις πολυκαταλαβαίνεις. Υποψιάζεσαι ότι κάτι δεν πάει όπως εσύ θα ήθελες να πηγαίνει, αλλά μέχρις εκεί… Οι γονείς μου, για να μας προφυλάξουν; δεν συζητούσαν ποτέ μπροστά μας αυτά τα θέματα. Αυτό που τους ένοιαζε ήταν να σπουδάσουμε και να προοδεύσουμε… Φτωχοί αλλά όχι μίζεροι !

Κ: …Στο σχολείο ήσουν καλός μαθητής;

Π:…Στο Δημοτικό, τα κατάφερνα. (Γελάει). Στο Γυμνάσιο όμως, δε θα το έλεγα… Μού άρεσαν τα Φιλολογικά μαθήματα αλλά στα Μαθηματικά και στη Φυσική ήμουν για τα μπάζα. Ήμουν επίσης πολύ καλός στα Γαλλικά. Γιαυτό και, παρότι ήμουν πολύ άταχτος, με συμπαθούσαν οι καθηγήτριες των Γαλλικών και έπιαναν τους εκάστοτε Μαθηματικούς και τους έπειθαν να μου βάλουνε τουλάχιστον τη βάση, για να περάσω τη χρονιά…

Κ: Όχι ! Μπράβο τους !!!

Π: …Θυμάμαι μια φορά, την ώρα των Γαλλικών, είχαμε ‘μετατρέψει’ τα στυλό μας σε καλαμάκια και εκσφενδονίζαμε ρύζι στον πίνακα. Η καθηγήτρια, μη μπορώντας να μας κάνει καλά, ειδοποίησε τον Γυμνασιάρχη. Εκείνος μπήκε στην τάξη και μας ζήτησε να κατονομάσουμε τους ταραξίες. Εμείς δεν το κάναμε και τότε εκείνος μας ζήτησε να ‘αριθμηστούμε’ και στη συνέχεια είπε: «Οι αριθμοί 2 – 8 – 12 κλπ, αποβάλλονται επί διήμερον και να έλθουν με τους κηδεμόνας των». Δύο μέρες μετά, γύρισα στο σχολείο μαζί με τον πατέρα μου. Ο γυμνασιάρχης του εξήγησε τους λόγους της διήμερης αποβολής και ο πατέρας μου, του είπε: «Καλύτερα η διήμερη αποβολή σας γιατί αν μάθαινα πως είχε μαρτυρήσει κάποιον, θα έτρωγε τόσο ξύλο που θα έλειπε από τα μαθήματα, τουλάχιστον πέντε ημέρες». Κάγκελο ο γυμνασιάρχης…

Κ: Πρώτη σου δουλειά στο θέατρο ήταν με την Έλλη Λαμπέτη…

Π: …Και τον Ντίνο Ηλιόπουλο στην ΓΛΥΚΕΙΑ ΙΡΜΑ. Αυτό, από μόνο του, για έναν νέο και άπειρο ηθοποιό είναι Δώρο Θεού. Μέσα από αυτήν την παράσταση μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω και να συνεργαστώ με ανθρώπους όπως ο Γιάννης Μιγάδης, που έκανε τα σκηνικά και τα κοστούμια, ο Λεωνίδας Ντεπιάν που ήταν ο χορογράφος και ο Γιάννης Σπανός που υπέγραφε τις μουσικές διασκευές του έργου… Δώρο Θεού, σου λέω…

Κ: …Κι αμέσως μετά βρέθηκες στους ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ με τον Βοσκόπουλο και την Λάσκαρη…

Π:…Τεράστια επιτυχία ! Αλαλαγμός γινόταν κάθε βράδυ στα ταμεία του ΒΕΜΠΟ. Εκεί είχα την τύχη να γνωρίσω τον Γιάννη Δαλιανίδη, τον Μίμη Πλέσσα και τον Γιάννη Φλερύ… Στη συνέχεια βρίσκομαι με το Μοντέρνο Θέατρο του Γιώργου Μεσάλα στη Θεσσαλονίκη να παίζω ΤΑ ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ του Γουέσκερ.

Κ: …Και ύστερα ήρθε ο Δημήτρης Ποταμίτης και το Θέατρο Έρευνας… Εδώ θα ήθελα να σταθούμε λιγάκι…

Π: …Θα στεκόμουν, έτσι κι αλλιώς, από μόνος μου. Το έχω πει και το ξαναλέω, στον Ποταμίτη οφείλω ένα μεγάλο μέρος της καριέρας μου. Έμεινα χρόνια στο Θέατρο Έρευνας και ο Δημήτρης μου εμπιστεύτηκε ρόλους σημαντικούς, με τεράστιο βαθμό δυσκολίας. Πολύ απαιτητικούς… Θα έλεγα ότι σ’ αυτό το Off Broadway θεατράκι των 133 θέσεων, ‘ανδρώθηκα’ σαν ηθοποιός… Από τις πολλές πρόβες είχα γίνει…προβοκάτορας. (Γελάει).

Κ: …Ήταν σπουδαίος θεατράνθρωπος…

Π:…Και σπουδαίος ποιητής ! Μα πάνω απ’ όλα σπουδαίος άνθρωπος. Ένα μεγάλο ακομπλεξάριστο παιδί. Με παιδεία και οράματα. Μου λείπει… Και λείπει κι από το θέατρο…

Κ: Τι σου λείπει πιο πολύ από τον Ποταμίτη;

Π:…Η αφοσίωση που είχε για το Θέατρο και το ήθος του… Μού έρχονται ‘φλασιές’ από τις τόσες παραστάσεις στις οποίες συνεργαστήκαμε. Τι να πρωτοθυμηθώ; Το ΑΥΓΟΥΣΤΕ – ΑΥΓΟΥΣΤΕ; Το ΕΚΒΟΥΣ; Την ΑΣΚΗΣΗ 5 ΔΑΧΤΥΛΩΝ; Τον ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΫ; Τον ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΛΕΦΑΝΤΑ; Τον ΣΚΑΠΙΝΟ; Τον ΦΙΓΚΑΡΟ; Και όλα τα άλλα έργα που ανέβηκαν σ’ αυτό το θεατράκι των Ιλισίων. Την πίκρα που παίρναμε όταν παίζαμε με λίγους θεατές και τη χαρά που νοιώθαμε όταν η πλατεία ήταν γεμάτη…

Κ: Υπήρχαν και έργα που διώχνατε κόσμο…

Π:…Με την καλή έννοια… Επειδή δεν έβρισκαν θέση… Όχι με το ‘ταλέντο’ μας… (Γελάει). Ναι, υπήρχαν! Το ΑΥΓΟΥΣΤΕ – ΑΥΓΟΥΣΤΕ, το ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΫ, ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ, το ΕΚΒΟΥΣ, η ΑΣΚΗΣΗ 5 ΔΑΧΤΥΛΩΝ, όπου μου δόθηκε η ευκαιρία να συνυπάρξω στη σκηνή και στα καμαρίνια, με μία μοναδική κυρία του θεάτρου μας, τη Λίλη Παπαγιάννη… Υπέροχο πλάσμα… Από αυτές τις παραστάσεις είχε περάσει σχεδόν όλο το Ελληνικό Θέατρο. Η Αρώνη, η Μανωλίδου, η Λαμπέτη, η Βουγιουκλάκη, η Κατερίνα Ανδρεάδη και ακόμα, ο Τσαρούχης, ο Κακογιάννης,

ο Σακελλάριος και πολύ άλλοι… Σ’ αυτό το θεατράκι με είδαν ο Γιώργος Δάμπασης με τη Λιλή Ναζίρογλου, που μου άνοιξαν το δρόμο για την τηλεόραση και ο Καμπανέλλης, που όπως μου εκμυστηρεύτηκε η ίδια η Καρέζη της έλεγε: «Βρε Τζενάκι μου, εκεί στον Ποταμίτη παίζει ένα παιδί με ένα περίεργο όνομα. Είναι πολύ καλός. Να τον πάρεις στο θίασο σου»…

Κ: …Και σε πήρε…

Π:…Ναι, η γλυκιά μου. Δούλεψα και μαζί της κάμποσες φορές και πέρασα πολύ όμορφα… Αγαπούσε πολύ τους συνεργάτες της. Ήμασταν, όλος ο θίασος μία παρέα !

Κ: Υπάρχει κανείς που να μην πέρασες καλά, δουλεύοντας μαζί του;

Π:…Ελάχιστοι και τους έχω διαγράψει από το σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου…

Κ: Κι από παραστάσεις; Υπήρξαν κάποιες που δε θα ήθελες να βρίσκονται στο βιογραφικό σου;

Π:…Καμία απολύτως ! Κανείς δε μου έβαλε ποτέ το περίστροφο στο κεφάλι για να πάω να δουλέψω εκεί ή αλλού. Δεν είχα πάντοτε την ευκαιρία να κάνω επιλογές. Δούλευα και για να υπάρχω στο χώρο και για λόγους βιοπορισμού. Και πιστεύω πως έδινα πάντα τον καλύτερο εαυτό μου. Το θεωρώ ανέντιμο να φτύνω στο πιάτο από το οποίο έχω φάει…

Κ: …Και η κυρία Επιθεώρηση. Πώς μπήκε στη ζωή σου;

Π:…Κανονικά ! Μου χτύπησε την πόρτα και της άνοιξα. Κι εκείνη θρονιάστηκε στην ψυχή μου, για τα καλά…

Κ: …Όπου εκτός από ηθοποιός, την υπηρετείς και σαν συγγραφέας…

Π:…Προσπαθώ !!!

Κ: …Τι είναι για σένα η Επιθεώρηση;

Π:…Εγγονή του Αριστοφάνη. Με την πτώση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας πήρε των ομματιών της και μετανάστευσε στο εξωτερικό. Εκεί έμπλεξε με άλλα θεατρικά είδη, που θεωρούνταν επιλήψιμα ή τριτοκλασάτα, συναγελάστηκε με μίμους και μιμάδες, τσιρκολάνους, περιφερόμενους θεατρίνους – μπουλουξήδες πανηγυριών και μετά από περιπλάνηση αιώνων αποφάσισε να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, κουβαλώντας στις αποσκευές της όλες τις εμπειρίες που είχε συλλέξει στο μακραίωνο ταξίδι της. Και εδώ, ‘αναγεννήθηκε’…

Κ: Πιο λιανά…

Π:…Η Επιθεώρηση είναι ένα γνήσιο είδος λαϊκού θεάτρου, που αντλεί την οπτική της από το πόπολο. Με γλώσσα από ελευθεριάζουσα έως ακραία, σε σχέση με το θέατρο της πρόζας, και θεματογραφία που θίγει τα προβλήματα της καθημερινότητας… Όπως και το ρεμπέτικο. Δεν είναι τυχαίο πως το λεγόμενο αρχοντορεμπέτικο τραγούδι γεννήθηκε από τα σπλάχνα της… Όπως δεν είναι τυχαίο το ότι πολλοί από τους εχθρούς της, ήταν και εχθροί του ρεμπέτικου.

Κ: Την κατηγορούν ότι στις ημέρες μας, βωμολοχεί ασύστολα…

Π:…Σιγά μην στάξει η ουρά του γαϊδάρου ! Όταν το ΠΑΣΟΚ έγινε εξουσία το 1981, μοιραία οι επιθεωρήσεις το σατίριζαν. Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, ως υπουργός εργασίας τότε, σκέφτηκε να περάσει έναν νόμο για να μη δίνονται εισιτήρια της Εργατικής Εστίας στις ‘βωμολόχες’ επιθεωρήσεις. Ο λόγος βέβαια ήταν προφανώς άλλος. Ευτυχώς ο νόμος δεν μας έκατσε. Αυτό πριν 30 χρόνια, έ; Από τότε όμως, κάποιοι πιπιλάνε συχνά – πυκνά, αυτήν την καραμέλα…

Κ: Και τι τους απαντάς;

Π:… «Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι» και τους προτρέπω να πάνε έξω από ένα Δημοτικό Σχολείο, ν’ ακούσουν πως μιλάνε οι πιτσιρικάδες την ώρα που σχολάνε. Με λέξεις που σίγουρα δεν ακούσανε στην επιθεώρηση… Όταν ακούγονται και από την τηλεόραση συνθήματα όπως: «Να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή», η επιθεώρηση θα πρέπει να λέει: «Πυροδοτήσατε τον οίκον ανοχής, το Κοινοβούλιον»; Μην τρελαθούμε κιόλας ! Άλλο η Βικτωριανή ηθική και άλλο η Πλατεία Βικτωρίας !!! Να τελειώνουμε με τον Σουσουδισμό μερικών – μερικών…

Κ: Τώρα που είπες Σουσουδισμό, μου δίνεις την ευκαιρία να μιλήσουμε και για τις τηλεοπτικές σου εμφανίσεις… Η Μαντάμ Σουσού, ήταν μια από αυτές…

Π:…Κι από τις πολύ αγαπημένες, όπως και όλες οι δουλειές που έκανα στην ΑΣΤΗΡ TV του Γιώργου και της Ελβίρας Ράλλη. Οι Ράλληδες ήταν για την ελληνική τηλεόραση, ό,τι ήταν ο Φίνος για το σινεμά. Συνεργάστηκα μαζί τους σε πολλές παραγωγές τους. ΣΟΥΣΟΥ. ΛΩΞΑΝΤΡΑ. ΠΥΡ ΚΑΙ ΜΑΝΙΑ, που το έγραφε ο κολλητός μου Άγγελος Πυριόχος, ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΓΑΤΟΥ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΖΑΡΝΤΗ, ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑΣ, ΕΚΕΙΝΕΣ ΚΙ ΕΓΏ…

Κ: Η Αναδυομένη;

Π:…Η ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ, δεν ήταν των Ράλληδων, ήταν όμως η σειρά που με έκανε γνωστό στο Πανελλήνιο. Είχε ένα υπέροχο καστ και τη σκηνοθετούσε ο Ερρίκος Ανδρέου. Όταν παιζόταν γινόταν χαμός. Με σταματούσαν στο δρόμο, μου μιλούσαν, εγώ ντρεπόμουνα… Άστα… Από τη μία, δε λέω, μου καλάρεσε, από την άλλη όμως ένοιωθα κάπως. Κι επειδή δεν οδηγούσα, όπως και δεν οδηγώ, κάθε φορά που έπρεπε να μπω σε Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, παρακαλούσα ν’ ανοίξει η γης και να με καταπιεί…

Κ: Τελευταία όμως, απέχεις από την τηλεόραση…

Π:…Εγώ; Μάλλον η τηλεόραση απέχει από εμένα… Δε βαριέσαι… Όλα μες στο παιχνίδι είναι…

Κ: Να πούμε και δύο κουβέντες για το συγγραφικό σου τάλαντον;

Π:…Με κάνεις να ταλαντεύομαι. (Γελάει). Να μιλήσω ή να μη μιλήσω;

Κ: Πώς ξεκίνησες;

Π:…Από το ΑΧ ΜΑΡΙΑ. Ένα χειμώνα βρέθηκα να εργάζομαι εκεί με τον Γιάννη Ζουγανέλη, τον Γιάννη Κούτρα, την Ισιδώρα Σιδέρη και μία μεγάλη παρέα. Ο Ζουγανέλης με ώθησε να γράψω και τον καταγγέλω… Μετά γνωρίστηκα με τον Πυριόχο, και κάναμε το φοβερό συγγραφικό δίδυμο. Γράφαμε, γράφαμε, γράφαμε, πηγαίναμε στους ‘ειδικούς’ τα διαβάζαμε. Τους άρεσαν, μας έδιναν συγχαρητήρια αλλά πέραν τούτου ουδέν… Μόνον Ο ΧΗΡΟΣ Η ΧΗΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ μπήκε στο στούντιο. Αυτά ως προς την τηλεόραση. Είχαμε όμως μια καλή πορεία στο χώρο της επιθεώρησης. Σε συνεργασία και με άλλους συγγραφείς γράψαμε μερικές πολύ επιτυχημένες επιθεωρήσεις. Έ, κάτι είναι κι αυτό…

Κ: Πιστεύεις πως η Επιθεώρηση έχει μέλλον;

Π:…Και βέβαια ! Μπορεί τελευταία να περνάει μια περίοδο ύφεσης, σαν την οικονομία μας, αλλά είμαι σίγουρος πως κάποια στιγμή θα ανακάμψει και θα φωτίσει και πάλι τις νύχτες μας…

Κ: Να πούμε και δύο κουβέντες για την καινούργια σου ηρωίδα, την Αγνή Μπάτσα, που την έκανες βιβλίο και κυκλοφορεί πλέον στα βιβλιοπωλεία…

Π:…Ναι ! Εκδίδεται πλέον επί χρήμασι, η καλή μου. Ξεκίνησε την πορεία της από το διαδίκτυο, από το bigroadstv.gr και τώρα έγινε και βιβλίο από τον Πολύχρωμο Πλανήτη… Ακόμα δεν το πιστεύω…

Κ: Πώς σου προέκυψε η συγκεκριμένη ηρωίδα;

Π:…Ήταν ένα προϊόν εκτόνωσης για τη δύσκολη περίοδο που περνούσα εκείνην την εποχή. Πήρα μερικά ‘κλισέ’ στοιχεία από τα αστυνομικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει και έπλασα αυτήν την ανάλγητη ντετέκτιβ, που είναι μητρομανής και θρησκόληπτη, χρησιμοποιεί το σεξ για να κινητοποιεί τα φαιά κύτταρα του εγκεφάλου της και την έμπασα στο κυνήγι των μυστηρίων…

Κ: Αληθεύει πως σου έχει γίνει πρόταση να μεταφερθεί και στον κινηματογράφο;

Π:…Ά, δε θα τα πούμε όλα σήμερα !!!

Πηγή: bigroadstv.gr

Print Friendly, PDF & Email

Tags: , ,

Category: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *