banner ad

ΝΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΣΕΙΣ…

. November 6, 2012 . 0 Comments

Άντε, και στα 100!!! Να τα χιλιάσεις. Να γίνεις μεγάλη με άσπρα μαλλιά (αυτό δεν θα το χαρείς, γιατί τα βάφω) …………………….
Τι χαρούμενες ευχούλες. Τι τιτιβίσματα λατρείας. Τι ευχολόγιο ανεξάντλητο.
Και καλά, τα 100 δεν θα τα φτάσω. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, αν ξεγελάσω τον χάρο, αν σταματήσω το κάπνισμα άμεσα μέσα στους επόμενους μήνες, αν τα μνημόνια τους δεν με απαξιώσουν τ ε λ ε ι ω ς, αν δεν αρρωστήσω τόσο σοβαρά ώστε να χρειαστώ τα νοσοκομεία τους και τα φάρμακά τους κι αν ξεφύγω από την καταθλιψάρα που με γυροφέρνει κανά δυο χρόνια τώρα, πιστεύω ότι θα φτάσω τα 75 με 80! Και θέλω να τα φτάσω περιτριγυρισμένη από φίλους αγαπημένους, με κοινά με μένα προβλήματα και κοινούς στόχους – ένα ροζ φέρετρο, ας πούμε, ή σαμπάνια αντί για κόλλυβα. Και μη με ρωτήσεις: «Και τώρα, τι;» γιατί θα σου ανταπαντήσω: «Κι αν ζούσαμε όλοι μαζί;»
Είναι η ρεαλιστική κωμωδία του Στεφάν Ρομπελέν, η οποία καταγράφει την κοινωνική ζωή πέντε ηρώων της τρίτης ηλικίας, χωρίς υπερβολές και δράματα. Είναι ένα δυνατό μήνυμα ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ, ότι η ζωή δεν έχει ηλικία. Είναι η ζωή αυτοπροσώπως στην πιο προχωρημένη φάση της.
Η δυναμική παρουσία της Τζέιν Φόντα, η εύθραυστη φιγούρα της Τζεραλντίν Τσάπλιν, αλλά και το υπόλοιπο καστ ηθοποιών, όλοι τους εξαιρετικοί και χωρίς υπερβολές, δίνουν μια ταινία ανθρώπινη, που αφήνει ένα πολύ τρυφερό συναίσθημα αλλά και μια αισιόδοξη νότα σε σχέση με την μοναξιά και την παρακμή, που συντροφεύουν την τρίτη ηλικία. Το σενάριο κυλάει χωρίς εξάρσεις και ακρότητες και θίγει, πολύ εύστοχα, θέματα όπως το σεξ, που συνεχίζει να υπάρχει, έστω και περιορισμένο, αλλά και την άνοια, την σύγχρονη μάστιγα.
Η απόφαση των ηρώων να συμβιώσουν, παραπέμπει στα χρόνια του ’60, που τα κοινόβια παρουσιάστηκαν σαν πρόκληση στον συντηρητισμό της εποχής, αλλά και σαν μέσο απελευθέρωσης κοινωνικών ταμπού. Και το ’60 αλλά και τώρα στην ταινία, η συμβίωση αποτελεί μια πρακτική συντροφικότητας και μια ανάγκη αλληλοκάλυψης και στήριξης.
Η παρουσία του νεαρού φοιτητή εθνολόγου στην παρέα των πέντε, είναι η σιωπηλή, αλλά όχι άβουλη, φιγούρα, που συνδέει το παρόν με το μέλλον. Είναι η δροσιά των νιάτων, που κατανοεί, παρατηρεί και σέβεται το ξεθώριασμα της γηραιάς συντροφιάς, αλλά και μαθαίνει από την εμπειρία τους μέσα στο χρόνο. Είναι μια ευαίσθητη πινελιά στον αξιοπρεπή πίνακα της δύσης.

Γυρίζουμε άραγε πίσω στο χρόνο –αλλά μπροστά στη ζωή- αναζητώντας την ανθρώπινη επαφή μέσα από δημιουργικές πρακτικές, μέσα από την απελευθέρωση των συναισθημάτων μας, μέσα από την ξεχασμένη ουτοπία του «μαζί»; Κάνουμε ένα πέταγμα προς τα εμπρός αποτινάσσοντας από πάνω μας όλη αυτή την απολιθωμένη υποκρισία, στην οποία αφεθήκαμε να μας παρασύρουν κρατούντες και επίπλαστες «ανάγκες»;
Πάμε, λοιπόν, να στήσουμε ένα αλλιώτικο αύριο, πάνω στο σήμερα που καταρρέει. Ένα βήμα τη φορά θα κάνουμε, αλλά θα φτάσουμε στο τέλος.
Και μην το ξεχάσεις, θέλω ροζ φέρετρο όπως η Τζέιν Φόντα!!!

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *