banner ad

ΚΑΘΕ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ…

. November 1, 2012 . 0 Comments

Λοιπόν, μου ζήτησες να σου γράψω. Μου έκανες την τιμή να μου δώσεις χώρο και βήμα στην ιστοσελίδα σου λέγοντας μου να γράψω ό,τι  θέλω, ό,τι με απασχολεί, ό,τι με θυμώνει, ότι μου αρέσει. Με παρότρυνες να γράψω για πράγματα καθημερινά, απλά, αλλά ουσιαστικά, για πράγματα που συναντάω στο δρόμο και με δονούν. Πράγματα όχι σχολιασμένα από την στενά πολιτική σκοπιά τους, αλλά από την πλευρά του πολίτη με άποψη (ή και χωρίς), γεγονότα που ξαφνιάζουν και εξαγριώνουν.

Ναι, αλλά εγώ πώς να σταθώ πλάι στην Έλενα και τη Λιάνα;;;;;;; (Αναφέρομαι μόνο στις ομόφυλες μου, χωρίς να απαξιώνω τους άντρες αρθρογράφους, γιατί, αν μη τι άλλο, έχω κάτι κοινό μαζί τους, που μπορεί να με κατατάξει στην ίδια, με εκείνες,  κατηγορία: είμαι γυναίκα )
Πώς, όμως, να μπει το φτωχό μου κειμενάκι κάτω από της Έλενας το σπιρτόζικο και καυστικό γραπτό ή κάτω από της Λιάνας την δυναμική και οργισμένη γραφή;;; (Ας μου συγχωρήσουν οι δυο κυρίες το ότι αναφέρομαι σε αυτές με τα μικρά τους ονόματα, αλλά τις θεωρώ πολύ οικείες , μετά από τόσα χρόνια που τις διαβάζω και τις θαυμάζω)
Όταν δίδασκα έλεγα στους μαθητές μου: «Προχωρήστε μπροστά, είστε οι καλύτεροι. Μη φοβόσαστε κανέναν και τίποτα, παρά μόνον τον εαυτό σας. Μόνο αυτός είναι ο  αντίπαλος σας. Μπορείτε να σταθείτε επιτυχώς πλάι σε κάθε ‘μεγάλο’, απέναντι σε κάθε ‘τρανό’. Φτάνει να είστε αληθινοί!»
Και τώρα εγώ βρίσκομαι στον ίδιο συγγραφικό χώρο με τα δυο ιερά (θηλυκά) τέρατα  του λόγου και της πένας και τρέμω. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν τις αντιπαλεύομαι, δεν συγκρίνομαι μαζί τους, παρά μόνο γράφω ό,τι με πονάει, με χαροποιεί, με αγριεύει, με ανατάσσει. Και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι ‘η καλύτερη’, αλλά σε τι (;;;) η φτωχή (τω πνεύματι και τη τσέπη).
Στα σουτζουκάκια, ίσως; Αλλά, όχι, είναι ψέμα –και εσύ το ξέρεις καλά: είμαι φριχτή μαγείρισσα, άσε που το κύμινο κάτι μου κάνει στο στομάχι.
Μήπως στην νοικοκυροσύνη;;;; Απαπα! Ούτε αυτό είναι το δυνατό μου σημείο: δεν μπορώ να κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι με μια ηλεκτρική σκούπα να σκούζει από πίσω μου, να σκαλώνει σε κάθε γωνία και να κάνει σαν πνιγμένη κάθε φορά που θα ρουφήξει κάτι μεγαλούτσικο.
Α, το βρήκα! Είμαι καλύτερη σαν άνθρωπος! Πω, πω! Αυτό κι αν είναι ψέμα: είμαι μια γκρινιάρα  γλωσσού, μια ξεροκέφαλη πεισματάρα παλιόγρια (όπως –σωστά- αρέσκεσαι να με αποκαλείς), μια ισχυρογνώμων καταστροφική λαίλαπα για τους γύρω μου.

Εντάξει, λοιπόν, δεν είμαι καλύτερη σε τίποτα, είμαι ένα ‘τίποτα’, που απλά έχει θράσος, είμαι μια κυρία που θα σταθεί δίπλα στις δυο κύριες, μόνο και μόνο επειδή είμαστε όλες κύριες και, τέλος, δεν μπορώ να σου χαλάω χατίρια!

Ουφ, τα είπα ή μάλλον τα έγραψα, τα έβγαλα από μέσα μου, τα πέταξα στο χαρτί και ξαλάφρωσα. Και τώρα κυρίες μου (και φίλε μου),  μπορώ να προχωρήσω. Μπορώ να πάρω το σακούλι με τις ρόδες και να πάω στη λαϊκή να τσακωθώ με τον παραγωγό στον πάγκο που δεν θα μου δώσει απόδειξη, να φορτωθώ τα φρούτα μου και τις πατάτες και να μου ‘φύγει’ ο ώμος, να γυρίσω στο σπίτι μου να μαγειρέψω με «κύμινο, μοσχοκάρυδο και  κόκκινο πιπέρι…» (όπως λέει το ‘απίστευτο’ τραγούδι των Χαίνιδων) και το σούρουπο να πάω στο γυμναστήριο να κάψω τα λίπη μου, τις αρνητικές μου σκέψεις και το κακό το ριζικό μου.
Και συγχρόνως να σκέφτομαι τι να είναι το επόμενο κειμενάκι που θα πληκτρολογήσω με περίσσια ‘έπαρση’ και ‘χάρη’.

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *