banner ad

Η ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΨΕΜΑΤΟΣ

. November 10, 2012 . 0 Comments

Είδα «Το κυνήγι» του Βίντερμπεργκ, μια πολύ δυνατή ταινία, που καταγράφει την γενικευμένη υστερία μιας τοπικής κοινωνίας εναντίον του κεντρικού ήρωα – θύματος ενός ψέματος, το οποίο εξαπλώνεται με ταχύτητα επιδημίας.

Ο Μαντς Μίκκελσεν, σ’ ένα σπουδαίο εσωτερικό ρόλο, ενσαρκώνει έναν δάσκαλο νηπιαγωγείου επαρχιακής πόλης, ο οποίος μετά το διαζύγιο του προσπαθεί να ξεκινήσει την ζωή του απ’ την αρχή και να πάρει την επιμέλεια του γιού του. Η ανατροπή όμως έρχεται όταν ένα πεντάχρονο κοριτσάκι του σχολείου και κόρη του καλύτερου φίλου του, αφήνει να εννοηθεί ότι ο δάσκαλος την παρενόχλησε σεξουαλικά. Το όλο θέμα είναι ένα ψέμα, βγαλμένο απ’ το στόμα ενός παιδιού με μπερδεμένα συναισθήματα, που δέχεται ένα καταιγισμό καινούριων εικόνων και καταστάσεων. Το νέο διαδίδεται αστραπιαία και αβίαστα και ο «ένοχος» αποπέμπεται στυγνά, χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να μιλήσει.

Και εδώ ακριβώς ξεκινάει ο θυμός μου. Ο τρόπος με τον οποίον η μικρή κοινωνία με τις παγιωμένες αντιλήψεις, αλλά και οι παλιοί φίλοι του, αποφάσισαν αβασάνιστα την ενοχή του. Την ενοχή ενός, μέχρι χτες, πολύ  αγαπητού γείτονα, συναδέλφου, φίλου. Το θέμα, βέβαια, (πιθανή σεξουαλική κακοποίηση  ανηλίκου), πάντα ξεσηκώνει και εξαγριώνει. Το παιδί, σύμβολο της απόλυτης αθωότητας, επιβάλλεται να προστατεύεται από κάθε εξωγενή κίνδυνο, παρ’ όλο που στην καθημερινότητα του σπιτιού του μπορεί να βιώνει ένα σωρό σωματικές, πνευματικές ή ψυχολογικές κακοποιήσεις, οι οποίες, όμως, καταλήγουν να γίνονται αποδεκτές από την υποκριτική κοινωνία, χωρίς συνέπειες.

Σήμερα, όμως, θα έπρεπε να έχουμε την ψυχραιμία και τα αντισώματα να ρίχνουμε μια δεύτερη ματιά πριν επιδοθούμε στο ανελέητο κυνήγι μαγισσών της Ιεράς Εξετάσεως και πριν μετατραπούμε σε μια νοσηρή κοινωνία με συμπεριφορές εκτός ελέγχου. Θα έπρεπε να επιδείξουμε την ωριμότητα, που υποτίθεται ότι χαρακτηρίζει τον άνθρωπο πριν ξορκίσουμε το «κακό», που στην ουσία κουβαλάμε μέσα μας.

Και εδώ ακριβώς θα αναρωτηθώ: «Και τώρα, που η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο μας, τι μπορούμε να κάνουμε;» Πώς να ανακτήσουμε την χαμένη αξιοπρέπεια; Πώς να απαλλαγούμε από την δαιμονοποίηση της αλήθειας; Με τι ασύλληπτες δυνάμεις και ταχύτητες διασπείρεται το ψέμα;

Οι Κινέζοι λένε ότι « αν 5.000 άνθρωποι στηρίζουν ένα ψέμα, ο βλάκας θα είσαι εσύ αν βγεις να πεις την αλήθεια.» Άραγε ένα ψέμα μετατρέπεται σε πραγματικότητα όταν το πιστέψουν οι περισσότεροι; Και με τι όπλα μπορεί να αμυνθεί ο αθώος απέναντι στη δυσπιστία και την αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα;

Ο σκηνοθέτης θίγει, πολύ εύστοχα, ζητήματα που αφορούν στον τρόπο δόμησης των κοινωνικών συμπεριφορών και τις καταγράφει φέρνοντας στην επιφάνεια τις πιο μύχιες και καλά κρυμμένες ατέλειες τους. Ενεργοποιεί το υποσυνείδητο του θεατή και τον προβληματίζει με διεισδυτική σαφήνεια.

Μια συγκλονιστική ταινία, που καθηλώνει, ανατρέπει και βάζει ερωτήματα σχετικά με την φύση του ανθρώπου, όταν αφήνεται να παρασυρθεί σε ψυχολογίες όχλου. Μια ταινία, που κορυφώνει το δράμα χωρίς να φτάνει στην κάθαρση, την οποία, υποτίθεται ότι πρέπει να προσεγγίσει ο θεατής μέσα από εσωτερικές διαδικασίες και αναζητήσεις.

 

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *