banner ad

ΩΡΑΙΑ! ΠΗΡΑ ΣΥΝΤΑΞΗ.

. November 19, 2012 . 0 Comments

Ωραία! Πήρα σύνταξη.

–       Καλοφάγωτη!!!   – Ποιάααα;;;;;;

–       Να ζήσεις ,να τη χαρείς!   – Με τίιιιι;;;;;;;;

Συμπλήρωσα τα χρόνια μου ΟΛΑ! 35 και 1 μήνα (ο μήνας για σιγουριά, για τις αδικαιολόγητες που είχα κάνει).

Και έφυγα με ‘σύνταξη γήρατος’. Απαίσιο ακούγεται: Κάτι σαν μπαστούνι, πιεσόμετρο, χάπια.

Θα μου πεις, όμως: ‘Αν στέκεις στα πόδια σου γιατί να φύγεις; Ποιος σου είπε ότι μετά από 35 χρόνια δουλειάς έχεις το δικαίωμα να ταξιδέψεις, να κάνεις πράγματα άλλα, να αποφασίσεις εσύ για τον εαυτό σου;;;;;;’

Θα σου απαντήσω ότι δεν ήθελα να φύγω. Με πόνεσε το φευγιό. Από κει και πέρα άρχισε η κατρακύλα μου η καταθλιπτική. Αγαπούσα τη δουλειά μου. Πολύ. Ήθελα να μείνω μερικά χρόνια ακόμη. Να φύγω μαλακά. Να το προγραμματίσω. Να το προετοιμάσω, βρε αδερφέ, μη με βρει άξαφνα .

Όμως δεν άντεξα αυτήν την σκόπιμα (;) διαρρέουσα παραπληροφόρηση, αυτή την απίστευτη κοινωνική τρομολαγνεία: Αυξάνονται τα ηλικιακά όρια, ‘κόβονται’ τα δώρα, μειώνονται εφ άπαξ και μισθοί, πτωχεύουν τα ταμεία…..

Είναι μια ιστορία που σέρνεται τριγύρω, εδώ και αρκετό καιρό. Είναι η αργή καταβύθιση μας στην αβεβαιότητα και την αγωνία αν ‘αύριο’ θα είναι τα πράγματα ίδια με το σήμερα. Είναι μια ιστορία με την οποία δεν θα καταπιαστώ εγώ. Έχει ήδη αναλυθεί από άλλους τρανούς. Και απάντηση δεν έχει δοθεί. Ίσως γιατί όλοι τους παραείναι σπουδαίοι για να ασχοληθούν σοβαρά με ‘τέτοια θέματα, πεζά.’

Εν πάση περιπτώσει, είμαι συνταξιούχος πια. Έφυγα. Τρέχοντας. Σαν να με απέκοψαν με τη βία. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά υπέστην και ΟΛΑ αυτά που με ανάγκασαν να φύγω, μπας και τα προλάβω. Δεν τα πρόλαβα. Με προλαβαίνουν καθημερινά και με προσπερνάνε, κιόλας.

Και τώρα, τι κάνω; Δεν έχουμε εκπαιδευτεί για να αλλάζουμε καταστάσεις, συνθήκες και στάδια ζωής, ομαλά. Η μετάβαση από τη μια κατάσταση στην άλλη είναι τραυματική. Ο χρόνος απλώνεται και δεν γεμίζει με τίποτα. Ο χώρος αποκτά μια διάσταση χαοτική. Κι όλο ξεπετιούνται στο μυαλό μικρά, πανέμορφα πραγματάκια απ’ την προηγούμενη φάση της ζωής μου: Το καφεδάκι με τους συναδέλφους στο διάλειμμα, η χαζοκουβεντούλα για το φαγητό που κόλλησε χθες, για την μπουγάδα που δεν στεγνώνει με τίποτα τους χειμώνες, για το νούμερο της μπογιάς του μαλλιού. Μου έχουν λείψει οι φορές που συζητούσαμε ώρες για θέματα της δουλειάς. Η δημιουργία στον εργασιακό χώρο, το σχόλασμα που με έβρισκε γεμάτη από εικόνες και ακούσματα δημιουργικά.

Και τώρα, τι;;; Περπατάω περισσότερο, γυμνάζομαι μανιακά –λες και με το ταλάνισμα του κορμιού γαληνεύει η ψυχή-, παρακολουθώ μαθήματα στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο –υπάρχουμε πολλοί ‘συνταξιούχοι της ζωής’ εκεί-, πίνω καφέδες με φίλες –γνώρισα και τη ηδονή της ‘κοινωνικής ενημέρωσης’- και πάω βόλτα στα μαγαζιά –ούτε κατά διάνοια για ψώνια, γιατί ‘no money, no honey’. Άσε που ούτε ταξίδια μπορώ να κάνω γιατί χρωστάω, λένε, από τα χρόνια του Κολοκοτρώνη.

Δεν θα γκρινιάξω άλλο. Είναι η τρίτη φάση της ζωής μου και πρέπει να την καλοδεχτώ, να την καλωσορίσω, να την κανακέψω. Δεν φταίει αυτή για την εξέλιξη που της επεβλήθη.

‘Πάμε, λοιπόν, αγαπημένη τρίτη φάση της ζωής μου, μια βόλτα στην διαδήλωση στο Σύνταγμα. Έτσι, για να πάμε, να φωνάξουμε, να εκτονωθούμε –κάτι σαν να πηγαίναμε στο γήπεδο Καραϊσκάκη. Γιατί αποτέλεσμα άλλο από μερικές ψιλές –ή και χοντρές- και χημικά άπειρα δεν υπάρχει. Τα έχουν όλα μελετημένα καλά. Και μας κοιτάνε απ’ τα παράθυρα της Βουλής και γελάνε…’

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *