banner ad

ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ!

. December 2, 2012 . 0 Comments

«Δεν είμαστε Ζουλού, δεν είμαστε Παπούα,                                                             

είμαστε η άγρια φυλή των Λιλιπούα.                                                             

Ουα, Ουα, Ουα, Ουα…

Της αποβάσεως τη μέρα                                                                                

την εγιορτάζουμε όλοι, μέρα παρά μέρα                                          

περικυκλώνοντας με βάρκες και φελούκες                                                      

τον Κάβο Μπλούμ, που του πετάμε στρακαστρούκες

Τραγουδάκι απλό, όχι όμως απλοϊκό, παιδικό, όχι όμως παιδιάστικο,  γραμμένο (όπως και ολόκληρη η Λιλιπούπολη) από την Μαριανίνα Κριεζή και μελοποιημένο από τους Ν. Κυπουργό, Δ. Μαραγκόπουλο, Λ. Πλάτωνος, Ν. Χριστοδούλου.

Δείγμα από τους στίχους της ραδιοφωνικής σειράς, που ξεκίνησε σαν παιδική, το 1976 στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας – έναν ιδανικό χώρο δημιουργίας και επικοινωνίας-, υπό την διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι, αλλά κατέληξε να είναι μια πρωτοποριακή εκπομπή που ασκούσε κριτική, εμμέσως πλην σαφώς, σε πρόσωπα και θεσμούς. Ήρωες και φιγούρες της Λιλιπούπολης παρέπεμπαν σε πολιτικές φυσιογνωμίες αλλά και καταστάσεις εκείνης της εποχής. Ο Δήμαρχος Χαρχούδας, ας πούμε, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Δυστροπόπιγκα, που διεκδίκησε την εξουσία. Αυτά και άλλα πολλά προκάλεσαν την αντίδραση της τότε Κυβέρνησης, αλλά και  κομμάτων και μερίδας του τύπου, οι οποίοι διέβλεπαν ‘κομμουνιστική προπαγάνδα’! Ο Αβέρωφ, τότε, είχε δηλώσει: «Ακούμε τη “Λιλιπούπολη” και νομίζουμε ότι ακούμε Ράδιο Μόσχα».

Πέραν της πολιτικής αντίδρασης, η Λιλιπούπολη, γραμμένη μια εποχή που όλα είχαν αρχίσει να αλλάζουν και οι αξίες επανεξεταζόντουσαν, έθιγε και τις σχέσεις γονιών και παιδιών ή κοινωνίας και παιδιών, με άκρως τολμηρές  και ενοχλητικές αναφορές, κατά την άποψη των, όποιων, στείρων συνειδήσεων. Ακριβώς την περίοδο εκείνη η εκπομπή βρήκε απήχηση και άρχισε να ανεβαίνει σε ακροαματικότητα, ενώ το ακροατήριό της διευρυνόταν σε διάφορες ηλικιακές κατηγορίες.

Η φανταστική πατρίδα-Λιλιπούπολη είχε την καθημερινότητα της με τα οικολογικά της προβλήματα:

 «Τρέχα ηλιακό μου λεωφορείο,                                                                  

πέρνα σαν αστραπή πορτοκαλιά                                                                                

κι απ’ την εξάτμισή σου πέτα γύρω-γύρω

ηλιό-ηλιόσπορους να τρώνε τα πουλιά.» Ένα λεωφορείο-ισορροπία ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.

Την προσήλωση της στις αξίες, το ανατρεπτικό χιούμορ, τη μακάρια αποδοχή του χρόνου:

« Άκου ο καιρός περνάει απ’ το δρόμο με ταξί
το μαντήλι του κουνάει με το χέρι το δεξί
κι όλοι οι γείτονες κοιτάνε και περίεργοι ρωτάνε:

“Πού πάει ο καιρός που φεύγει
κι όταν φτάνει ξαναφεύγει.»

Ήταν ένα εργαστήρι βιωματικής μάθησης που καλλιεργούσε την ευελιξία σκέψης μέσα από την αλληγορία της καθημερινής ζωής. Ο χαρακτήρας της γινόταν όλο και περισσότερο πολιτικός, αλλά με την ευρεία έννοια του όρου, και οι αναφορές της στην επικαιρότητα με οξεία  και ανατρεπτική ματιά, θα μπορούσαν να παραπέμψουν σε επιθεωρησιακό ρεπερτόριο του ‘Ελευθέρου Θεάτρου’ εκείνης της εποχής.

Ο Χατζιδάκις, αυτή η εκπληκτική μορφή της μουσικής, αλλά κυρίως αυτός ο προοδευτικός – υπεράνω πολιτικών  πεποιθήσεων- άνθρωπος, κάνοντας βαθειά τομή στην πολιτιστική κίνηση της χώρας μας, στήριξε και προστάτευσε την Λιλιπούπολη, κόντρα σε όλους και σε όλα, δίνοντας, για μιαν ακόμη φορά, χρώμα και φως στον τόπο και στα δρώμενα.

 Σε κείμενό του είχε χαρακτηρίσει τη «Λιλιπούπολη»:

  «…  γέννημα μιας φιλελεύθερης και πειραματικής ραδιοφωνίας από τη μία, του Τρίτου Προγράμματος, και από την άλλη μιας ομάδας νέων ανθρώπων με πολύ ταλέντο που συγκεντρώθηκαν στο Τρίτο και δούλεψαν ελεύθερα, με κέφι, με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό. Αυτό βέβαια δεν στάθηκε εμπόδιο στο να εξοργιστεί η αντιδραστική παραδημοσιογραφία του ελληνικού Τύπου που χαρακτήρισε τη “Λιλιπούπολη”… κομμουνιστική. Ίσως γιατί πρώτη φορά κάποιοι μιλούσαν στα παιδιά υπεύθυνα με καθαρή ποιητική γλώσσα. Θίγοντας (με τον τρόπο αυτόν) θέματα που βασανίζουν και πονάνε τον τόπο και όχι ως εκπαιδευτικοί ή γονείς ανόητοι που συμπεριφέρονται στα παιδιά λες και αποτείνονται σε υπανάπτυκτους και ατελείς οργανισμούς με θέματα ανώδυνα και γλώσσα απονεκρωμένη και συμβατική…»    

Στις 2 Δεκέμβρη 2012 ξανακούστηκε στο Μέγαρο Μουσικής το μελωδικό ταξίδι στην παραμυθένια πολιτεία, τη Λιλιπούπολη, που του έδωσαν πνοή η, γεμάτη ζωντάνια και νεανικότητα, Άλκηστις Πρωτοψάλτη και εκατόν πενήντα παιδιά των Αρσακείων σχολείων, μαζί με φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Τα νιάτα με την ορμή και τον δυναμισμό τους πλημμύρισαν την σκηνή και μετέδωσαν, με το μοναδικό τους τρόπο, σιγουριά στο ακροατήριο. Έδωσαν προοπτική και χρώμα στις μουδιασμένες συνειδήσεις μας. Η Λιλιπούπολη δεν παίζει σήμερα τον ίδιο ρόλο με την εποχή του Τρίτου Προγράμματος, όμως συνεχίζει να μεταδίδει τα μηνύματα της «στα παιδιά και τους έξυπνους μεγάλους». Η ‘θρυλική’ και τολμηρή εκπομπή της περιόδου 1976-1980, μέσω της νεανικής στιβαρότητας εξέπεμψε και σήμερα τον ανατρεπτικό της συμβολισμό.

 Φεύγοντας από το μέγαρο εκείνο το βράδυ, ο άντρας μου είπε: ‘Μπορούμε να ελπίζουμε ακόμη. Είχα καιρό να δω τόσα πολλά παιδιά συγκεντρωμένα και είχα ξεχάσει την ενέργεια που αποπνέουν. Θα προχωρήσουμε χάρη σ’ αυτά. Πρέπει να συνεχίζουμε να παλεύουμε και να κρατήσουμε γι αυτά!’

«Ωραία Λιλιπούπολη
ποτέ δε σε ξεχνάμε
ποτέ
ποτέ
ποτέ δε σε ξεχνάμε.»

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *