banner ad

ΡΟΥΛΑ ΚΟΡΟΜΗΛΑ: “…ΠΩΣ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΗΣΥΧΟΙ ΑΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΕΙΝΑΕΙ;…”

. December 9, 2012 . 0 Comments
Είναι η Ρούλα Κορομηλά. Οικεία, πασίγνωστη με το μικρό της όνομα και δεδομένη σαν βεβαιότητα. Φιλικό, όμορφο πρόσωπο, κλεισμένο πάντα σε κάδρο, στο τετράγωνο της μικρής οθόνης. Να γελάει, ή όχι, να διασκεδάζει, να ψυχαγωγεί, να διαρκεί, να τα χει κάνει όλα πρώτη στο γυαλί και να ξαφνιάζει με επιλογές απρόβλεπτες. Όπως; Όπως η συγγραφή και η κυκλοφορία –μόλις εχθές Παρασκευή- παραμυθιών, λογοτεχνίας για παιδιά. Πώς οδηγήθηκε με λέξεις στο παραμύθι; Όπως η ίδια σημειώνει αντί για το τυπικό βιογραφικό στο τέλος των σελίδων της, «… Παιδί δεν έπαιζα με κούκλες. Ήθελα τις ιστορίες τους. Μετά κλεισμένη σε μια σοφίτα τις έκανε παραμύθια. Μια φορά κι έναν καιρό… Χρόνια αργότερα κάποια φορά και σ έναν συγκεκριμένο καιρό, κατάφερα να τις δω σε εικόνα στο τετράγωνο κάδρο της τηλεόρασης. Είμαι η Ρούλα Κορομηλά»… Και μόνο το μικρό της θα αρκούσε… Ξεφυλλίζω τα βιβλία της. Μυρίζει το καινούργιο χαρτί, το τυπωμένο μ΄ αυτό το μοναδικό σαγηνευτικό άρωμα του. Χρώματα. Έκρηξη. Ουράνια τόξα, λουλούδια, δάση, λιβάδια, σύννεφα, πεταλούδες. Και αισθήματα. Πολλά, πολλά αισθήματα… Από πού ήρθαν όλα αυτά Ρούλα Κ;
-Κάποτε ήταν μόδα διάσημοι να γράφουν μυθιστορήματα ή βιογραφίες, αν και τώρα σχεδιάζουν ρούχα. Εσύ πως αποφάσισες να γράψεις παραμύθια;«Για την απλή τους φόρμα, τα σύμβολα, την απεριόριστη ελευθερία που δε σε αγκιστρώνει απ το ρεαλιστικό, τους κώδικες που μόνο οι απαιτητικοί αναγνώστες, τα παιδιά, όχι μόνο κατανοούν αλλά και εφευρίσκουν. Στο κόσμο του παραμυθιού, όλα είναι δυνατά και η φαντασία όχι μόνο δεν απαγορεύεται, αλλά αποθεώνεται και είναι ζητούμενο. Το παραμύθι, το παιδικό βιβλίο, οι παιδικές παραστάσεις είναι πολύ απαιτητικά είδη και θέλουν αφοσίωση».
 
-Έχεις κυκλοφορήσει ήδη, απ την Παρασκευή, τα «Νέφης Συννέφης: Να είσαι πάντα ο εαυτός σου» και το «Ελάφι και το Αγριολούλουδο». Πολλά θέλω να σε ρωτήσω. Μίλησες για αφοσίωση; Πόσο καιρό σου πήρε να αφηγηθείς αυτές τις ιστορίες; ετοιμάζεις αλλά παραμύθια; Τι ήθελες να επικοινωνήσεις με όλα αυτά; Απευθύνονται μόνο σε μικρούς αναγνώστες και τι ηλικίας;

«Ε, ε, ε! Σιγά! Ένα, ένα. Λοιπόν, για να γράψω τα παραμύθια αυτά, δεν μου πήρε καιρό. Κάποια απογεύματα το καλοκαίρι, που με έβρισκε το πρωί μπροστά στο κομπιούτερ και συνειδητοποιούσα πως είχα χάσει το χρόνο και είχε ξημερώσει. Έφευγα σε δάση, δέντρα σοφά που μιλάνε, σύννεφα που ταξιδεύουν σε γαλάζιους ουρανούς και σε κόσμους που το καλό πάντα νικάει, όπως έτσι θα πρεπε να συμβαίνει και στη ζωή. Το ευχαριστήθηκα, εδώ που τα λέμε. Η διαδικασία όμως, ώσπου να φτάσω στη λευκή σελίδα και να καθίσω να γράψω, μου πήρε πολύ χρόνο. Όλα γίνονται ιστορίες και οι μικροί ήρωες ήθελαν να αποκτήσουν φωνή και να υπάρξουν. Τους ξεκαθάριζα μέσα μου, χωρίς μολυβί και χαρτί, τους γνώριζα και ενώ νόμιζα πως είναι δικοί μου, ξαφνικά αυτοί γίνονταν αυτόνομοι. Πλάσματα κανονικά, που έκαναν ότι ήθελαν και αυτοί με πήγαιναν κάπου. Σα σε ένα παράλληλο σύμπαν να υπήρχαν πράγματι και περίμεναν απλά. Τι άλλο ρώτησες; Α! ναι. Γύρω στον ένα χρόνο ετοιμάζονται αυτές οι ιστορίες. Τα δυο βιβλία κυκλοφόρησαν ενώ περιμένει τη σειρά του ο σκανταλιάρης «Σάκης ο Φαρασάκης», που φυσικά είναι ένα φαράσι που ανατριχιάζει με τη σκόνη και αποφεύγει να καθαρίζει, ένα πιάνο που τα πλήκτρα τσακώνονται με την ουρά, ένας ξύλινος στρατιώτης που παίζει μαζί του ένα κορίτσι, όμως. Αυτά είναι έτοιμα, γραμμένα και στη σειρά για παραγωγή. Ετοιμάζω όμως και ένα διαφορετικό βιβλίο. Μια έκδοση απαιτήσεων, με ένα παραμύθι φαντασίας, αλλά πιο σκοτεινό, αν θες, σε μορφή που δεν έχει παρουσιαστεί ακόμη στην Ελλάδα. Μη πω αλλά ώσπου να σταθεί η δουλειά, γιατί αφορά και σ άλλους ανθρώπους, σε καλλιτέχνες με σπουδαία εκφραστικότητα…»…
 
-Τα βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν, τι ιστορίες αφηγούνται;

«Το ένα, το πρώτο και πολύ αγαπημένο μου, ο Νέφης, μιλάει για τις αλλαγές που συμβαίνουν, στο σώμα, στη ζωή, στην εξέλιξη μας και πως θα προσπαθήσουν να μας αλλοιώσουν καταστάσεις και άλλα πλάσματα. Όμως σημασία έχει πάντα να είσαι ο εαυτός σου και να ξέρεις πως όλα αλλάζουν και τίποτα δεν χάνεται. Ειδικά η αγάπη. Και πως ότι φαίνεται να τελειώνει απλά ξαναρχίζει σε άλλη μορφή».
 
-Και το «Ελάφι και το αγριολούλουδο»;

«Είναι μια ιστορία αγάπης, έρωτα, θυσίας, αφοσίωσης, μονόπλευρης λατρείας, φιλίας. Και τελικά αυτό που έχει σημασία είναι εσύ να μπορείς να αγαπάς και να διατηρείς το σπουδαίο αυτό χάρισμα και εκείνο θα σου γυρίσει πίσω. Ανέφικτο δεν υπάρχει στα αισθήματα, ούτε απελπισμένο, ούτε χαμένο. Όλα είναι όφελος. Ακόμα, να ξέρουμε πως ό,τι δείχνει ευάλωτο και εύθραφστο μπορεί να κρύβει τεράστια δύναμη μέσα του».
 
-Είναι θλιμμένες ιστορίες;

«Καθόλου. Είναι αισιόδοξες και τρυφερές. Φτιαγμένες να τις διαβάζουν σε αγκαλιές μαμάδες στα παιδιά τους, με φωνές σα χάδι, ψιθυριστές. Αλλά εγώ θα μιλάω για κάτι που ετοίμασα; Οι δουλειές μιλούν από μόνες τους, δεν θέλουν παρουσιάσεις».
 
-Εσύ η εθνική παρουσιάστρια το λες αυτό;

«Άντε, πάλι με την εθνική παρουσιάστρια. Αυτοί οι τίτλοι, οι ετικέτες, είτε για καλό, είτε για κακό, μας φέρανε τα ζόρια που ζούμε σήμερα. Όλοι αρχίσαμε να κρίνουμε, να επικρίνουμε, κυρίως και να μη παράγουμε έργο. Ομαδοποιήσαμε και απλουστεύσαμε. Και τώρα; Με την οικονομική κρίση, έχουμε θέματα αξιακά, πολιτικά, σχέσεων, όλα. Γιατί να μη το πω εγώ δηλαδή αυτό; Η τηλεόραση, η διαφήμιση, τα μέσα, οι επιβολές από πάνω, άμα κάτι δεν αξίζει λίγο καιρό μπορεί να κοροϊδέψει, μετά όμως, θα χαθεί. Θα εξαφανιστεί. Και αυτό είναι κανόνας με εφαρμογές σε όλη τη ζωή, όχι μόνο στα επαγγελματικά. Και αυτή είναι η εμπειρία μου για να μη στα πολυλογώ».
 
-Οκ. Παραμύθια. Παιδική λογοτεχνία λοιπόν για την κ. Κορομηλά…

«Λογοτεχνία! Ε και εσύ! Είσαι υπερβολική! Επικοινωνία να πούμε! Και προσπάθεια! Μαζέψου…»…
 
-Μάλιστα! Είχες πάντα έναν δικό σου κώδικα με παιδιά. Γιατί λες;

«Γιατί ότι σπουδαιότερο και σημαντικότερο υπάρχει στην ανθρωπότητα, είναι η παιδική ηλικία και η παιδικότητα ακόμα και για τους μεγάλους, για όσους μπορούν να τη διατηρήσουν. Κοντά στα παιδιά, μοιράζεσαι και εσύ ο μεγάλος ή η μεγάλη, την αθωότητα. Μπαίνει σε ένα κόσμο ειλικρινή, όπου τα συναισθήματα είναι πολλά και πληθωρικά, χωρίς ύστερες σκέψεις και όλα είναι δυνατά. Μπορεί πάλι, να μην έχω χάσει το παιδί εγώ μέσα μου. Ο κόσμος μου ο εσωτερικός να  διατηρεί όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που αντιλαμβάνονται τα παιδιά. Θέλω καθαρότητα. Το κακό είναι αυτό και το καλό εκείνο. Θα παλέψουν και το καλό θα νικήσει. Το σκοτάδι θα μας φοβίζει, αλλά θα χαράζει πάντα. Τα σύννεφα θα κρύβουν τον ήλιο, αλλά αυτός θα ξαναβγαίνει».
 
-Τα παιδιά όμως γίνονται και πολύ πολύ σκληρά…

«Όχι από μόνα τους. Μπορεί να δοκιμάζουν όρια η ρόλους χωρίς επίγνωση πλήρως του αντίκτυπου των πράξεων, αλλά είναι ο καθρέφτης όχι μόνο των οικογενειών τους, αλλά του σχολειού, της κοινωνικής ομάδας τους, της εποχής τους. Για αυτό σήμερα, σ αυτόν τον καιρό, οφείλουμε όλοι, με όλες μας τις δυνάμεις, να προστατέψουμε, να οχυρώσουμε, να προσφέρουμε, να μορφώσουμε, να θρέψουμε και να αναθρέψουμε τα παιδιά, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι και να προσδοκούμε ένα μέλλον όλοι μας. Τα λάθη τα δικά μας ναι, μας βαραίνουν. Αλλά αυτά τα παιδιά είναι η σωτηρία. Και το εννοώ και μεταφυσικά αν θες και κυριολεκτικά. Δεν επιτρέπεται στα 2012, παιδιά να λιποθυμούν στα σχολειά από υποσιτισμό η ατόφια πείνα. Δεν επιτρέπεται να μην πηγαίνουν σχολείο, να μην κάνουν εμβόλια, να τα αφήνουν οι γονείς σε ιδρύματα, γιατί δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, τα ιδρύματα να μη βγάζουν τα έξοδα τους και να εκλιπαρούν για βοήθεια. Πως κοιμόμαστε ήσυχοι δηλαδή τα βράδια αν έστω και ένα παιδί σ αυτή τη χώρα, πεινάει; Πως; Δεν το χωράει ο νους μου, δηλαδή! Και οι πολιτικοί βγαίνουν στα κανάλια και μιλάνε και κομπάζουν η τσακώνονται όταν έχουν ευθύνη για το μέλλον και το τώρα αυτών των παιδιών, της ίδια της αθωότητας, δηλαδή; Τρέλα μου ρχεται σου λέω»!

-Έχεις τόση αφοσίωση στα παιδιά, αλλά δεν έγινες μητέρα. Ήταν επιλογή;  

«Τι σημασία έχει; Αυτό συνέβηκε! Μπορεί να μην έγινα μητέρα, όμως νιώθω τη μητρότητα μέσα μου, για όλα τα παιδιά του κόσμου, όσο κι αν αυτό ακουστεί κάπως. Αιωρείται η καρδιά μου πάνω απ΄ τα παιδιά».

-Συγγνώμη! Ήταν ίσως σκληρή η ερώτηση μου!

«Εσύ τα ξέρεις αυτά. Σκληρές ερωτήσεις δεν υπάρχουν. Μόνο σκληρές απαντήσεις».

-Με το που είδες τυπωμένα τα βιβλία σου πως αντέδρασες και τι έκανες μετά;

«Έβαλα τα κλάματα απ τη χαρά μου. Τα ξεφύλλιζα. Τα μύριζα. Τα χάιδευα. Και μετά…πήγα και ψώνισα μπάλες χριστουγεννιάτικες, κατακόκκινες, γιατί δεν είχα στολίσει ακόμα…»…
 
-Καλοτάξιδα τα παραμύθια και καλές γιορτές…

«Ευχαριστώ. Καλές γιορτές για όλους και μακάρι τα παραμύθια μας να γίνουν πραγματικότητες με ζήσαν αυτοί καλά και όλοι μαζί καλύτερα»…

*Τα βιβλία της Ρούλας Κορομηλά «Νέφης Συννέφης: να είσαι πάντα ο εαυτός σου» και «Το ΕΛΑΦΙ και το ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΟ» κυκλοφορούν σε εικονογράφηση Γιώργου Δουτσιόπουλου, από τις εκδόσεις «ΜΙΝΩΑΣ». 

Πηγή: Newspost και την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Print Friendly, PDF & Email

Tags: , ,

Category: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *