banner ad

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (;) 2012

. December 20, 2012 . 0 Comments

giortesΠοιος να το φανταζόταν; Χριστούγεννα  2012. Σαν να λέμε: Τίποτα.

 Αν εξαιρέσουμε το ότι όλοι (όσοι ακόμη έχουν ένα κάποιο μισθό, ένα κάτι τι στην τσέπη) έχουν επιδοθεί στο κυνήγι της κρυμμένης  γαλοπούλας με κουπόνια εφημερίδων στα σούπερ μάρκετ, του φθηνότερου τυριού, της πατάτας προσφοράς, τίποτα μα τίποτα δεν θυμίζει εκείνες τις προηγούμενες γκλαμουράτες χρονιές. Τις χρονιές που τα λαμπιόνια στα μπαλκόνια συναγωνίζονταν σε φωταψίες και κακογουστιές –ατέλειωτες σειρές από φωτάκια κατρακυλούσαν προσπαθώντας να αποδώσουν φιγούρες αγγέλων, άστρων, αστραπόβροντων. Τις χρονιές που περιμέναμε το ‘δώρο’ για να εφορμήσουμε στα καταστήματα και να αγοράσουμε ό,τι ακριβώς δεν χρειαζόμασταν. Τις χρονιές που κανονίζαμε τα ρεβεγιόν μας με κάθε λεπτομέρεια, με καινούριο φουστάνι –όχι το περσινό που έχει ξαναδεί η κυρία Κουτσομπολίδου-, με δωράκια για τη γιαγιά, για τον παππού, φυσικά για τα παιδιά, κάτι και για τον γείτονα –για να του μπούμε στο μάτι με τη χουβαρδοσύνη μας.

Δεν ήταν άσχημα, δε λέω. Υπήρχε κίνηση στα μαγαζιά, κινιόταν το εμπόριο, υπήρχε ανταλλαγή ρευστού, ικανοποιούσαμε και την ανάγκη μας για το ‘κάτι παρά πάνω’. Κυκλοφορούσε κόσμος στους δρόμους, διέκρινες και ένα χαμόγελο, έδινες και κάτι για να ανέβει ο μικρός στο αλογάκι πόνυ και να φωτογραφηθεί με τον Αϊ Βασίλη. Η πόλη και οι κάτοικοί της καταφέρναμε  ακόμη να καλύπτουμε τις πληγές μας.

Τώρα, τι; Πάνε τα ‘δώρα’, πάνε τα πάρτυ, πάει το γαλλικό τυρί, πάει το φουά γκρα, πάνε τα ταξίδια στα χιονοδρομικά του εξωτερικού –ήταν μια ‘ανακάλυψη’ των τελευταίων ετών, ξαφνικά γίναμε όλοι δεινοί σκιέρ. Όσα μαγαζιά έχουν απομείνει ανοιχτά, είναι άδεια. Όσα σπίτια έχουν μεγάλα παιδιά δεν στόλισαν καν. Και τώρα μια μίζερη αλληλεγγύη σέρνεται σ’ αυτή την χώρα: -Πού θα κάνετε φέτος Χριστούγεννα; -Ε, πού να κάνουμε, εδώ. Δεν βλέπετε πώς είναι τα πράγματα; Έχε ακριβύνει και η βενζίνη. –Α, και ‘μείς, μη νομίζετε, εδώ, οικογενειακά.

Αυτό που μ’ αρέσει, όμως, είναι ότι όλοι μας, σχεδόν, σκεφτόμαστε τον διπλανό μας, που βρίσκεται σε χειρότερη μοίρα. Ένα μακαρόνι, ένα κριθαράκι, ένα φάρμακο τα αφήνουμε στα καλάθια ανθρωπιάς. Υπάρχει μια κινητοποίηση συνειδήσεων, μια απρόσμενη συστολή: ντρέπομαι να ξοδεύω όταν άλλοι δεν έχουν να φάνε και να κοιμηθούν. Δεν ξέρω αν είναι απόλυτα από τα φιλανθρωπικά μας αισθήματα ή αν είναι η τελευταία μας ευκαιρία να ‘δείξουμε’ ότι εμείς ακόμη μπορούμε. Σίγουρα μας έχει πειράξει που έχουμε γίνει –κατά κατηγορίες- ‘όλοι’ ίδιοι: -Τι κάνετε κυρία Τάδε μου; -Ε, τι να κάνουμε, ό,τι όλοι. Τα  ξέρετε κυρία Τετοιούλα μου

Είναι Χριστούγεννα, όμως, και πρέπει να νιώθουμε κάτι όμορφο. Ακολουθεί αμέσως μετά και η καινούρια χρονιά –το ’13, και τι δεν μας έχουν τάξει γι αυτό- και επιβάλλεται να την καλοπιάσουμε λιγάκι. Μη μας βρει κατσούφηδες και κακοκαρδιστεί.

Την εποχή των νιάτων μου, μετά από μιαν ερωτική καταρράκωσή είχα γράψει: ‘Κι ας μείνουν τα Χριστούγεννα η μόνη μας παιδιάτικη χαρά, ακόμη κι όταν όλα μέσα μας έχουν γίνει κομμάτια’. Πρέπει, λοιπόν, να βγάλουμε ό,τι καλό μας έχει απομείνει και να το σκορπίσουμε γύρω. Μπορεί να είναι η ευκαιρία μας αυτή να σταθμίσουμε τα υπέρ και τα κατά και να αλλάξουμε πορεία. Πρέπει να κρατήσουμε το κεφάλι ψηλά, με περηφάνια. Να πάρουμε και να δώσουμε όση θετική ενέργεια κρύβουμε. Να αποβάλουμε την τοξική σκέψη. Μόνο κάπως έτσι ξορκίζεται το ‘κακό’. Και με χιούμορ. Διάβασα ένα καταπληκτικό σύνθημα: Με ‘Μάγια’ δεν χάνεται ο κόσμος!

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *