banner ad

‘ΤΑ ‘ΜΑΘΕΣ; Η ΜΑΡΟΥΛΑ ΕΦΑΓΕ ΠΑΛΙ ΞΥΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ’

. December 26, 2012 . 0 Comments

iwavaw1Γυναίκες. Όλες ίδιες. Τρυφερές, μέγαιρες, ισορροπίστριες, ακροβάτισσες, μάγισσες, νεράιδες. Σε τεντωμένα σκοινιά ακροπατώντας, σε ριζόχαρτο εύθραυστο νυχοπατώντας, καταπνίγοντας επιθυμίες και όνειρα, φοβούμενες να αντιδράσουν μη ‘γίνει της Κορέας’ και βάλε. Γυναίκες. Ανατολικές, δυτικές, βόρειες και νότιες. Με μπούργκα, δωδεκάποντο, μέικ απ ή μαντίλα. Υποκείμενες σε κλειτοριδεκτομή, γρονθοκόπημα, παρενόχληση, απαξίωση, ταπείνωση ή εξευτελισμό.

Μάνες, πάνω απ’ όλα, μ’ απλωμένες τις τεράστιες, προστατευτικές φτερούγες πάνω απ’ τα βλαστάρια – μην πληγωθούν πολύ, μη δουν όλο το έργο με μιας. Υπομένοντας γκρίνια, μιζέρια, επιβολή, ανύπαρκτη κυριαρχία του ‘αρσενικού’, του βουτυρομπεμπέ την συνεχή αναζήτηση ικανοποίησης κάθε επιθυμίας του, του πέους το δίκαιο – έπρεπε αυτοί οι νομομαθείς να είχαν καθιερώσει και ένα τέτοιο δίκαιο.

Γυναίκες που τρώνε ξύλο, που κυκλοφορούν με μαυρισμένο μάτι και καταμαυρισμένη καρδούλα: ‘Ποια είσαι εσύ, μωρή; Που θα μου πεις εμένα. Σκάσε γιατί θα σε…..’ Κι όταν ηρεμήσει, ο χωρίς περφάνια, λιόντας, αφού φάει, ρευτεί, το μοσχάρι, κοιμηθεί και νιώσει ικανοποίηση από τις προσφερόμενες υπηρεσίες –απογευματινός καφές με κουλουράκι, -όχι με αρσενικό γιατί ‘είναι και τα παιδιά’-, θα μιλήσει κάνοντας ‘χάρη’ στο δουλικό, που είχε σηκώσει κεφάλι νωρίτερα: ‘Όχι ότι το ξέχασα, αλλά θα δώσω τόπο στην οργή και θα δω τι θα κάνω. Αν ήσουν αλλιώς, εγώ δεν θα φερόμουν έτσι’.

Αμ, και το κέρατο; Πού το πας; Και δεν είναι μόνο αυτό. Ήταν δικό σου –και αυτό- το λάθος που τον οδήγησε στην απιστία. Έφταιγες κι από πάνω γιατί ‘τον παραμέλησες’. Δεν του ‘κατσες’ όταν ξενυχτισμένη με τον πυρετό του παιδιού κι αφού μάζεψες τους εμετούς της ίωσης, έδωσες παυσίπονο και ετοίμασες τα πρωινά, πήγες να γύρεις το κορμάκι σου πλάι στο ροχαλίζον γουρούνι. Για να σηκωθείς αχάραγα να δώσεις αντιβίωση, να φτιάξεις τον καφέ του ‘αφέντη’, να μαγειρέψεις στη χύτρα ταχύτητας και να φύγεις τρέχοντας για δουλειά. Μια Μαίρη Παναγιωταρά, δηλαδή, σύμβολο. Α, ρε Κηλαηδόνη, τι εμπνευσμένοι στίχοι κι αυτοί. Όλη η αλήθεια συμπυκνωμένη. Και λέει να ‘σαι και εσύ της ιδίας συνομοταξίας, Λουκιανέ!

Όχι, δεν με έπιασε το φεμινιστικό μου – ποτέ δεν ανήκα σ’ αυτό το κίνημα, γιατί πάντα πίστευα ότι η γυναίκα είναι φύση ανώτερη από τον άντρα, άρα είναι περιττή η διεκδίκηση. Μ’ έπιασε, όμως, αυτός ο θυμός, η οργή, ένα ουρανομήκες ‘ΓΙΑΤΙ;’, για τη μίζερη κοινωνική πραγματικότητα, που έχει δεχτεί επιρροές από την ανατολή, ρίχνοντας ματιές στη δύση, μη μπορώντας να ισορροπήσει πουθενά.

Σαν κοινωνία οφείλουμε να παρεμβαίνουμε στα φαινόμενα κακοποίησης σωματικής ή ψυχολογικής ΑΛΛΑ και σαν γυναίκες επιβάλλεται να αποτρέπουμε και να αντιδρούμε σε τέτοιες καταστάσεις ΧΩΡΙΣ δεύτερη σκέψη γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Αυτός που σηκώνει χέρι μια φορά, θα το σηκώσει ξανά και ξανά και ξανά. Κι αν δεν είναι το χέρι του θα είναι η βρωμόγλωσσα του, τα υποτιμητικά του σχόλια, η ειρωνεία. Μετά μπορεί να  ζητήσει συγγνώμη και θα πει ότι δεν θα το ξανακάνει. Μέχρι την επόμενη φορά! Είναι αυτή η λευκή τρομοκρατία στο σπίτι, χειρότερη από τα λευκά κελιά του ’74 στη Γερμανία –και αλλού αργότερα. Είναι αυτό το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που περιορίζει την ελευθερία και σταθμίζει το επίπεδο της δημοκρατίας και του πολιτισμού.

Το 1986 η Γενική Γραμματεία Ισότητας έθιξε για πρώτη φορά το θέμα σε κυβερνητικό επίπεδο και από τότε έχουν γίνει μεγάλα βήματα. Πολλά αιτήματα έχουν κατακτηθεί –θεωρώ, βέβαια αδιανόητο να διεκδικείς το αυτονόητο. Μια χαρά τα πάμε από λόγια, συνδιασκέψεις, διακηρύξεις, νόμους, ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών, κοινωνικούς λειτουργούς. Είμαστε ΕΜΕΙΣ, όμως, που θα το σταματήσουμε αυτό. Αυτή την αθέατη βία στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο.

Μην αφήνεις ΚΑΝΕΝΑΝ, καρδούλα μου, να σου κάνει κάθε ξημέρωμα δοκιμασία. Μην αμφιβάλεις για τον εαυτό σου, μην συνθλίβεσαι ψυχολογικά. Δεν είναι δυνατόν να βρίσκεσαι σε συνεχή επαγρύπνηση, προσπαθώντας να διατηρήσεις την ‘ειρηνική’ συνύπαρξη. Κλείσε τα’ αυτιά σου σ’ αυτούς που θα πουν ‘τα ΄θελε και τα ‘παθε.’ Δεν είναι αγάπη αυτό το πράγμα που σε πονάει. Μη ντρέπεσαι και μη φοβάσαι τον περίγυρο. Ας κοιτάξει τις πομπές του στον καθρέφτη. Αντέδρασε. Είσαι η καλύτερη και δυνατότερη. Είσαι ελεύθερη!

‘ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!’

Γιατί:  Βία κατά των γυναικών, Είναι κάθε πράξη ή απειλή πράξης βίας που συνδέεται με το φύλο και οδηγεί ή ενδέχεται να οδηγήσει σε σωματικές, σεξουαλικές, ψυχολογικές βλάβες ή σε ταλαιπωρία της γυναίκας. Θύματα βίας γίνονται γυναίκες διαφόρων ηλικιών, φυλών, μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου. Η ανοχή στην άσκηση βίας ή την απειλή βίας πλήττει το βιοτικό επίπεδο, την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των γυναικών.

[4η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για τη Γυναίκα, Πεκίνο, 1995]

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Category: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *