banner ad

ΑΘΗΝΑ ΤΣΙΛΥΡΑ: “… ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΡΚΙΝΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 5 ΧΡΟΝΙΑ…”

. December 31, 2012 . 0 Comments

f265d7d3199ab1a3ba2c24e99b5d1d69_LΜία από τις πιο ταλαντούχες ηθοποιούς της γενιάς της, αλλά κυρίως ένας άνθρωπος σκεπτόμενος και χαμηλών τόνων, που δεν αρέσκεται στο να απασχολεί τα μέσα, παρά μόνο με τη δουλειά του. Η Αθηνά Τσιλύρα ανοίγει την καρδιά της στο entertv.gr και μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την ζωή, την Τέχνη, την τηλεόραση, τον γάμο της με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τον μονάκριβο γιο της.

Ξεκινώ από την παράσταση «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει», στην οποία συμμετέχετε. Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση…

Το «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» είναι ένα βιβλίο της Claire Castillion που ήδη έχει γίνει best seller σε κάποιες χώρες, πάνω στη σχέση μάνας – κόρης ιδωμένες, άλλοτε από τη μεριά του θύτη και άλλοτε από τη μεριά του θύματος. Σκληρές σχέσεις. Είναι δεύτερη χρόνια της παράστασης μας και αυτό που εισπράττω από τον κόσμο είναι ότι κάπου σε κάποιο σημείο, θα βρουν αναφορές πάνω σε δικές τους σχέσεις. Καταλυτικό. Είμαστε 6 γυναίκες σε 11 μονολόγους. Αρκετά δύσκολη παράσταση για μας, αλλά λυτρωτική. Είναι μια λέξη που ακούω και από τον κόσμο μετά στο καμαρίνι. Για μένα θα είναι μια παράσταση, που πάντα θα τη θυμάμαι έντονα. Πέρασα και περνώ καταπληκτικά. Το Vault είναι πολύ ζεστός χώρος, ξεχνάμε να φύγουμε από εκεί… Και τη ζεστασιά δεν την φέρνουν τα ντουβάρια, αλλά οι άνθρωποι του. Και τους ευχαριστώ γι’ αυτό!

Πως ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

Εγώ πιστεύω ότι η ζωή του ανθρώπου καθορίζεται απ’ αυτά που συμβαίνουν, εκεί, στην παιδική ηλικία. Οι γονείς μου είναι άνθρωποι αφοσιωμένοι στα παιδιά τους. Ζούσαν για την οικογένειά τους, μα κάπως έτσι θυμάμαι εγώ τότε τους θείους μου, τη γειτονιά γενικά. Η ζωή τους ήταν αυτή, δεν υπήρχε κάτι άλλο στο μυαλό τους. Δεν ξέρω όμως τι ήταν αυτό που με πίεζε μέσα μου. Υπήρχε μέσα μου τρομερή ανησυχία. Όλα ήταν φροντισμένα από τους γονείς μου, πέρναγα καλά με τ’ αδέλφια μου , μέσα μου όμως με έτρωγε κάτι. Ήθελα να βγαίνω πολύ από το σπίτι, η μητέρα μου φοβόταν, έμενα αναγκαστικά μέσα και εκεί κάπου άρχισα να φτιάχνω το δικό μου κόσμο στο μυαλό μου. Ιστορίες, που ζούσα την κάθε λεπτομέρεια, σαν σινεμά, κάθε μέρα, το αγαπημένο μου παιχνίδι. Εκεί στο γραφειάκι μου, να μπορώ, με τον δικό μου τρόπο, να ξεφεύγω από την πραγματικότητα. Το βίωνα πολύ. Εκεί νομίζω άνοιξα μια πόρτα και μπήκε το μέλλον μου. Τότε ούτε καν το φανταζόμουν.

Πότε αποφασίσατε ότι θέλετε να γίνετε ηθοποιός;

Ούτε μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό. Άλλωστε ήμουν τόσο ντροπαλή, ποτέ δεν σηκώθηκα να πω ένα ποίημα. Είχα βρει το δρόμο μου τότε. Αγαπούσα τα μαθηματικά, είχα μπει στη διαδικασία να δώσω στο Πανεπιστήμιο, έκανα φροντιστήριο και  το καλοκαίρι που διάβαζα, γνώρισα κάποιον που σπούδαζε στο Θέατρο Τέχνης. Άρχισε να μου μιλάει γι’ αυτό. Άρχισα να διαβάζω Τένεσι Ουίλιαμς, Στρίντμπεργκ, Τσέχωφ, Μπρεχτ… Τρελάθηκα, χάθηκα , ήμουνα ευτυχισμένη… Και έτσι αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό και στο Θέατρο Τέχνης. Πέρασα και στα δυο, αλλά επειδή οι γονείς δεν υπήρχε περίπτωση να το δεχτούν, εγώ δεν είχα χρήματα να πληρώνω το Θέατρο Τέχνης, το Εθνικό μου έδωσε υποτροφία, κάποια χρήματα… Δεν είχα επιλογή. Τέλειωσα τη σχολή του Εθνικού. Τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου μέχρι τώρα…

Το μετανιώσατε ποτέ που επιλέξατε να ασχοληθείτε με την υποκριτική;

Όχι, βεβαία! Αγαπώ πολύ αυτό που κάνω. Αν δεν το αγαπάς το θέατρο με όλη τη δύναμη της ψυχής σου δεν μπορείς ν’ αντέξεις. Όμως, αγαπώ ό,τι συμβαίνει πάνω στη σκηνή, στην πρόβα… αυτή τη διαδικασία. Βασανίζομαι πολύ όταν πρέπει να διαφημίσω τη δουλειά μου, τον εαυτό μου, δεν ξέρω τι να κάνω, νιώθω άβολα… Ελπίζω να καταφέρω ή να το ξεπεράσω ή να το αποφύγω… Το δεύτερο καλύτερο μου φαίνεται!

Είστε παντρεμένη εδώ και 25 χρόνια με τον ηθοποιό Σπύρο Παπαδόπουλο. Πόσο εύκολη είναι η συμβίωση για δύο ανθρώπους που ασχολούνται με το ίδιο επάγγελμα;

Ο Καβάφης λέει «Ο παντρεμένος ζει σαν σκύλος και πεθαίνει σαν άνθρωπος. Ο ανύπαντρος ζει σαν άνθρωπος και πεθαίνει σαν σκύλος». Ο γάμος είναι μια μοναδική περιπέτεια. Έχεις τα κότσια; Ή είσαι δειλός; Θα δείξει…

Γενικά, πόσο δύσκολο είναι να συνυπάρχεις τόσα πολλά χρόνια με έναν άνθρωπο; Είναι εύκολο να διατηρηθεί ένας γάμος;

Οι αληθινοί γάμοι είναι σαν τα φαντάσματα. Όλοι μιλούν γι’ αυτούς, μα κανένας δεν τους βλέπει.

Ο σύζυγός σας έχει δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια έντονη κριτική για την εκπομπή «Στην υγειά μας», την οποία παρουσιάζει στη ΝΕΤ και το budget της. Πως το σχολιάζετε εσείς αυτό;

Λοιπόν, θα συμφωνήσω και εγώ σ’ αυτό που ακούω από τον κόσμο, παρότι δεν βλέπω τηλεόραση και έχω δει ελάχιστες φορές την εκπομπή «Στην υγειά μας». Μακάρι η ελληνική τηλεόραση να είχε περισσότερες τέτοιες εκπομπές. Όσο για το budget που αναφέρετε, δεν γνωρίζω και δεν θέλω να γνωρίζω. Απλά έχω εμπιστοσύνη στην κρίση, την ποιότητα και το επαγγελματικό ήθος του Σπύρου.

Πόσο σας έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση;

Πριν από την οικονομική κρίση υπήρχε η κρίση αξιών. Αυτό έφερε τα πάντα. Ναι, με έχει επηρεάσει πολύ, σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Με ενοχλεί ιδιαίτερα όταν ακούω νέους ανθρώπους, να έχουν σπουδάσει, να έχουν πάρει τα πτυχία τους και να μην μπορούν να βρουν δουλειά πουθενά. Είναι φρικτό… Άστεγοι, άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν, μισθοί εξαθλίωσης και μια χώρα λες και έχει πάθει εγκεφαλικό, δεν αντιδρά σε τίποτα!

Έχετε έναν γιο. Ανησυχείτε για το μέλλον του σε αυτή τη χώρα;

Ναι, ανησυχώ… Άλλα να σας πω κάτι, ανησυχώ όχι για το αν θα πετύχει επαγγελματικά ή για το αν θα βγάλει χρήματα, δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου. Ανησυχώ μη τυχόν και χάσει το κουράγιο του και τη θέληση που βλέπω τώρα να έχει. Παρεμπιπτόντως, ο γιος μου μπήκε με 19,6 στις φετινές πανελλήνιες και σπουδάζει πια στο Μαθηματικό, γιατί αυτό τον ενδιαφέρει. Αγαπάει πολύ τα μαθηματικά, του αρέσει πολύ και αυτό με κάνει να ελπίζω ότι θα είναι καλά μέσα του. Θα βρει το δρόμο του κυνηγώντας την ουσία των πραγμάτων, ελπίζω.

Πως θα περιγράφατε τον εαυτό σας ως μητέρα;

Αγάπη, αγάπη, αγάπη… Την αγάπη της μάνας δεν την ξεχνάς ποτέ. Ήμουνα εκεί μαζί του, όχι για να στηρίζεται πάνω μου, αλλά για να μάθει να μην χρειάζεται στηρίγματα. Αυτό, τουλάχιστον, είχα στο μυαλό μου. Δεν υπάρχει καλύτερη κουβέντα για μένα, όταν ακούω να μου λένε: ”Μα πόσο καλό παιδί είναι ” κλαίω από ευτυχία!!!

Είστε από τις ηθοποιούς που δεν έκαναν πολύ τηλεόραση, ακόμα και στην «χρυσή περίοδο» της τηλεόρασης.  Ήταν δική σας επιλογή;

Ήταν σχεδόν αναγκαστική επιλογή. Θεώρησα ότι κάποια χρόνια, έπρεπε να τα αφιερώσω στο παιδί μου. Προσπάθησα στην αρχή να τα συνδυάσω, είτε δουλεύοντας στην τηλεόραση, είτε στο θέατρο, δεν γινόταν. Έβλεπα το παιδί πολύ λίγο και με ανησυχούσε αυτό. Βλέπετε είναι και η υφή της δουλειάς μας τέτοια.

Ποιος είναι ο ρόλος του θεάτρου και γενικότερα της Τέχνης σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που βιώνουμε;

Πρωταρχικός ρόλος της Τέχνης, κανόνας, είναι να προκαλεί ευχαρίστηση και συγκίνηση. Είναι διέξοδος. Σώζει τις ψυχές μας. Γι’ αυτό και εγώ πιστεύω ότι ειδικά τέτοιες στιγμές δύσκολες, που οι άνθρωποι αναρωτιούνται για πολλά, έχουν ανάγκη να μιλήσει κάτι μέσα τους και σίγουρα στρέφονται προς την Τέχνη. “Η ελευθερία της σκέψης είναι η ζωή της ψυχής” λέει ο Βολταίρος. Γι’ αυτό η Τέχνη θα είναι πάντα καταφύγιο, ειδικά όταν έξω έχει τόσο κακό καιρό!

Πως σας φαίνεται η τηλεόραση του σήμερα;

Δεν παρακολουθώ τηλεόραση καθόλου. Αυτά που ακούω, όμως, δεν μου αρέσουν καθόλου.

Βλέπετε τηλεόραση; Υπάρχουν προγράμματα που σας αρέσει να παρακολουθείτε;

Έχω να την ανοίξω τόσο καιρό, που δεν ξέρω αν λειτουργεί πια!

Αν και είστε μία πολύ γνωστή ηθοποιός, παντρεμένη με έναν εξίσου γνωστό ηθοποιό απέχετε από το λεγόμενο lifestyle, δεν βλέπουμε φωτογραφίες σας σε περιοδικά και τα μέσα δεν ασχολούνται με την προσωπική σας ζωή. Πως το καταφέρνετε;

Δεν είναι καθόλου δύσκολο. Νομίζω ότι όποιος δεν θέλει, δεν υπάρχει στο λεγόμενο lifestyle. Και αυτός που υπάρχει είναι γιατί το θέλει και πολλές φορές το επιδιώκει.

Πολλοί Έλληνες βιώνουν δύσκολες στιγμές, γεγονός που τους επηρεάζει και ψυχολογικά. Σας έχει συμβεί ποτέ να νιώσετε ότι χρειάζεστε την βοήθεια κάποιου ειδικού, ότι δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε μόνη σας τα προβλήματά σας;

Συνέβη, όταν με επισκέφτηκε η αρρώστια. Πριν από 5 χρόνια, πέρασα έναν καρκίνο στο στήθος. Ήταν αρκετά μεγάλος, χρειάστηκε να κάνω χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, είδα τον εαυτό μου ν’ αλλάζει, έχασα τα μαλλιά μου, έπρεπε να κρύβομαι κάτω από περούκες, δεν ήταν εύκολο. Εκεί σκέφτηκα να πάω σε ειδικό. Πήγα σε τρεις συναντήσεις και εκεί που του μιλούσα, θυμήθηκα τα λόγια του Καζαντζάκη από την Ασκητική. Λέω μέσα μου: «δεν έχεις καμία δουλειά εδώ». Πήγαινε έξω και πάλεψέ το. Βρήκα τόση δύναμη, ούτε εγώ δεν το ήξερα. Όλα πήγαν μια χαρά. Βρήκα το χιούμορ μου, έκανα πλάκα με τον γιο μου, με την περούκα, γελάγαμε πολύ… Όλα πέρασαν. Νιώθω σαν να γεννήθηκα ξανά. Έχω τόση όρεξη για πράγματα . ”Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη και ονείρατα. Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζονται όλες οι δυνάμεις του Σύμπαντος” Ασκητική.

Ποιος είναι ο ρόλος που θα λέγατε ότι σας «σημάδεψε» και ποιος είναι ο ρόλος που ονειρεύεστε να ερμηνεύσετε;

Αγάπησα πολύ την Σεραφίνα από το «Τριαντάφυλλο στο Στήθος», πικράθηκα πολύ με την Πέτρα Φον Καντ και είπα: «Τελικά δεν είναι οι ρόλοι. Είναι με ποιους ανθρώπους συνεργάζεσαι. Ποιοι άνθρωποι μιλάνε στην ψυχή σου». Αυτό επιθυμώ διακαώς. Να συναντηθώ με ανθρώπους  που να έχουμε κοινή ματιά, να μιλήσουν μέσα μου, να πάνε το μυαλό μου πιο πέρα, να μην είναι απλά μια δουλειά, να είναι ταξίδι, να μην σε νοιάζει τι ώρα αρχίζει η πρόβα και τι ώρα τελειώνει… Τότε μόνο οι ρόλοι γίνονται σπουδαίοι και οι παραστάσεις αξιόλογες. Έτσι νομίζω εγώ…

Πηγή: entertv και στη δημοσιογράφο Ελένη Καστρινάκη

Print Friendly, PDF & Email

Tags: , ,

Category: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *